Uzasadnienie
Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości położonej w B., obręb [...], oznaczonej nr [...] o pow. [...]ha (część działki nr [...]), stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność E. G., I. S. i A. R. Oran odwoławczy przytoczył treść art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) i stwierdził, że umową sprzedaży z [...].09.2008 r. Rep. A nr [...] I. S. sprzedała T. S. i P. M. swój udział wynoszący [...] części we współwłasności działki nr [...]. Organ ustalił także, że ul. [...] w B. leży w ciągu drogi nr [...], która na podstawie uchwały nr [...] Rady Ministrów z [...] grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych została zaliczona do kategorii dróg krajowych. Następnie droga ta z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą wojewódzką.
Z opinii geodety J. K. sporządzonej na podstawie protokołu z przyjęcia granic nieruchomości, przyjętego do państwowego zespołu geodezyjnego, kartograficznego dnia [...] lipca 2008 r. pod nr [...] wynika, że granica nieruchomości oznaczonej nr [...] i ul. [...] biegnie wzdłuż krawędzi chodnika i licuje ze ścianami czołowymi sąsiednich kamienic. Wynika wiec z tej opinii, że brak jest zajęcia części działki nr [...] pod drogę wojewódzką. Potwierdza to także wydruk z systemu geoportal, na którym zaznaczono granice pasa drogowego, która przebiega zgodnie z ustaleniami geodety. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że na spornej działce znajduje się chodnik i wiata przystankowa.
Natomiast na graniczącej z działką nr [...], działką drogową nr [...] również znajduje się chodnik oraz miejsce wyznaczone do zatrzymywania autobusów komunikacji miejskiej. W aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy zawarta [...].12.1998 r. pomiędzy Gminą [...] a współwłaścicielami działki nr [...] (dawniej działka nr [...]),na podstawie której oddano Gminie w dzierżawę część działki nr [...] o pow. [...] ha, zajętą pod przystanek autobusowy, na okres od [...].10.1998 r. do [...].03.1999 r. Umowa ta wskazuje, że wiata przystankowa została zlokalizowana poza pasem drogowym. Gdyby wiata była położona w pasie drogowym to zarządca drogi nie zawierałby żadnej umowy cywilnoprawnej, lecz swobodnie dysponował gruntem nawet wbrew woli i wiedzy właściciela nieruchomości. Organ odwoławczy uznał więc, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była zajęta pod drogę wojewódzką – ul. [...] w B. Natomiast przedłożona przez Miejski Zarząd Dróg w B. mapa terenu zajętego pod drogę publiczną z działki nr [...], przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...].09.2005 r. pod nr [...], nie potwierdza zajęcia części tej działki zgodnie ze stanem na 31.12.1998 r. gdyż przedstawia aktualny na dzień sporządzenia mapy stan użytkowania gruntu. Również z mapy tej wynika, że cała infrastruktura techniczna jest ulokowana w działce nr [...], stanowiącej działkę drogową.
W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju Prezydent Miasta B. jako zarządca drogi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana wbrew treści art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Sporna nieruchomość co najmniej od lat 60-tych ubiegłego wieku jest zajęta pod przystanek autobusowy z wiatą przystankową. Terenem wskazanym we wniosku Skarb Państwa władał co najmniej od lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku wnosząc m.in. wiatę przystankową, dokonując wybrukowania terenu, utrzymując go w porządku i czystości. Organ odwoławczy z faktu tego nie wywodzi żadnych wniosków. Zupełnąnieprawdą jest stwierdzenie organu, że umowa z [...].12.1998 r. wskazuje, iż wiata przystankowa została zlokalizowana poza pasem drogowym.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Do wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) Wnioskodawca Miejski Zarząd Dróg w B. załączył mapę przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...].09.2005 r. za nr ewid. [...]. Mapa przedstawia podział działki nr [...] na działkę nr [...] i na działkę nr [...] zajętą pod drogę publiczną. Z adnotacji na tej mapie wynika, że podziału dokonano zgodnie z faktycznym stanem użytkowania terenu zajętego pod drogę publiczną. Rację ma organ odwoławczy stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że mapa ta przedstawia aktualny na dzień jej sporządzenia stan użytkowania gruntu.
Natomiast nie potwierdza zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną zgodnie ze stanem na dzień 31 rudnia 1998 r., która to data jest istotna z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 73 ust 1 ustawy z 13.10.1998 r. Brak jest bowiem na tej mapie wzmianki sporządzającego ją geodety, że stan uwidoczniony na niej jest zgodny ze stanem istniejącym 31 grudnia 1998 r.
Wobec tego prowadzący postępowanie Wojewoda [...] zlecił wykonanie projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] celem wydzielenia części tej działki zajętej pod drogę publiczną - ul. [...]. Na podstawie sporządzonego przez siebie protokołu z przyjęcia granic nieruchomości, przyjętego do zasobu geodezyjnego kartograficznego w dniu [...].07.2008 r. za nr ewid. [...], geodeta uprawniony J. K. odstąpiła od zaprojektowania podziału działki nr [...] (pierwotny nr [...]) w trybie art. 73 ustawy z dnia 13.10.1998 r. wobec ustalenia, że działka ta nie jest zajęta pod drogę publiczną – ul. [...], co przedstawiła w opinii (k.65 akt). Z opinii tej, z protokołu z przyjęcia granic nieruchomości, a także materiału zdjęciowego (k.65-60) wynika, że działka nr [...] (dawna [...]) graniczy z działką nr [...], która jest drogą publiczną – ul. [...]. Cała szerokość działki nr [...] aż do granicy z usytuowanymi przy niej kamienicami jest pokryta kostką brukową, podobnie jak części drogi publicznej oznaczonej nr [...].
Wiata przystankowa jest usytuowana na działce nr [...]. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych umowy dzierżawy zawartej [...] grudnia 1998 r. pomiędzy gminą B. a współwłaścicielami działki nr [...] (dawniej nr [...]) wynika, że właściciele oddali Gminie w dzierżawę na okres od 1.10.1998 r do 21.03.1999 r. część działki nr. [...], zajętej pod przystanek autobusowy.
Na rozprawie sądowej w dniu [...] lutego 2015 r. została złożona kserokopia umowy dzierżawy zawarta [...].09.1998 r. na okres 4 miesięcy tj. od 1.06.1998 r. również części działki nr [...], pod przystanek autobusowy (k. 38-39). W obu umowach określono wysokość czynszu dzierżawnego, sposób jego płatności i konsekwencje za opóźnienie w płatności czynszu. Tak więc w okresie poprzedzającym datę 31 grudnia 1998 r., a także w tej dacie, właścicieli działki nr [...], którymi były osoby fizyczne i zarządcę drogi publicznej oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] łączyła umowa dzierżawy części działki nr [...] z przeznaczeniem na przystanek autobusowy gdzie była również ustawiona wiata przystankowa.
Przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998 r. muszą być spełnione łącznie by nastąpiło nabycie z mocy prawa własności nieruchomości, w trybie tego przepisu, przez podmiot publicznoprawny. Jedną z tych przesłanek jest by nieruchomość pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu podmiotu publicznoprawnego tj. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Władanie oznacza faktyczne sprawowanie władztwa zbliżone do posiadania. Skoro z powołanych umów wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłaścicieli spornej części działki nr. [...] i Gminę B. łączyła umowa dzierżawy na podstawie, której wykorzystywano tę część działki pod przystanek komunikacji publicznej to sytuacja ta nie może być uznana za władanie tą nieruchomością przez podmiot publicznoprawny. Zawarcie umowy cywilnoprawnej dowodzi, że Gmina nie wykonywała władztwa na tą sporną częścią działki nr [...] w sposób swobodny ale zależny od właścicieli.
Nie jest więc spełniona przesłanka władania co skutkuje odmową stwierdzenia nabycia własności tej nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z 13.10.1998 r. Tak więc kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem co czyni skargę niezasadną.
Z tych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.