Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium/organ") postanowieniem z 22 sierpnia 2022 r., nr KOC/304/Zs/22, po rozpatrzeniu zażalenia [...] w W. (dalej jako "Skarżąca/Spółdzielnia"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z 21 kwietnia 2022 r., nr 4/2022, odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności gruntu, położonego w W. przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, dla której jest prowadzona księga wieczysta nr [...].
Zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z 20 stycznia 2022 r., Skarżąca wystąpiła na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2045 ze zm., dalej jako "ustawa przekształceniowa/ustawa"), o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności opisanego powyżej gruntu oznaczonego jako działka nr [...].
Postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r., nr 4/2022, Prezydent odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia, wskazując, że na ustawowy termin tj. dzień 1 stycznia 2019 r. Skarżąca nie była użytkownikiem wieczystym nieruchomości, zatem nie jest możliwe wydanie żądanego zaświadczenia.
Nie zgadzając się z postanowieniem organu I instancji, Skarżąca wniosła zażalenie do Kolegium.
Postanowieniem z 22 sierpnia 2022 r., nr KOC/304/Zs/22, Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia może być przeprowadzone tylko w koniecznym, a więc ograniczonym zakresie (art. 218 § 2 k.p.a.). Wydanie zaświadczenia polega na urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ nie może pominąć danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.).
Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy przekształceniowej, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
- 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub
- 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub
- 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
Ponadto, w myśl art. 24 ust. 1 ustawy, przepisy art. 1 i art. 2 stosuje się w przypadku, gdy przed dniem 1 stycznia 2019 r. zawarto umowę o ustanowieniu użytkowania wieczystego lub umowę przenoszącą prawo użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2, a wniosek o wpis w księdze wieczystej nie został rozpoznany przed tym dniem. Właściwy organ wydaje zaświadczenie w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania potwierdzenia dokonania wpisu tego prawa w księdze wieczystej.
Na tej podstawie organ uznał, że może zostać przekształcone prawo użytkowania wieczystego, które istniało w dniu 1 stycznia 2019 r. Natomiast w niniejszej sprawie niewątpliwie, zdaniem organu, w tej dacie Skarżąca nie była użytkownikiem wieczystym przedmiotowego gruntu. Kolegium nie neguje przy tym, że ustanowienie użytkowania wieczystego nie nastąpiło z winy Skarżącej, co nie zmienia jednak faktu, że Skarżąca nie była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] z obrębu [...].
Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 234 Kodeksu cywilnego, do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości. Również w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w art. 27 wskazano, jak wyjaśnił organ, że sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Kolegium podniosło, że w przeciwieństwie do prawa własności, oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
Z kolei, na podstawie art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, skutek wpisu ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o jego dokonanie. Organ zauważył, że brzmienie tego przepisuje koresponduje z treścią art. 24 ust. 1 ustawy przekształceniowej. Tym samym, Kolegium uznało za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Na powyższe postanowienie Kolegium Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie, podobnie jak postanowienia organu I instancji, i zarzucając mu:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 24 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy przekształceniowej poprzez ich błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie ziściły się przesłanki warunkujące możliwość wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność dla spornej nieruchomości (błędnie opisanej w zarzutach skargi jako działka nr [...] z obrębu [...]), podczas gdy nieruchomość ta spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do przekształcenia wymienione w ustawie przekształceniowej;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 219 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadną odmowę wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości we własność, podczas gdy nieruchomość spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do przekształcenia wymienione w ustawie przekształceniowej, a zatem zasadne jest wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości;
- 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez prawidłowego i kompleksowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty oraz dokumenty na poparcie zarzutów skargi. Skarżąca wskazała, że od ponad 40 lat włada m.in. działką [...] z obrębu [...] objętą wnioskiem z 20 stycznia 2022 r. Na przedmiotowej działce wybudowała 7 budynków wielorodzinnych, w których obecnie zamieszkuje około 2000 osób. Budynki te zostały wybudowane ze środków własnych Skarżącej, w tym z wpłat poszczególnych mieszkańców. Skarżąca przed ustanowieniem na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości uiszczała regularnie opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego Nieruchomości w wysokości ustalonej przez właściwy organ wiele lat temu. Co równie istotne, kilkadziesiąt lat przed zawarciem z [...] umowy z dnia 4 listopada 2019 r. Skarżąca podejmowała próby uregulowania stanu prawnego nieruchomości poprzez uzyskanie na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego. W tym zakresie prowadzone były z władzami [...] oraz Urzędem Dzielnicy [...] rozmowy mające na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości.
Wobec ich bezskuteczności w 2005 r. Skarżąca wystąpiła z pozwem przeciwko [...] o zobowiązanie do złożenia przez [...] oświadczenia woli o ustanowieniu na rzecz Spółdzielni prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w W. przy ul. [...], [...], przy ul. [...] (osiedle mieszkaniowe [...]), wraz z prawem własności położonych na nich budynków (sygn. [...]). Wyrokiem z 1 lutego 2019 r. w powyższej sprawie, Sąd Okręgowy w [...] zobowiązał [...] w punkcie pierwszym do złożenia oświadczenia woli o oddaniu [...] w W., w trybie bezprzetargowym, w użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 położonej w W., przy ul. [...] dla której Sąd Rejonowy dla [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Skarżąca wskazała następnie, że w dniu [...] lutego 2021 r. Sąd Apelacyjny w [...] Wydział Cywilny oddalił w całości apelację [...] złożoną od wyroku Sadu Okręgowego w [...] Wydział Cywilny z [...] lutego 2019 r. sygn. [...], co oznacza, że wyrok ten jest już prawomocny.
W oparciu o powyższe prawomocne rozstrzygnięcia Sądów zostały dokonane na rzecz [...] stosowne wpisy w księdze wieczystej nr [...], na podstawie których Spółdzielnia stała się użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, oraz właścicielem posadowionych na nich budynków.
W ocenie Spółdzielni, organ dokonał także błędnej wykładni art. 24 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ww. ustawy przekształceniowej. Kolegium przyjęło literalną wykładnię tego przepisu uznając, że może zostać przekształcone prawo użytkowania wieczystego, które istniało w dniu 1 stycznia 2019 r., podczas gdy w ocenie Skarżącej przepis ten winien być interpretowany w sposób funkcjonalny biorąc pod uwagę stan faktyczny analizowanej sprawy, bowiem intencją ustawodawcy było kompleksowe przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, określonych w art. 1 i 2 ustawy. Jak zaznaczono powyżej przez wieloletnią opieszałość [...]. Skarżąca została pozbawiona możliwości wcześniejszego zawarcia aktu ustanawiającego tytuł prawny do nieruchomości, co stanowi okoliczność niezawinioną przez Spółdzielnię. Dlatego właśnie zasadne jest przyjęcie funkcjonalnej, a nie literalnej wykładni ww. przepisu i uznanie, że do przekształcenia doszło. Z tych wszystkich względów Skarżąca stoi na stanowisku, iż odmowa wydania przez organ zaświadczenia w oparciu o przepisy ustawy przekształceniowej jest nieuzasadniona.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 259, dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną postanowień organów obu instancji stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 ustawy, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
- 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub;
- 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub;
- 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, o czym stanowi art. 4 ust. 2 ustawy. Zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości (art. 4 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy). W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia.
Zestawienie powyższych przepisów ustawy prowadzi zatem do wniosku, iż przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następuje z mocy samej ustawy (art. 1 ust. 1), zaś zaświadczenie ma charakter deklaratoryjny, bowiem potwierdza przekształcenie prawa i jest konieczne do ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności w miejsce dotychczasowego użytkownika wieczystego. Z uwagi na istotę sporu w niniejszej sprawy podkreślenia wymaga również, że z literalnego brzmienia art. 1 pkt 1 ustawy przekształceniowej wynika, że ustawodawca datę 1 stycznia 2019 r., wyraźnie zaznaczył jako termin, z którym prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności gruntów. Zastosował zatem konstrukcję prawną przekształcenia z mocy samego prawa. Oznacza, to, iż wolą ustawodawcy było swoiste przetransponowanie dotychczasowego użytkowania wieczystego, w takim jego kształcie, który pozostawał aktualny na dzień 1 stycznia 2019 r., w prawo własności.
Tryb wydawania zaświadczeń określony jest natomiast w art. 217-220 k.p.a. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 620/17) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony, a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych.
Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.
Powyższe wyraźnie wskazuje, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie potwierdza natomiast istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego (vide: Z. R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004/10, str. 60-61).
Przechodząc dalej, wskazać należy również na samą istotę prawa użytkowania wieczystego. Prawo do użytkowania wieczystego powstaje wskutek zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (zgodnie z art. 64 Kodeksu cywilnego prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli zastępuje to oświadczenie) oraz odpowiednio wpisu do księgi wieczystej nieruchomości, który ma charakter konstytutywny. Oznacza to, że wpis do księgi wieczystej jest niezbędny do powstania prawa użytkowania wieczystego (art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami), zatem sama umowa nie jest wystarczająca. W wyroku z 4 marca 2011 r., sygn. akt I CSK 340/10 (LEX nr 785271), Sąd Najwyższy wskazał, że: "Do powstania prawa objętego wpisem konstytutywnym konieczna jest [...] zarówno podstawa materialnoprawna (np. umowa), jak i sam wpis w księdze wieczystej. Różnica ta nie może pozostać bez wpływu na sposób, w jaki ma dojść do obalenia domniemania prawdziwości wpisu prawa jawnego z księgi wieczystej. Jeśli bowiem do powstania prawa potrzebny jest wpis, to i do jego wygaśnięcia niezbędne jest wykreślenie wpisu".
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że użytkowanie wieczyste działki nr [...] z obrębu [...] objętej wnioskiem Skarżącej z 20 stycznia 2022 r. o wydanie zaświadczenia, powstało po terminie określonym w art. 1 pkt 1 ustawy przekształceniowej, tj. po 1 stycznia 2019 r. Jak wynika bowiem z treści wpisów w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] dla działki nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 położonej w
W., przy ul. [...], wniosek o ujawnienie w KW przysługującego [...] użytkowania wieczystego złożony został w dniu 7 maja 2021 r. Wpisu zaś Sąd wieczystoksięgowy dokonał w dniu [...] lipca 2021 r. (nr podstawy wpisu – [...]). Skutek wpisu ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o jego dokonanie (art. 29 z ustawy dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece). Wpisami w księdze wieczystej organy administracji, podobnie jak sądy administracyjne, są związane ponieważ stanowią one na podstawie art. 6268 § 6 k.p.c. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. – prawomocne orzeczenie sądu.
Powyższe nie pozwala mieć zatem wątpliwości, iż na dzień 1 stycznia 2019 r. Skarżąca nie była w użytkowaniu wieczystym spornej nieruchomości, ale jej posiadaczem. Faktu tego nie może zmienić nawet uiszczanie przez [...] opłat za użytkowanie wieczyste. Podobnie znaczenia dla sprawy nie mają powstałe nie z winy [...] opóźnienia w zawarciu umowy ustanowienia użytkowania wieczystego. Powyższa argumentacja nie ma wpływu na wynik postępowania, bowiem nie została spełniona jedna z przesłanek ustawowych, niezbędna do dokonania przekształcenia, czyli bycie użytkownikiem wieczystym gruntu na dzień 1 stycznia 2019 r. Spółdzielnia nie może zatem skutecznie domagać się wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego. Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisu art. 219 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.
Za niezasadny Sąd uznał również należy zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy przekształceniowej. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy wyraźnie bowiem stanowi, że przepisy art. 1 i art. 2 stosuje się w przypadku, gdy przed dniem 1 stycznia 2019 r. zawarto umowę o ustanowieniu użytkowania wieczystego lub umowę przenoszącą prawo użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2, a wniosek o wpis w księdze wieczystej nie został rozpoznany przed tym dniem. Właściwy organ wydaje zaświadczenie w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania potwierdzenia dokonania wpisu tego prawa w księdze wieczystej. W niniejszej sprawie przepis ten nie może mieć zastosowania bowiem, dopiero wyrokiem z 1 lutego 2019 r. (prawomocnym od dnia 10 lutego 2021 r.) Sąd Okręgowy w [...] zobowiązał [...] do złożenia oświadczenia woli o oddaniu [...] w W., w trybie bezprzetargowym, w użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 położonej w W., przy ul. [...] dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], a zatem po dniu 1 stycznia 2019 r. Z kolei wykładnia funkcjonalna i systemowa, których zastosowania w tej sprawie domagała się Skarżąca, są subsydiarne względem wykładni językowej.
Wykładnia systemowa służy do rozstrzygania wątpliwości, które nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwala uzasadnić wybór między różnymi możliwymi interpretacjami językowymi przepisu, zwłaszcza że normy systemu prawa są powiązane ze sobą relacjami funkcjonalnymi.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. art. 7, i art. 77 § k.p.a. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Tak jak to jednak wyjaśniono już wcześniej, organ administracji wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Organ nie prowadzi przy tym postępowania wyjaśniającego w celu doprecyzowania (skorygowania) danych w nich zawartych. Postępowanie to ma bowiem charakter pomocniczy, uproszczony i proceduralnie odformalizowany (gabinetowy) i nie podlega rygorom postępowania dowodowego określonym w art. 7, art. 75 i nast. k.p.a. Jeżeli więc, tak jak w niniejszej sprawie, informacje zawarte w powyższych zbiorach danych bezspornie wskazują na to, że w dacie relewantnej (1 stycznia 2019 r.) Spółdzielni nie przysługiwało prawo użytkowania wieczystego do gruntu działki nr 45, organ był zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawie nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.