Uzasadnienie
A. S. (dalej jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent") wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 244/17, mocą którego Sąd uwzględnił jej skargę na bezczynność Prezydenta i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. Nr [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo upływu terminu do wydania decyzji, skierowanych do organu wezwań do wykonania wyroku oraz dwukrotnego wymierzenia przez Sąd organowi grzywny w związku z jego niewykonaniem, organ nadal pozostaje w bezczynności.
Wobec powyższego wniesiono o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości; stwierdzenie, że bezczynność organu po wydaniu wyroku ma charakter rażącego naruszenia prawa; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zauważył, że przedmiotowe postępowanie znajduje się na etapie gromadzenia materiału dowodowego. W dniu 4 października 2019 r. zlecono wykonanie opracowania geodezyjnego mającego na celu rozliczenie przedmiotowej nieruchomości w granicach obecnych działek ewidencyjnych oraz określenie przeznaczenia ternu w planie miejscowym z 1931 r. Jedocześnie poinformowano pełnomocnika stron o przyczynach niezałatwienia sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia do 31 stycznia 2020 r. W związku z tym, że podjęto czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego, bowiem dotychczas posiadany jest niewystarczający do podjęcia decyzji, wniesioną skargę uznać należy za niezasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wyrokiem z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 244/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. S. na bezczynność Prezydenta i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku.
Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 5 czerwca 2017 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi w dniu 4 października 2017 r. (data prezentaty organu). Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 4 stycznia 2018 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi grzywny, tj. do 5 lutego 2020 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem.
Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym art. 154 § 1 p.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącej z 27 września 2019 r., którym wezwano Prezydenta do wykonania wyroku z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 244/17. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenie Prezydentowi grzywny.
Stosownie natomiast do treści art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy, tj. biorąc pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem z 5 czerwca 2017 r., okoliczność że jest to już trzecia skarga w przedmiocie niewykonania tego wyroku (wyrokiem z 11 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 343/18 wymierzono grzywnę w wysokości 1000 zł, zaś wyrokiem z 5 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1010/19 – 2000 zł) oraz fakt, że organ do dnia wyrokowania nie wydał decyzji w przedmiocie wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2500 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta za niewykonanie ww. wyroku.
Wymierzając grzywnę w powyższej wysokości, Sąd miał również na względzie okoliczność, że od daty zwrotu do organu akt administracyjnych z ostatnio wydanym wyrokiem z 5 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1010/19, tj. 18 września 2019 r., już po miesiącu (18 października 2019 r.) skarżąca wystąpiła z kolejną skargą na niewykonanie wyroku, z którą akta ponownie przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca nie dała zatem organowi możliwości dalszego gromadzenia i analizy materiału dowodowego.
Rozpoznając sprawę, Sąd stwierdza jednocześnie, stosownie do treści art. 154 § 2 zd. 2 p.p.s.a., czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Zastrzeżenia Sądu budzi w szczególności sytuacja, gdy organ nie podejmuje w sprawie żadnych czynności zmierzających do zakończenia postępowania lub podejmuje je opieszale. Jak wynika natomiast z akt sprawy organ, po otrzymaniu w dniu 4 października 2017 r. odpisu prawomocnego wyroku z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 244/17, pierwsze czynności podjął dopiero w dniu 19 lutego 2019 r., kiedy to wystąpił do Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] (odpowiedź wpłynęła w dniu 1 marca 2019 r.), Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] (odpowiedź wpłynęła w dniu 17 lutego 2019 r.) oraz do Urzędu [...] Biura Organizacji Urzędu Wydział Archiwum (odpowiedź wpłynęła w dniu 6 marca 2019 r., zaś żądane dokumenty uzyskano w dniu 26 marca 2019 r.) o nadesłanie dokumentów niezbędnych do wydania decyzji.
Następne pisma wystosowano w marcu 2019 r. do Wydziału Zasobów Lokalowych w Dzielnicy [...] oraz Burmistrza Dzielnicy [...]. W dniu 4 października 2019 r. zlecono natomiast wykonanie opracowania geodezyjnego mającego na celu rozliczenie nieruchomości w granicach obecnych działek ewidencyjnych oraz określenie przeznaczenia ternu w planie miejscowym z 1931 r. W ocenie Sądu, liczba czynności organu oraz okoliczność, że pierwsze z nich podjęto po prawie półtora roku od daty otrzymania prawomocnego wyroku z 5 czerwca 2017 r., wskazuje na rażące naruszenie prawa w jego wykonaniu.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1, § 2 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.