Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo P. P. oznaczone jako skarga. Wojewoda [...] przekazując skargę do Sądu wskazał, iż dotyczy ona postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Pismem z dnia 5 lutego 2014 r., Sąd przesłał P. P. pismo z pouczeniem o treści przepisu art. 46, 47, 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) – dalej jako u.p.p.s.a. W następstwie przesłanego pisma P. P. w nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 13 lutego 2014 r., zawarł oświadczenie, że nie składał i nie składa jakiejkolwiek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Dodał, że pismo, które zostało zakwalifikowane jako skarga w istocie nie stanowiło jakiegokolwiek środka zaskarżenia, a w szczególności nie stanowiło skargi w rozumieniu art. 145 u.p.p.s.a. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 u.p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w nie zachodzą w niej okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym.
Wobec powyższego, mając na uwadze oświadczenie skarżącego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.