Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. L. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] odmawiającej przyznania M. L. prawa do zasiłku okresowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że Prezydent Miasta Z. w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że M. L. wystąpiła o przyznanie jej pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego na 6 miesięcy w wysokości [...] zł miesięcznie. Rodzina M. L. składa się z dwu osób i utrzymuje się z renty męża wnioskodawczyni M. L. otrzymywanej z tytułu niezdolności do pracy, w wysokości [...] zł miesięcznie. M. L. twierdząc, że jest osobą chorą, nie przedstawiła żadnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego ten fakt ani nie wykazała wysokości kosztów ponoszonych na leczenie. Pouczona podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego o możliwości ubiegania się o dodatek mieszkaniowy oraz o konieczności poszukiwania pracy, M. L. oświadczyła, że nie będzie starała się o dodatek mieszkaniowy ani poszukiwała pracy, ponieważ nikt jej nie zatrudni. W dniu przeprowadzania wywiadu środowiskowego M. L. złożyła do organu pismo w którym twierdziła, że odmawia podpisania wywiadu środowiskowego oraz że składała do organu zaświadczenia, lekarskie które są u niej w domu. M. L. nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych oraz nie korzysta z dodatku mieszkaniowego, a dochód rodziny M. L. jest niższy od kryterium dochodowego dla takiej rodziny tj. [...] zł.
Zdaniem organu pierwszej instancji, niski dochód nie jest wyłączną przesłanką do przyznania pieniężnej pomocy socjalnej. Ustawa o pomocy społecznej wskazuje m.in., że pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, przepis ten pozostaje w ścisłym związku z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, obligującym osoby zwracające się o pomoc do współdziałania z organami pomocy społecznej, lecz M. L. nie wykorzystuje swoich własnych możliwości oraz odmawia współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji. Nie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy jako bezrobotna, odmówiła poszukiwania pracy uznając, że nikt jej nie zatrudni i nie wykazała stosowną dokumentacją lekarską, że jest poważnie chora. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2003 r. zaliczające M. L. do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności, nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia.
Organ wskazał również, że od 1995 r. to znaczy od chwili kiedy M. L. ubiega się o pomoc społeczną, wielokrotnie była pouczana o możliwości ubiegania się o pomoc w formie dodatku mieszkaniowego, jednakże nigdy o taką pomoc się nie ubiegała. Zdaniem organu pierwszej instancji spełnione zostały przesłanki z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej takie jak brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, co może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.
Z ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wynika, że odmowę przyznania M. L. prawa do zasiłku okresowego uzasadnia art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, a przyznanie M. L. pomocy społecznej będzie możliwe po wyeliminowaniu przesłanek wykluczających pomoc społeczną.
Zdaniem organu, brak podpisu na wywiadzie środowiskowym, skoro M. L. złożyła odrębne oświadczenie, w którym wyjaśniła sprawy poruszone w wywiadzie środowiskowym (co do IV części tego wywiadu) to brak podpisu nie jest to wadą formalną wpływającą na wadliwość tego koniecznego środka dowodowego, a oświadczenie M. L. z dnia 5 maja 2005 r. jest podpisane.
Zdaniem organu drugiej instancji, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń, ponieważ organ ten dokonał wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu dowodowym, określonych w art. 106 i 107 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca przyznania M. L. prawa do zasiłku okresowego, jest zgodna z obowiązującymi przepisami.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. L. Skarżąca podniosła, że decyzja organu jest krzywdząca; skarżąca jest osobą schorowaną, ma [...]. Skarżąca twierdziła również, że oczekuje wypłacenia świadczeń pieniężnych przez ZUS zgodnie z wnioskami i zasądzenia renty [...] od 1996 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest bezzasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa przyznania M. L. prawa do zasiłku okresowego.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku M. L. o przyznanie jej pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego na sześć miesięcy w wysokości [...] zł miesięcznie.
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. odmówił przyznania M. L. prawa do zasiłku okresowego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 12 marca 2004 r. stanowi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, natomiast stosownie do art. 4 tej ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.
Prawidłowo organ uznał, że stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.
Sąd podziela stanowisko organu, że M. L. nie wykorzystuje własnych możliwości do przezwyciężenia swojej trudnej sytuacji, odmawia współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu tej trudnej sytuacji, odmawia poszukiwania pracy z góry przesądzając, że nie znajdzie pracy, chociaż orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2003 r. zaliczające M. L. do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności, nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia, nie zarejestrowała się w urzędzie pracy jako bezrobotna, i nie wykazała stosowną dokumentacją lekarską, że jest chora, a pomimo wielokrotnego pouczania o możliwości ubiegania się o pomoc w formie dodatku mieszkaniowego, o taką pomoc się nie ubiegała.
Sąd podziela również pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że przyznanie M. L. pomocy społecznej będzie możliwe po wyeliminowaniu przesłanek wyłączających pomoc społeczną.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.