Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. J. W., D. J., W. T., W. T., Z. T., T. T. i T. T. (dalej jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 146/17. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] (dalej jako: organ/Prezydent) do rozpoznania w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że pomimo upływu terminu do wykonania wyroku, organ nie wydał decyzji w kwestii odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]. Podnieśli, że pismem z 12 października 2018 r. wezwali organ do wykonania wyroku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w sprawie zbierany jest materiał dowodowy, a dotychczas zebrany materiał nie jest wystarczający do wydania decyzji zgodnie z dyspozycjami określonymi w art. 7 i 77 kpa. Podnosił także argument o znacznej ilości spraw wpływających do Biura Spraw Dekretowych, rzutującym na tempo ich rozpoznawania. W sprawie Biuro Spraw Dekretowych zwróciło się do Ministerstwa Finansów o przekazanie informacji czy w związku z prowadzoną sprawą dawanym właścicielom nieruchomości ewentualnie ich następcom prawnym zostało wypłacone odszkodowanie w ramach umów indemnizacyjnych. Ponadto sprawa nie mogła być załatwiona w terminie w związku ze składanymi przez strony skargami i wiążącą się z nimi koniecznością przesyłania akt własnościowych do organów oraz sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest zasadna.
Z uzasadnienia skargi wynika, że skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania sprawy dotyczącej odszkodowania za przedmiotową nieruchomość warszawską w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 12 lipca 2017 r.(k. 44 akt o sygn. akt I SAB/Wa 146/17) i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg termin wyznaczony wyrokiem w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana.
W konsekwencji upłynął on 12 września 2017 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez stronę do wykonania powyższego wyroku organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął.
Oznacza to, że od roku i 10 miesięcy organ pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku gromadzeniem materiału koniecznego do zbadania przesłanki posiadania. Z analizy akt administracyjnych wynika, że po wydaniu wyroku ze skargi na bezczynność pierwsze czynności procesowe związane z merytorycznym aspektem sprawy organ podjął dopiero po ponad roku, występując 12 grudnia 2018 r. do Ministerstwa Finansów o przekazanie informacji czy dawanym właścicielom nieruchomości ewentualnie ich następcom prawnym zostało wypłacone odszkodowanie w ramach umów indemnizacyjnych zawartych miedzy Rządem Rzeczpospolitej Ludowej a państwami trzecimi.
Takiego sposobu działania nie może przy tym w żaden sposób tłumaczyć wielość spraw zawisłych w organie czy stopień ich skomplikowania, zwłaszcza gdy miałoby to wyjaśniać kilkuletnią zwłokę w ich załatwianiu. W niniejszej zaś sprawie postępowanie odszkodowawcze prowadzone jest już niemal 5 lat.
To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku grzywny w kwocie 2000 złotych. Jej wysokość uwzględnia okres zwłoki w wykonaniu wyroku dotyczącego bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.