Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa, decyzja z [...] września 2011 r. nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania Prezydenta Miasta O. od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Powiat O., z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości zajętej pod część drogi publicznej - ul. [...] w O. oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr [...] o pow. [...] m2.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że decyzja Wojewody [...] została wydana na podstawie art. 60 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Zdaniem organu odwoławczego stronami postępowania komunalizacyjnego są Powiat O. i Skarb Państwa. Inne podmioty mogą uzyskać przymiot strony jeżeli wykażą, że rozstrzygnięcia zapadłe w tym postępowaniu wpływają na kształtowanie się ich praw i obowiązków. W ocenie organu przepis art. 60 powołanej ustawy nie daje podstaw do tego by za stronę postępowania uznać Miasto O.. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość była własnością Skarbu Państwa oraz znajdowała się we władaniu Zarządu Dróg Powiatowych w O.. Potwierdza to wypis z rejestru gruntów oraz odpis z księgi wieczystej.
Natomiast odwołujący się nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, ze włada sporną nieruchomością. Załączył jedynie dokumenty świadczące o ponoszonych nakładach na utrzymanie zieleni na przedmiotowej nieruchomości, co nie może stanowić podstawy do uznania za stronę postępowania administracyjnego.
W skardze na decyzje Ministra Skarbu Państwa Miasto O. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie przepisu art. 28 kpa w zw. z art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa, które miały wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że władanie przez niego przedmiotową nieruchomością oparte było na przeznaczeniu nieruchomości w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O., obowiązującego na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz obecnym, w którym tylko niewielka część jest ulicą, a większa część jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową z usługami nieuciążliwymi. Przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę interesu prawnego dla Miasta O. są zapisy art. 4 ust. 1 i 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym. Przeznaczenie w planie zagospodarowania działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną determinowało, zdaniem skarżącego, sposób wykorzystania tej działki na teren zieleni oraz jej sposób władania przez skarżącego, co potwierdził ponoszeniem nakładów, stanowiących wydatki na utrzymanie i pielęgnację zieleni.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Skomunalizowanie działki nr [...] położonej w O. na rzecz Powiatu O. decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. nr [...] nastąpiło na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawę reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Przepis art. 60 ust. 1, powołanej ustawy stanowi, że mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Podstawową przesłanką nabycia mienia Skarbu Państwa w trybie tego przepisu jest "władanie" mieniem przez państwową jednostkę organizacyjną przejmowaną z dniem 1 stycznia 1999 r. przez określoną jednostkę samorządu terytorialnego.
Ustawa z 13 października 1998 r., ani w powołanym przepisie art. 60 ust. 1, ani w żadnym innym przepisie nie zawiera definicji pojęcia "władanie". Pojęcie to zostało zdefiniowane w orzecznictwie sądowym. Podstawowe znaczenie ma tu wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2002 r. sygn. akt III RN 206/01, w którym Sąd dokonał wykładni pojęcia "władania" o jakim mowa w ustawie z 13 października 1998 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że użyte w tej ustawie "władanie" nie może być identyfikowane z pojęciem faktycznego "władania" jakim posługuje się Kodeks cywilny i podlega wykładni co do jego prawnego znaczenia odmiennego od tej stosowanej w przypadku przepisów Kodeksu Cywilnego. Nabycie ex lege prawa własności nieruchomości będącej we władaniu określonego w ustawie podmiotu mogło dotyczyć zatem tylko takiego władztwa nad mieniem państwowym, które dawało władającemu możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, czyli takich form władztwa nad mieniem Skarbu państwa, które zawierało w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela.
Takie rozumienie pojęcia "władanie" przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w niniejszej sprawie również podziela taką wykładnię pojęcia "władanie" zawartego w art. 60 ust. 1 powołanej ustawy.
Z takiego rozumienia pojęcia "władanie" wynika, że stronami postępowania komunalizacyjnego w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z 29 października 1998 r. są tylko te jednostki samorządu terytorialnego, które wykażą, że instytucje lub państwowe jednostki organizacyjne, przejmowane przez nie z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej, legitymowały się w dniu 31 grudnia 1998 r. prawem zarządu lub trwałego zarządu, ustanowionych w sposób prawem przewidziany, do mienia Skarbu Państwa objętego komunalizacją.
W rozpoznawanej sprawie skarżące Miasto O. nie wykazało się takim władaniem do działki nr [...]. Faktyczne władanie tą nieruchomością przez skarżącego polegające na utrzymaniu i pielęgnacji zieleni nie stwarza po jego stronie legitymacji do bycia stroną przedmiotowego postępowania komunalizacyjnego. Również przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie 31 grudnia 1998 r., nie stanowi o interesie prawnym skarżącego, w rozumieniu art. 28 kpa.
Zatem za prawidłowe należy uznać rozstrzygniecie w przedmiocie odwołania wniesionego przez skarżącego, zawarte w zaskarżonej decyzji. W sytuacji bowiem gdy odwołanie wnosi podmiot, który nie posiada przymiotu strony w sprawie czyni to postępowanie bezprzedmiotowym, co obliguje organ do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu i Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.