Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Burmistrza Gminy B. Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], w sprawie odmowy przyznania zasiłków celowych na opłacenie rachunków oraz opłacenie zadłużenia w [...], remontu maszyn do pisania, zasiłku celowego za przyznanie [...] grupy inwalidzkiej, zasiłku na wykonanie kserokopii dokumentów oraz zakup znaczków pocztowych oraz pozostawienia bez rozpoznania spraw dotyczących oddania dokumentów ukradzionych przez pomoc społeczną, miliona złotych za niepłacenie za energię elektryczną, wypłaty trylionów złotych za nie płacenie od szeregu lat zasiłków celowych na różne cele.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że W. K. wnioskami z dnia 22,23,25,29 i 31 października 2007 r. i z dnia 2 listopada 2007 r. wystąpił do Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie rachunku telefonicznego w [...], remont maszyn do pisania, pokrycia zadłużenia w spółdzielni, odszkodowania za ukradzione dokumenty, odszkodowania za niepłacenie zasiłków celowych, energię elektryczną.
Kierownik Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłków celowych na opłacenie rachunku oraz zaległości w [...], opłacenia zaległości czynszowych, pokrycia kosztów napraw 3 maszyn do pisania oraz na wykonanie kserokopii dokumentów i zakup znaczków pocztowych oraz postanowił nie rozpatrywać szeregu wniosków zgłaszanych przez skarżącego w pismach.
Nie zgadzając się z tą decyzją W. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji uznał, że nie może ono być uwzględnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przywołał przepisy art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 16 i 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) i stwierdził, że wnioskodawca jest pod stałą opieką pomocy społecznej. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jego łączny miesięczny dochód wynosi [...] zł. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiłki przygotowuje mu [...], ma orzeczony stopień niepełnosprawności, leczy się w Poradni [...]. Organ podkreślił również, że zasiłek ma charakter uznaniowy i musi się mieścić w możliwościach pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K.. W uzasadnieniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przedstawił żądania, których spełnienia domaga się od Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., dotyczące zwrotu "zrabowanych", zdaniem skarżącego, dokumentów, wypłaty trylionowych odszkodowań, zaległych zasiłków, przyznania zasiłku na usługi stomatologiczne oraz kserokopie dokumentów i zakup znaczków pocztowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga należy uznać za bezzasadną.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, że ma podstawie art. 134 powyższej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie były przepisy ustawy o pomocy społecznej (dalej jako u.p.s.). Zasady ogólne wskazanej ustawy, wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków.
W niniejszej sprawie przedmiotem jest świadczenie pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Organ wydając decyzję o przyznaniu niezbędnej pomocy (decyzję o charakterze uznaniowym) każdorazowo musi ustalić, czy złożony wniosek dotyczy niezbędnej potrzeby życiowej istniejącej w chwili złożenia wniosku, czy wnioskodawca spełnia warunki wyznaczone ustawą, by taką pomoc otrzymać i czy organ dysponuje środkami finansowymi na udzielenie pomocy.
Jak wynika z powołanych przepisów wysokość przyznanego świadczenia zależy od uznania organu administracyjnego rozstrzygającego sprawę. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.) dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. W. K. odmówiono przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie rachunku i zadłużenia w [...], uznając, że nie jest to niezbędna potrzeba bytowa w sytuacji, gdy ośrodek pomocy społecznej opłaca jego rachunki telefoniczne z tytuły umowy zawartej z [...].
Również za taką niezbędną potrzebę bytową nie uznano kosztów naprawy maszyn do pisania, wykonanie kserokopii dokumentów oraz zakup znaczków pocztowych. Takie stanowisko organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. Należy mieć również na uwadze, że skarżący składa do ośrodka pomocy społecznej, szereg wniosków o przyznanie mu zasiłków celowych. Jednak możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej są ograniczone. Miesięcznie dysponuje on kwotą 19 476 zł, natomiast starających się o zasiłki celowe jest około 100 osób. Średnia kwota przypadają na osobę ubiegającą się o zasiłek celowy wynosi więc około 194 zł. Tak więc zasadnie organ odmówił skarżącemu pomocy na zgłoszone przez niego wniosku (w tym zasiłku na oddłużenie mieszkania w wysokości [...] zł), uznając, że przekraczają one możliwości pomocy społecznej. Wobec faktu, że organ I instancji miał wszelkie podstawy do tego, aby odmówić skarżącemu żądanej pomocy, zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z prawem.
W tym stanie rzeczy, Sąd biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji wyroku.