Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2020r. Wojewoda [...] (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jako kpa) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej jako ugn) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].09.2015 r. o umorzeniu wszczętego w 1978 r. postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości położonej w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2, stanowiącej obecnie części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] Przedsiębiorstwa [...] w [...], nieruchomość była niezbędna na potrzeby budowy magistrali cieplnej "[...]" - zgodnie z decyzją lokalizacyjną z 1975r.
Podstawę faktyczną umorzenia postępowania było ustalenie, że ww nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w [...]. Podstawę prawną stanowił art. 105 § 1 kpa oraz art. 113 ust. 2 ugn.
Skargę na ww. decyzję złożyła V. S.A. w [...] (następca prawny [...] Przedsiębiorstwa [...] w [...], dalej jako spółka/skarżąca). Organowi zarzucono:
- - błędne zastosowanie art. 113 ust. 2 ugn, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie tego przepisu jako przeszkody do rozpatrzenia wniosku [...] Przedsiębiorstwa [...];
- - naruszenie art. 105 § 1 kpa przez umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, pomimo zaistnienia okoliczności uzasadniających rozpatrzenie merytoryczne sprawy;
- - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia interesu spółki, co doprowadziło organ II instancji do wydania sprzecznej z prawem decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...].
W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że organ niezasadnie orzekł według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. W konsekwencji niezasadnie zastosował obecnie obowiązujący art. 113 ust. 2 ugn, a to spowodowało, że prawidłowo złożony wniosek o rozpatrzenie sprawy, t.j. wniosek [...]PEC z 8.12.1977 r., nie został rozpatrzony merytorycznie, nie z racji tego, że nie zasługiwał na uwzględnienie bądź że został złożony przez podmiot nieuprawniony, lecz z uwagi na to, że - wobec trwającej wiele lat bezczynności organów rozpatrujących sprawę - nastąpiła zmiana stosunków własnościowych przedmiotowej nieruchomości w taki sposób, że właścicielem stał się Skarb Państwa, w odniesieniu do którego wywłaszczenie nie jest dopuszczalne. Tymczasem, jak zarzuciła spółka, wniosek [...] z [...].12.1977 r. oparty o przepisy ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j.
Dz.U.1974.10.64 ze zm.) -spełniał wszystkie wymagania formalne oraz merytoryczne. Zdaniem spółki merytoryczne rozpoznanie wniosku zapewniałoby ochronę ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej nabycia prawa własności nieruchomości, którą [...] nabył wraz ze złożeniem wniosku z dnia z dnia [...].12.1977 r. o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.
W sprawie spółka nie zanegowała ustaleń co do tego, że aktualnie właścicielem objętej wnioskiem nieruchomości jest Skarb Państwa. Nie można zatem zarzucić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Skarżąca utrzymywała jednak, że postępowanie wywłaszczeniowe powinno być kontynuowane na podstawie nieobowiązujących już przepisów ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (obowiązującego w dacie orzekania). Prowadzenie postępowania wywłaszczeniowego ustawodawca dopuszcza tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Jednocześnie, jak wynika z art. 113 ust. 2 ugn, procedurze wywłaszczeniowej nie podlegają nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa. Skoro zatem w sprawie ustalono, że nieruchomość objęta wnioskiem z 1977r. jest własnością Skarbu Państwa, to poprzednio wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe na rzecz Skarbu Państwa pozostaje bezprzedmiotowe. Cel wniosku został bowiem osiągnięty.
W konsekwencji w sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych w skardze przepisów, w tym art. 105 § 1 kpa. Bezprzedmiotowość, o której mowa w tym przepisie oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Zachodzi ona w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania.
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyjaśniła intencji skargi ani podstaw prawnych oczekiwania na efekt ekspektatywy ukształtowanej wnioskiem z 1977 r. Sąd oddalił więc skargę na podstawie art. 151 ppsa uznając jej zarzuty za niezasadne.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).