Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 237/15

Uzasadnienie

1. I. Stan faktyczny
2. 1. Postanowieniem z [...] września 2014 r., [...], Wójt Gminy Z. negatywnie zaopiniował wstępny projekt geodezyjnego podziału działki nr [...], położonej w m. [...] gm. Z. przedstawiony przez E. Z. (dalej powoływany jako: "skarżący"). Podstawą negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu było przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Z. z [...] grudnia 1998 r., Nr [...], w sprawie zmian w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Z. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 12 poz. [...]) przewiduje poszerzenie drogi do minimum 6 metrów. W ocenie zarządcy drogi, jej poszerzenie po 3 m od osi w obydwie strony jest niewystarczające. Organ powołał się na zmiany dla planu miejscowego obowiązujące dla tej samej drogi na innych odcinkach oraz na koncepcję urbanistyczną.
3. 2. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że błędne jest wprawdzie stanowisko Wójta odwołujące się do koncepcji architektonicznej i planu miejscowego dla innego obszaru. Niemniej jednak dla niniejszej sprawy podstawowe znaczenia posiada § 36 ust. 2 powołanego planu miejscowego stanowiący, że dla terenów położonych przy drogach o szerokości pasa drogowego mniejszej niż 6,0 m ustala się obowiązek zarezerwowania w projektach zagospodarowania działek terenu na poszerzenie drogi do minimum 6 metrów. Zapis minimum oznacza, że taka jest najmniejsza dopuszczalna szerokość drogi i działaniem pozbawionym podstaw prawnych jest domaganie się jej większej szerokość. Jednakże ani ten przepis planu, ani załącznik graficzny nie przesądza w jaki sposób ma odbyć się poszerzenie i za nadinterpretację skarżącego należy uznać, iż będzie to się odbywać poprzez wydzielenie fragmentu działek w równej części po każdej stronie drogi. Odnosząc to do wstępnego projektu podziału Kolegium uznało, że zarezerwowanie jedynie 1,5 m pod drogę jest niezgodne z § 36 § 2 planu.

1. 3. Skarżący na powyższe postanowienie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że, jego zdaniem, wydzielenie 1,5 m na poszerzenia drogi jest wystarczające i nie narusza planu. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
2. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
3. II. Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. 1. Skarga w całości zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
2. 2. Stosownie do treści art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.; dalej jako: "ugn") podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego; przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 ugn). Przy czym kluczowe znaczenie dla oceny zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu maję te uregulowania planu miejscowego, które odnoszą się do zasad podziału działek, jak i warunków jakim mają odpowiadać działki budowlane. Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 4 ugn wójt opiniuje wstępny projekt podziału, wydając postanowienie.
3. 3. W przedmiotowej sprawie dla Sądu całkowicie niezrozumiałe jest powoływanie się przez organy na treść § 36 ust. 2 planu miejscowego. Nie odnosi się on bowiem zupełnie do zasad podziału nieruchomości i nie przesądza o możliwości zagospodarowania projektowanych do wydzielenia działek. Zgodnie z tym przepisem prawa miejscowego obowiązek zarezerwowania pasa na poszerzenie drogi ma nastąpić w projektach zagospodarowania działek, a nie projektach podziału. Dokument o nazwie "projekt zagospodarowania działek" na etapie postępowania podziałowego w ogóle nie występuje, a osoba wnioskująca o podział nie jest zobligowana do jego załączenia do dokumentacji podziałowej, co wynika jednoznacznie z treści art. 97 ust. 1a ugn. Również treść § 37 tego planu nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności podziału.
4. 4. Stwierdzić należy, że wstępny projekt podziału przedstawiony przez skarżącego jest zgodny z powołanym planem miejscowym. Dzielona działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem ML3 i żadna jej część nie jest przeznaczona na poszerzenie drogi publicznej. W planie brak jest projektowanych linii rozgraniczających drogi na dzielonej nieruchomości. Nie było zatem podstaw, aby narzucać skarżącemu zarezerwowanie części działki pod drogę. Zaskarżone postanowienie narusza art. 93 ust. 1 i 2 ugn.
5. 5. W przedmiotowej sprawie organom obu instancji zabrakło generalnej refleksji czym jest postępowanie w sprawie podziału nieruchomości. Natomiast rozumienie prawa zagospodarowania przestrzeni przez organ pierwszej instancji jest dla Sądu wysoce niepokojące. Nie do zaakceptowania jest nakazywanie właścicielom nieruchomości na ich koszt wydzielania działek pod drogę, które nie są na ten cel w ogóle przeznaczone w planie. Takie "zamrażanie" części prywatnych nieruchomości prowadziłoby bowiem do naruszenia art. 21 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
6. 6. W ponownym postępowaniu organ pozytywnie zaopiniuje pozytywnie proponowany podział o ile nie zmieniła się treść ustaleń obowiązującego planu miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.