Uzasadnienie
Minister Rolnictw i Rozwoju Wsi decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem B. P. o stwierdzenie, że położona w J. nieruchomość obejmująca aktualnie działkę nr [...] o pow. [...] ha, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3 poz. 13 ze zm.).
Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi doręczona została do rąk B.P. 4 listopada 2015 r. – co potwierdza znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Doręczona także została (5 listopada 2015 r.) adwokatowi T.B., działającemu pierwotnie jako pełnomocnik wyżej wymienionej, z którego usług ona zrezygnowała w toku postępowania odwoławczego, o czym poinformowała Ministra przy piśmie z 14 października 2015 r.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B P. wniosła w dniu 5 grudnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym).
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik organu zmodyfikował uprzednio prezentowane stanowisko, wnosząc o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie powyższemu terminowi, o ile nie zostanie on przywrócony, prowadzi zaś musi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, do odrzucenia skargi.
Jak już wskazano w części historycznej uzasadnienia, zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2015 r. doręczona została do rąk skarżącej w dniu 4 listopada 2015 r., co wynika z pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru rozstrzygnięcia, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. Zatem trzydziestodniowy termin do skutecznego wniesienia na nią skargi upłynął stronie w dniu 4 grudnia 2015 r. (piątek).
Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie doręczenia wyżej ww. decyzji dokonano także do rąk adwokata (w dniu 5 listopada 2015 r.), który pierwotnie reprezentował skarżącą. Jednakże okoliczność ta dla oceny zachowanie terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a. jest irrelewantna. Z akta sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że przed podjęciem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwestionowanej decyzji skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi o czym poinformowała organ pismem z 14 października 2015 r. wskazując, że w związku ze zmianą kancelarii prawnej nie posiada chwilowo pełnomocnika, a gdy takowego ustanowi prześle bezzwłocznie stosowne pełnomocnictwo. To zaś oznacza, że pierwotnie łączący ją z adwokatem stosunek pełnomocnictwa wygasł. Przy czym do dnia wydania ww. decyzji ponownego pełnomocnictwa dla adwokata T. B. skarżąca nie złożyła. W takiej zaś sytuacji, organ zobligowany był do uwzględnienia konsekwencji prawnych wynikających z owego wypowiedzenia.
Godzi się wszak zauważyć, że choć kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera szczegółowych regulacji odnoszących się do kwestii wypowiedzenia pełnomocnictwa i skutków z tym związanych, nie oznacza to, że w administracyjnym postępowaniu takowe nie obowiązują. Odwołać się bowiem wówczas należy w drodze analogi do unormowań z art. 94 k.p.c. i art. 42 p.p.s.a., które stanowią, iż wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym (por. wyrok NSA z 30 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1199/07, Lex nr 513142).
Skoro zatem stosunek pełnomocnictwa łączący skarżącą z jej pełnomocnikiem wygasł, o czym poinformowała ona organ przed wydaniem w sprawie ostatecznej decyzji, skutek prawny związany z doręczeniem tej decyzji wywołało jej doręczenie zrealizowane w warunkach, o których mowa w art. 40 § 1 k.p.a., tj. bezpośrednio do rąk strony, a nie do rąk jej byłego pełnomocnika. Od tego też momentu rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia na nią skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który upłynął 4 grudnia 2015 r.
To z kolei oznacza, że skarga strony nadana w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2015 r., jest spóźniona. Wobec zaś braku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do jej wniesienia, podlegać musi ona odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.