Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł skarżący małżonkowie B. i T. W. wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wnioskodawcy oświadczyli, że osiągają dochody z jednego źródła, tj. emerytury T. W., w wysokości [...] zł (brutto) miesięcznie. B. W. nie osiąga dochodów. Skarżący posiadają dom o pow. [...]m2, samochód osobowy o wartości powyżej [...] euro oraz oszczędności w wysokości [...] zł. W ocenie wnioskodawców, z uwagi na to, że sprawa wszczęta skargą na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lipca 2013 r. dotyczy bezprawnie odebranej nieruchomości, poniesienie przez nich kosztów postępowania we własnym zakresie byłoby krzywdzące i niemoralne.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analiza ujawnionej we wniosku o prawo pomocy sytuacji finansowej skarżących dokonana z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie wiążą się z ich udziałem w postępowaniu sądowadministracyjnym w ramach którego skarżący żądają zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata wskazują na brak podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
Sytuacji ekonomicznej wnioskodawców nie można utożsamiać z sytuacją osób pozbawionych zupełnie środków do życia lub posiadających środki niewielkie, wystarczające jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, które w zamiarze ustawodawcy mają być beneficjantami instytucji prawa pomocy. Skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym prowadzonym dzięki środkom pozyskiwanym ze świadczeń emerytalnych T. W., a ich stały dochód z tego źródła wynosi [...] zł, co nie pozwala zaliczyć skarżących do osób żyjących w ubóstwie, które w celu dochodzenia swych praw przed sądem zmuszone są korzystać ze wsparcia budżetu państwa. O korzystnej sytuacji finansowej skarżących świadczy ponadto okoliczność, że posiadają oni oszczędności w znacznej wysokości ([...] zł). W tych okolicznościach nie można w sposób uprawniony uznać, że wnioskodawcy wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym, że nie posiadają zdolności do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, jak również innych, przyszłych kosztów sądowych, których wysokość każdorazowo nie przekroczy 100 zł. Środki wpływające do budżetu domowego skarżących oraz pozostające do ich dyspozycji są na tyle wysokie, że nie można też uznać, że skarżący nie mają możliwości pokrycia we własnym zakresie, równolegle z kosztami sądowymi, wydatków związanych z działaniem w sprawie pełnomocnika ustanowionego z wyboru.
Zasadność przyjętej oceny potwierdzają oświadczenia skarżących zawarte w złożonych wnioskach, zawierające postulat uwzględnienia ich żądania nie ze względu na brak środków finansowych uniemożliwiających skarżącym dostęp do Sądu, ale z przyczyn moralnych łączonych przez skarżących z przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej, której wnioski o prawo pomocy dotyczą, tj. względów, które w niniejszym postępowaniu nie mogą być wzięte pod uwagę. Z aksjologii ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie w zakresie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych został ustawowo zniesiony wyłącznie w stosunku do podmiotów skarżących działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach wskazanych w art. 239 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do których sprawa skarżących nie należy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.