Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tego organu z [...] czerwca 2015 r. nr [...].
Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent [...] postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. odmówił dokonania na żądanie P.S. wyjaśnienia tekstu decyzji o numerach: [...] wydanych [...] listopada 2013 r., oraz [...] wydanych [...] marca 2014 r., [...] wydanej [...] maja 2014 r., [...] wydanych [...] czerwca 2014 r., [...] wydanej [...] sierpnia 2014 r., [...] wydanej [...] lipca 2014 r., [...] wydanej [...] września 2014 r., [...] wydanej [...] października 2014 r., [...] wydanej [...] lutego 2014 r., [...] wydanej [...] czerwca 2014 r., które ze względu na tożsamość przedmiotu zostają połączone przy jednym postanowieniu.
P.S. wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. wystąpił do Prezydenta [...] o sprostowanie błędu pisarskiego w pouczeniu postanowienia z [...] czerwca 2015 r. poprzez wpisanie w miejsce słowa: "odwołanie" słowa "zażalenie".
Prezydent [...] postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", sprostował oczywistą omyłkę pisarską w ww. postanowieniu, w ten sposób, że na drugiej stronie w wierszu 51 zastąpił błędnie użyty w pouczeniu słowo "odwołanie", słowem "zażalenie".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. utrzymało ww. postanowienie w mocy wskazując, że sprostowanie postanowienia z [...] czerwca 2015 r. nastąpiło w prawidłowym trybie i zakresie.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P.S., wnosząc o jego uchylenie jako wydanego niezgodnie z prawem. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni, jak również zarzucił naruszenie art. 24 i 27 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o wyłączenie pracowników organu, który to wniosek nie został prawidłowo podpisany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa.
Podstawą prawną utrzymanego w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. stanowił art. 113 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium, że sprostowanie omyłkowo zapisanego w pouczeniu postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. oznaczenia środka prawnego jakie służącego od tego postanowienia (poprzez zastąpienie użytego tam słowa "odwołanie" słowem "zażalenie), mogło odbyć się w przywołanym trybie. To, że nieprawidłowe jego oznaczenia jest następstwem oczywistej omyłki pisarskiej zaistniałej w trakcie redagowania tekstu pouczenia postanowienia, świadczy fakt, że opisany tam mechanizm wnoszenia owego środka odpowiadał w istocie trybowi właściwemu dla zażaleń przewidzianemu przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadanie zatem w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nowego brzmienia pouczeniu (w zakresie oznaczenia środka prawnego) nie prowadziło do zmiany jego merytorycznej treści. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu Prezydentowi [...], że stosując art. 113 § 1 K.p.a. i dokonując na jego podstawie sprostowania wydanego przez siebie postanowienia (w sposób opisany w części historycznej niniejszego uzasadnienia), naruszył on prawo. W konsekwencji także nie naruszyło ww. przepisu Kolegium, utrzymując postanowienie Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015 r. w mocy. Tym samym zarzut braku zgodności z przepisami procedury administracyjnej zaskarżonego postanowienia pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.
W ocenie Sądu niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. I tak zarzuty dotyczące bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ocena prawidłowości postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, a nie skarga na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Z kolei nierozpoznanie wniosku skarżącego o wyłączenie członków składu orzekającego wydającego zaskarżone postanowienie, w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. Prezydent [...] uwzględnił w całości wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało to postanowienie w mocy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.