Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku (dalej jako "organ/Kolegium") decyzją z [...] lipca 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej jako "organ I instancji/Prezydent") z [...] stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane i nałożenia obowiązku ich zwrotu.
Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy.
Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Prezydent przyznał uprawnionym: K. M., O. M., I. M., oraz L. M., w imieniu których występowała ich matka – W. M. jako przedstawiciel ustawowy, na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r., prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości [...] zł miesięcznie na rzecz każdego z ww. uprawionych.
Pismem z 27 grudnia 2021 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia, czy pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego były świadczeniami nienależnie pobranymi.
Decyzją z [...] stycznia 2022 r., nr [...], Prezydent uznał za nienależnie pobrane przez W. M. świadczenia w wysokości [...] zł z funduszu alimentacyjnego, przyznane dla K. M., O. M., I. M., oraz L. M., za okres od 1 września 2019 r. do 30 września 2019 r. W decyzji tej zobowiązano również W. M. do zwrotu tak wyliczonej należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że W. M. w trakcie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego otrzymała wpłatę bezpośrednią alimentów w kwocie [...] zł. Prezydent wyjaśnił, że choć W. M. nie otrzymała fizycznie gotówki, jednak komornik sądowy w zaświadczeniu wskazał, że została zmniejszona zaległość dłużnika alimentacyjnego wynikająca z niepłacenia alimentów. Organ I instancji powołując się na treść art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2022 r., poz. 1205, dalej jako "ustawa"), uznał uzyskane w tym okresie kwoty za nienależnie pobrane świadczenie. Zaznaczył, że strona była prawidłowo poinformowana, jakie okoliczności powodują ustanie prawa do świadczeń.
W ocenie organu I instancji, pouczenie zawarte w decyzji ustalającej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego było jasne i czytelne, zaś w przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości świadczeniobiorca miał możliwość uzyskania wyczerpujących informacji pod numerem telefonu wskazanym w decyzji bądź osobiście w siedzibie działu świadczeń rodzinnych. Organ I instancji pouczył jednocześnie stronę o możliwości ubiegania się o umorzenie należności do zwrotu łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczenie terminu płatności lub rozłożenia jej na raty.
Odwołanie od tej powyższej decyzji Prezydenta wniosła W. M. (reprezentowana przez adwokata K. F.) – jako przedstawiciel ustawowy K. M., O. M., I. M., oraz L. M., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie.
Kolegium decyzją z [...] lipca 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2022 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że stan faktyczny niniejszej sprawy wygląda w ten sposób, że Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] zasądził od A. M. alimenty na rzecz jego małoletnich dzieci: K. M. w kwocie [...] zł miesięcznie, O. M. w kwocie [...] zł miesięcznic, I. M. w kwocie [...] zł miesięcznie i L. M. w kwocie [...] zł miesięcznie. Tak ustalona wysokość alimentów została następnie zmieniona wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] października 2018 r. sygn. akt [...], mocą którego podwyższono zasądzone alimenty, poczynając od 1 listopada 2018 r. do kwoty po [...] zł miesięcznie na rzecz małoletniego K. M., do kwot po [...] zł miesięcznie na rzecz małoletnich O. M. i I. M. i na rzecz małoletniej L. M. do kwoty po [...] zł miesięcznie, łącznie kwotę [...] zł miesięcznie, płatne z góry do dnia 15 każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat do rąk matki małoletnich W. M. Jak wyjaśniło Kolegium, W związku z tym, że dłużnik alimentacyjny nie wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, a egzekucja okazała się bezskuteczna, organ I instancji decyzją z [...] października 2018 r. przyznał W. M. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione, do ukończenia 18 roku życia: L. M., I. M., K. M. oraz O. M. na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. w kwocie po [...] zł miesięcznie.
Następnie, postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich zezwolił W. M. i A. M. na dokonanie czynności prawnej przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletnich dzieci O. M. (urodzonej [...] r.), K. M. (urodzonego [...]r.), L. M. (urodzonej [...] r.) i I. M. (urodzonej [...] r.), a polegającej na przeniesieniu przez A. M. na rzecz małoletnich dzieci - w zamian za zaległe alimenty należne od A. M. na rzecz małoletnich dzieci: O. M., K. M., L. M. i I. M. - w równych częściach swojego udziału w 1/2 części nieruchomości położonej w S., gm. [...], działka nr [...] o powierzchni [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...].
Jak wskazało dalej Kolegium, w dniu 3 sierpnia 2020 r. A. M. i W. M. działający w imieniu własnym oraz działający łącznie jako przedstawiciele ustawowi w imieniu i na rzecz małoletnich dzieci: K. M., O. M., I. M., L. M. zawarli w formie aktu notarialnego Repertorium [...] nr [...] umowę przeniesienia własności nieruchomości w trybie art. 453 kodeksu cywilnego, w której w § 2 A. M. działający w imieniu własnym oświadczył, że w celu zwolnienia się z zobowiązania co do zapłaty łącznej kwoty wysokości [...] zł z tytułu zaległych alimentów należnych do dnia 29 czerwca 2020 r. małoletnim dzieciom: K. M., O. M., I. M. i L. M. przenosi w trybie art. 453 kodeksu cywilnego na rzecz małoletnich dzieci: syna K. M. udział w wysokości 1/8 części, córki O. M. udział w wysokości 1/8 części, córki I. M. udział w wysokości 1/8 części i córki L. M. udział w wysokości 1/8 części we współwłasności nieruchomości gruntowej stanowiącej zabudowaną działkę ewidencyjną numer [...] o obszarze [...] ha, położonej w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...], powiat [...], województwo [...], dla której Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...].
Ponadto, A. M. oraz W. M. działający łącznie w imieniu i na rzecz małoletnich dzieci K. M., O. M., I. M. i L. M. oświadczyli, że na to przeniesienie udziałów we współwłasności przedmiotowej zabudowanej nieruchomości na rzecz małoletnich dzieci: K. M., O. M., I. M. i L. M. wyrażają zgodę i oświadczają, że wobec tego zwalniają A. M. z zobowiązania do zapłaty łącznej kwoty w wysokości [...] zł z tytułu zaległych alimentów należnych do dnia 29 czerwca 2020 r. małoletnim dzieciom: K. M., O. M., I. M. i L. M. W § 3 aktu stawający oświadczyli, że powyższe rozliczenie uznają za ostateczne w zakresie zaległych alimentów należnych do dnia 29 czerwca 2020 r. od A. M. na rzecz małoletnich dzieci K. M., O. M., I. M. i L. M. i z tego tytułu nie zachowują względem siebie żadnych wzajemnych roszczeń.
Kolegium podniosło, w dniu 28 września 2021 r. do akt sprawy wpłynęło zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z [...] września 2021 r., nr [...] o dokonanych wpłatach, z którego wynika, że 3 sierpnia 2020 r. wypłacono wierzycielom alimentacyjnym tytułem alimentów kwotę [...] zł, w tym odsetki - [...] zł wyegzekwowaną od dłużnika alimentacyjnego. Dodatkowo, w piśmie z [...] grudnia 2021 r., nr [...] Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] wskazał, że w odpowiedzi na wniosek W. M., dochodzone roszczenie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na wniosek wierzycieli K. M., O. M., I. M. i L. M., reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego W. M., przeciwko dłużnikowi A. M., zostało ograniczone o kwotę [...] zł wskazaną w zaświadczeniu z [...] września 2021 r. pod poz. [...].
Z tych względów Kolegium uznało, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonana w świetle obowiązujących przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że decyzja organ I instancji jest prawidłowa.
Kolegium uznało bowiem, że w okresie pobierania przez W. M. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tj. od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. na osoby uprawnione: L. M., I. M., K. M. oraz O. M., przyznanych decyzją z [...] sierpnia 2019 r., W. M. otrzymała od dłużnika alimentacyjnego (A. M.) zaległe alimenty wysokości [...] zł należne do dnia 29 czerwca 2020 r. małoletnim dzieciom. Słusznie więc, zdaniem organu, Prezydent uznał za nienależnie pobrane przez W. M. świadczenia w wysokości [...] zł z funduszu alimentacyjnego, przyznane dla K. M., O. M., I. M., oraz L. M., za okres od 1 września 2019 r. do 30 września 2019 r.
W ocenie Kolegium, nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez W. M. okoliczność, że wypłata zaległych alimentów nie nastąpiła w formie gotówki lecz poprzez przeniesienie praw do udziału w nieruchomości na dzieci. Kolegium podkreśliło, że dłużnik alimentacyjny przeniósł na swoje dzieci: O. M., K. M., L. M. i I. M. w równych częściach własność swojego udziału w 1/4 części nieruchomości. A zatem zgodnie z art. 453 kodeksu cywilnego zobowiązanie alimentacyjne w powyższym zakresie wygasło skoro dłużnik spełnił za zgodą wierzyciela inne świadczenie.
Końcowo Kolegium podkreśliło, że wydana przez Prezydenta, na wniosek W. M., decyzja z [...] października 2018 r., nr [...], zawierała wyraźne i zrozumiałe pouczenie zarówno, co do konsekwencji otrzymania alimentów od dłużnika alimentacyjnego w okresie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, jak również co do wynikającego z art. 23 ust. 1 ustawy obowiązku strony uprawnionej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jednocześnie w pouczeniu wydanego rozstrzygnięcia przywołano treść art. 2 pkt 7 lit. d ustawy regulującego definicję ustawową terminu "nienależnie pobranego świadczenia". Kolegium wskazało także, że w pouczeniu przywołanej decyzji wskazano na treść art. 19 ust. 1 ustawy, który to przepis nakłada na osobę uprawnioną lub jej przedstawiciela ustawowego obowiązek niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenia o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
W ocenie Kolegium, otrzymanie alimentów zaległych lub bieżących niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 ustawy niewątpliwie stanowi zmianę mającą wpływ na prawo do przedmiotowego świadczenia. A zatem zdaniem organu, W. M. pobierając świadczenie z funduszu alimentacyjnego i otrzymując w tym czasie należności z tytułu alimentów, znalazła się w sytuacji, którą należy zakwalifikować jako naruszenie kolejności zaspokojenia przez dłużnika alimentacyjnego wierzycieli - określonej w art. 28 ust. 1 ustawy. Jest to okoliczność obiektywna, której zaistnienie, niezależnie od stanu świadomości osoby pobierającej świadczenia, prowadzić musi do uznania, że wypłacone w takich uwarunkowaniach świadczenia są nienależnie pobrane, a tym samym, stosownie do art. 23 ust. 1 i ust. 1a ustawy, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
Pismem z 25 sierpnia 2022 r. skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiodła w imieniu swoich małoletnich dzieci O. M., I. M., oraz L. M. – W. M. (przedstawiciel ustawowy), oraz K. M., wszyscy skarżący reprezentowani przez adwokata K. F., zaskarżając ją w całości oraz podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, tj. organ nie został poinformowany o uzyskaniu dochodu przez W. M. oraz pomija złożone przez nią oświadczenie o braku świadomości co do konsekwencji niepowiadomienia organu o uzyskaniu dochodu;
- 2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zaniechanie oceny faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego i uznanie wskutek tych naruszeń, że W. M. w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (tj. od dnia 1 września 2019 r. do dnia 30 września 2019 r.) wypłaconych dla K. M., O. M., I. M., L. M. pobierała alimenty od dłużnika, w wysokości otrzymanych w okresie od dnia 3 sierpnia 2020 r. do dnia 3 sierpnia 2020 r. alimentów od dłużnika, co doprowadziło do uznania za nienależnie pobrane świadczenia wysokości [...] złotych;
- 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja ta winna zostać zmieniona na korzyść odwołującej się lub uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;
- 4) art. 2 pkt 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez ustalenie, że w przedmiotowej sprawie świadczenie z funduszu alimentacyjnego zostało wypłacone i nienależnie pobrane przez W. M. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
W trakcie rozprawy w dniu 31 maja 2023 r. pełnomocnik skarżących wniósł dodatkowo o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1205 ze zm., dalej jako "ustawa"). Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, obowiązana jest do ich zwrotu. Od kwot nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 2 pkt 7 lit. a, b, d, f i g, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga również, że świadczenie, którego zwrotu dotyczy zaskarżona decyzja, zostało przyznane na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. na rzecz uprawnionych małoletnich – K. M., O. M., I. M., oraz L. M., a pobranych przez skarżącą – W. M., jako przedstawiciela ustawowego uprawnionych. Fakt uzyskania [...] grudnia 2021 r. pełnoletności przez K. M. pozostawał bez wpływu na zakres podmiotowy postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 7 ustawy można kierować jedynie wobec osoby, która pobrała takie świadczenie (por. wyroki WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2012 r., IV SA/Gl 1214/11; z 23 czerwca 2015 r., IV SA/Gl 872/14; z 14 lipca 2015 r., IV SA/Gl 875/14; wyrok WSA w Opolu z 21 lipca 2016 r., II SA/Op 218/16; tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 września 2009 r., sygn. akt I OSK 21/09, na gruncie podobnej regulacji wynikającej z art. 15 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej; Dz. U. Nr 86, poz. 732, z późn. zm.).
Postępowanie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia jest postępowaniem odrębnym od postępowania o przyznanie tego świadczenia i kwestia uzyskania pełnoletności przez osobę uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego nie ma decydującego znaczenia dla określenia osoby zobowiązanej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, a więc nie decyduje o zakresie podmiotowym postępowania i nie determinuje bezwarunkowo adresata decyzji. Prawidłowo zatem organy obu instancji skierowały wydane w sprawie decyzje do W. M., a nie do jej pełnoletniego syna – K. M. W tej sytuacji należało jednak odróżnić kwestię interesu prawnego K. M. jako strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., od uprawienia (interesu prawnego) w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., które przejawia się w prawie domagania się przez K. M. kontroli przez sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Kolegium. Powyższe oznacza, że skarga K. M. podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Ustalona z kolei w art. 2 pkt 7 lit. d ustawy definicja "nienależnie pobranego świadczenia" przyjmuje, że nienależnie pobrane świadczenie to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. Przypadek ten będzie miał miejsce, jeżeli dojdzie do jednoczesnego pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz otrzymania od dłużnika zaległych lub bieżących alimentów. O jednoczesności pobierania obu świadczeń można zaś mówić wtedy, gdy świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego dotyczy tego samego miesiąca, co wypłacone równocześnie alimenty. Wtedy kumulacja tych świadczeń powoduje, że świadczenie z funduszu może stać się świadczeniem nienależnie pobranym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1073/10; CBOSA).
Drugim zaś warunkiem dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane jest okoliczność pobrania przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 688/21, CBOSA.
Z powyższego wynika, że warunek jednoczesności pobierania świadczeń alimentacyjnych i uzyskania należnych alimentów powinien być w pierwszej kolejności rozważony w aspekcie czasowym i rozumiany jako zbieg wpłat z tych tytułów w danym okresie rozliczeniowym (świadczeniowym). Jeżeli powyższy warunek zostanie spełniony to w takiej sytuacji istnieją podstawy do dokonywania dalszej analizy podyktowanej badaniu stanu świadomości osoby pobierającej świadczenie w kontekście złej wiary. Nie spełnia natomiast tego warunku sytuacja, w której dochodzi do bezpośredniej zapłaty alimentów przez zobowiązanego na rzecz osoby uprawnionej po zakończonym 12-miesięcznym okresie, w którym przyznane świadczenia alimentacyjne zostały wypłacone.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że zaistniałe okoliczności wypełniały przesłanki z art. 23 w zw. z art. 2 pkt 7 lit. d ustawy.
Wypłata alimentów od dłużnika na rzecz wierzycieli alimentacyjnych nie nastąpiła bowiem w okresie, w jakim jednocześnie W. M. otrzymywała świadczenia z funduszu alimentacyjnego (tj. od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r.). Nie jest bowiem kwestionowane to, że dopiero 3 sierpnia 2020 r. małoletnie dzieci W. M. otrzymały tytułem zaległych alimentów równowartość kwoty [...] zł, wyegzekwowaną od dłużnika alimentacyjnego, tj. A. M. (vide: zaświadczenie z 16 września 2021 r., nr Kmp [...] Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] M. C.), która komornik zaliczył następnie na poczet dochodzonego roszczenia alimentacyjnego (vide: pismo z 16 grudnia 2021 r.).
W takiej sytuacji brak podstaw do dokonywania dalszej analizy podyktowanej badaniu stanu świadomości W. M. jako osoby pobierającej świadczenie w kontekście złej wiary, skoro W. M. nie mogła przewidzieć, że po roku od końca okresu w którym pobrała świadczenie, uzyska od zobowiązanego jakiekolwiek kwoty tytułem zaległych alimentów.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do wiążącej oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu Sądu. Rozważy w szczególności, czy w powyższym okresie świadczeniowym W. M., oprócz świadczeń z funduszu alimentacyjnego, uzyskała jednocześnie przysługujące uprawnionym alimenty bądź jakiekolwiek kwoty tytułem wypełnienia obowiązku alimentacyjnego, w razie zaś uzyskania negatywnej w tym zakresie odpowiedzi, umorzy postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2018 r., poz. 1800) – obciążając Kolegium obowiązkiem zwrotu skarżącym solidarnie kosztów postępowania sądowego w kwocie 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.