Uzasadnienie
M. P., P. P., P. P. oraz M. P. (dalej jako skarżący) pismem z [...] października 2018 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] (Prezydent/organ) w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 837/15.
Skarżący wyjaśnili, że wyrokiem z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 837/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. Nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W złożonej skardze skarżący wnieśli o:
- - wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] w wysokości 5000,00 zł, płatnej w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku;
- - stwierdzenie, że zaistniała bezczynność organu po wydaniu w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma rażący charakter;
- - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
- - przyznanie skarżącym od Prezydenta [...] sumy pieniężnej określonej na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302) (dalej: ppsa);
- - zasądzenie od Prezydenta [...] solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 837/15 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2009 roku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] hip. nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organu w dniu 14 września 2016 roku. Wobec bezskutecznego upływu w/w terminu, skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2017 roku wezwali Prezydenta [...] do wykonania wskazanego wyroku. Dalszy brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ stał się przyczyną wystąpienia przez skarżących do Sądu ze skargą na niewykonanie powołanego wyroku. Po jej rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 887/17 wymierzył organowi grzywnę w wysokości [...] zł. Pomimo to do dnia dzisiejszego Prezydent [...] pozostaje w bezczynności.
Skoro zaś Prezydent w terminie wyznaczonym w/w wyrokiem nie załatwił sprawy, a wyrok nakładający na niego grzywnę nie przyniósł oczekiwanego rezultatu, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi kolejnej grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Wobec powyższego uznać należy, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna do zaistniałej bezczynności.
Zgodnie z art. 154 § 2 zd. 2 ppsa Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, obecna bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosku o przyznanie skarżącym sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna z art. 154 § 7 ppsa ma charakter kompensacyjny i prewencyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu oraz w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez zastosowania tego środka organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 154 § 1 ppsa w związku z art. 154 § 6 ppsa sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wydane zostało na podstawie art. 154 § 2 ppsa. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku zapadło na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa i 205 § 2 ppsa.