Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Minister Skarbu utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o odmowie ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, wynikającej z zaświadczenia Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, iż wnioskiem z dnia 15 września 2006 r. I. K. wystąpiła do Wojewody [...] o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty. Pismem z dnia 18 września 2006 r. Wojewoda [...] poinformował I. K., że z uwagi na częściową realizację prawa do rekompensaty jej wniosek jest bezzasadny i nie może być załatwiony przez organ. Ponadto poinformowano, że skarżąca winna złożyć wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
Z zaświadczenia Starosty [...] z dnia [....] stycznia 1999 r. wynika, iż na rzecz I. K. potwierdzono prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez ojca – K. H. w miejscowości Z., powiat [...], województwo [...]. Wartość pozostawionej nieruchomości została w 1998 r. oszacowana przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę [...] zł.
Z aktu notarialnego z dnia [...] października 2002 r. Nr Rep. [...] wynika, że I. K. zrealizowała w części prawo do rekompensaty przez nabycie od Skarbu Państwa działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha położonych w miejscowości K. gmina [...], powiat [...], woj. [...] za cenę [...] zł.
W dniu [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie o spełnieniu przez I. K. wymogów warunkujących otrzymanie prawa do rekompensaty, a z jego uzasadnienia wynika, że wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty potraktowano jako wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
Pismem z 5 lipca 2010 r. I. K. poinformowała organ I instancji, iż w jej ocenie wystarczająca jest waloryzacja kwoty wartości nieruchomości pozostawionych wskazana w zaświadczeniu Starosty [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. w związku z czym nie zachodzi konieczność dostarczenia operatu szacunkowego. Takie samo stanowisko skarżąca zajęła w kolejnych pismach z dnia 27 sierpnia 2010 r. i z dnia 8 września 2010 r.
Wojewoda [...] pismem z dnia [...] lipca 2010 r. poinformował skarżąca, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej warunkiem koniecznym do otrzymania prawa do rekompensaty jest dostarczenie operatu szacunkowego. Wojewoda powyższe stanowisko podtrzymał w piśmie z dnia 2 września 2010 r.
W dniu [...] września 2010 r. Wojewoda [...] wydał decyzję odmawiająca I. K. potwierdzenia prawa do pozostałej części rekompensaty.
W skutek odwołania I. K. od powyższej decyzji Minister Skarbu Państwa pismem z dnia 14 stycznia 2011 r. zwrócił się do I. K. z zapytaniem czy wniosek z dnia 15 czerwca 2006 r. stanowił wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty czy też wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. I. K. poinformowała, iż jej wniosek z 15 czerwca 2006 r. stanowił wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.
w następstwie powyższego Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Ministra organ wojewódzki błędnie kwalifikując wniosek strony jako wniosek o pozostałą część rekompensaty, wydał decyzję odmawiającą stronie potwierdzenia tego prawa nie rozpatrując faktycznego żądania strony, dotyczącego ujawnienia danych w rejestrze.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmówił I. K. ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, wynikającej z zaświadczenia Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. Organ I instancji w uzasadnieniu swoje decyzji podniósł, iż wykładnia art. 6 ust. 3 ustawy zabużańskiej wskazuje, że osoby, które na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyły nieruchomość Skarbu Państwa, dołączają do wniosku dokumenty potwierdzające nabycie tejże nieruchomości, a wniosek o którym mowa w tym przepisie jest wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
W związku z tym więc, że I. K. częściowo zrealizowała prawo do rekompensaty, organ I instancji uznał, iż jej wniosek o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty jest bezzasadny. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. K. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Skarbu Państwa stwierdził, iż stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej osoby, które posiadają zaświadczenia lub decyzje potwierdzające prawo do rekompensaty wydane na podstawie odrębnych przepisów i nie zrealizowały prawa do rekompensaty, występują do wojewody, który wydał decyzję lub do wojewody właściwego ze względu na siedzibę starosty, który wydał zaświadczenie lub decyzję z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze, o którym mowa w art. 19 ust. 1, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust.
1. W przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu osoba uprawniona wskazuje numer rachunku bankowego. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 ww. ustawy osoba, która na podstawie odrębnych przepisów w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarb Państwa lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni dołącza do wniosku dokumenty urzędowo poświadczające nabycie.
Minister stwierdził, że ustawa zabużańska przewiduje dwa tryby postępowania w zależności od tego, czy strona lub jej poprzednik prawny realizowali prawo do rekompensaty.
W przypadku gdy nastąpiła realizacja tego prawa, osoba zainteresowana przyznaniem rekompensaty powinna złożyć wniosek o poświadczenie prawa do rekompensaty (art. 5 ust. 1). Natomiast, gdy dana osoba posiada zaświadczenie lub decyzję potwierdzająca prawo do rekompensaty, ale prawo to nie było zrealizowane, złożyć należy wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 3).
Organ odwoławczy ustalił, że I. K. posiadała zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 1999 r., na podstawie, którego częściowo zrealizowała prawo do rekompensaty nabywając nieruchomość Skarbu Państwa, co potwierdza umowa sprzedaży z dnia [...] października 2002 r. zawarta w formie aktu notarialnego o Rep. [...].
Minister podkreślił, że treść art. 7 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. musi być odczytywana w kontekście art. 6 ust. 3, stosownie do którego osoba, która na podstawie odrębnych przepisów w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła nieruchomość Skarbu Państwa dołącza do wniosku dokumenty urzędowe poświadczające jej nabycie. Wniosek, o którym mowa w tym przepisie jest wnioskiem z art. 5 ust. 1 tj. o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Z zestawienia brzmienia art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 3 wynika wyraźnie różnica co do zasad postępowania jeśli mowa o osobach, które w ramach realizacji prawa do realizacji rekompensaty nabyły nieruchomości Skarbu Państwa, a osoby, które posiadają potwierdzenie prawa do rekompensaty i prawa tego nie zrealizowały. Pierwsze osoby występują z wnioskiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a więc takim, którego w istocie dotyczy regulacja ustawowa, zaś te drugie z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze. W przypadku częściowej realizacji rekompensaty konieczne jest ustalenie wartości zrealizowanego dotychczas prawa. Szczegółowe zasady w tym zakresie określa art. 12 ustawy z 8 lipca 2005 r.
W takiej sytuacji wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, określa się według stanu na dzień nabycia oraz według cen albo kosztów odtworzenia na dzień sporządzenia wyceny, z zastrzeżeniem ust.
2. W przypadku zaś osób, które zrealizowały prawo do rekompensaty po dniu 1 stycznia 1998 r. wartość nabytego prawa własności nieruchomości przyjmuje się na podstawie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji ceny ustalonej w umowie przeniesienia własności nieruchomości. Waloryzacji dokonuje się zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
W ocenie Ministra prawidłowo organ I instancji uznał, że odmowa ujawnienia w rejestrze wybranej formy rekompensaty musi nastąpić w formie decyzji. Uprawnienie strony do żądania dokonania stosownego wpisu w rejestrze podlega weryfikacji w świetle art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. zaś konkretyzacji normy prawnej zawartej w tym przepisie w odniesieniu do indywidualnej sytuacji strony organ administracji obowiązany jest dokonać w drodze decyzji administracyjnej w myśl art. 104 kpa. Minister powołał wyrok NSA z dnia 5 października 2009 r. IOSK 1448/08.
Organ II instancji wskazał, iż czyniąc zadość wynikającemu z kpa obowiązkowi należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego Minister Skarbu Państwa pismem z 14 stycznia 2011 r. zwrócił się do I. K. z zapytaniem czy wniosek z dnia 15 czerwca 2006 r. stanowił wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, czy też wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. I. K. poinformowała, że wniosek z 15 czerwca 2006 r. stanowił wiosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.
Minister zauważył, że zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2007 r. I SA/Wa 1320/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. I OSK 60/09, organ administracji nie może domniemywać, że przy częściowej realizacji prawa do rekompensaty, wolą strony składającej wniosek o wpis do rejestru było złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty w trybie art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej. Zdaniem Ministra organy prowadzące postępowanie podjęły wszelkie czynności mające na celu ustalenie zakresu przedmiotowego żądania strony, a I. K. sama wskazała, że z wnioskiem z 15 czerwca 2006 r. wystąpiła o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty nie zaś o potwierdzenie prawa do rekompensaty w drodze decyzji administracyjnej. W związku z powyższym, mając na uwadze stan faktyczny sprawy Minister wniosek I. K. uznał za bezzasadny.
Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. K. zarzucając jej naruszenie:
- – art. 7 kpa poprzez brak ustalenia rzeczywistej woli skarżącej w zakresie uzyskania rekompensaty;
- – art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa;
- – art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez pominięcie w postępowaniu przed Ministrem Skarbu Państwa pisma skarżącej z dnia 15 września 2011 r.;
- – art. 9 kpa poprzez zaniechanie udzielenia skarżącej wyjaśnień i wskazówek odnośnie tego jak w jej sytuacji faktycznej winna ona sformułować wniosek w postępowaniu regulowanym ustawą z 8 lipca 2005 r., a udzielenie skarżącej wyjaśnień i wskazówek winno być dokonane w taki sposób, aby mogła je zrozumieć i nie ponieść szkody z powodu nieznajomości prawa.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Wojewoda wydając postanowienie o spełnieniu przez skarżącą wymogów warunkujących otrzymanie prawa do rekompensaty prawidłowo potraktował wniosek skarżącej jako wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
W dalszym toku sprawy Wojewoda i skarżąca prowadzili korespondencję w przedmiocie dostarczenia lub nie operatu szacunkowego. Skarżąca wskazała, że składając pismo z 26 stycznia 2011 r. odwołała się w nim do wykładni lingwistycznej pojęcia "realizacji" wywodząc, że pojęcie "zrealizowania" odpowiada sytuacji "zrealizowania w całości".
Dopiero zapoznawszy się z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2008 r. I SA/Wa 877/09 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. I OSK 60/09 skarżąca zrozumiała, że wykładnia jakiej dokonuje nie jest prawidłowa.
W związku z powyższym skarżąca złożyła pismo z 15 września 2011 r. wyjaśniając, że ostatecznie chodzi jej o potwierdzenie prawa do rekompensaty i gotowa jest przedłożyć operat szacunkowy.
Skarżąca zaznaczyła, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2011 r. Minister Skarbu
Państwa zaznaczył, iż w przypadku braku odpowiedzi na pytanie jakiego rodzaju skarżąca złożyła wniosek w dniu 15 czerwca 2006 r. zostanie on rozpoznany jako wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.
Skarżąca zarzuciła Ministrowi, że w powyższym piśmie nie poinformował jej jaka jest różnica między postępowaniami w kontekście tego, że skarżąca spełnia warunki do prowadzenia postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty a nie spełnia warunków do ujawnienia w rejestrze swojego prawa.
Również treść pism kierowanych do niej przez Wojewodę nie prowadziła do zrozumienia po jej stronie sytuacji prawnej, w jakiej się znajduje.
W ocenie skarżącej Wojewoda powinien wyjaśnić jej w sposób zrozumiały, że stanowisko skarżącej doprowadzi do wydania decyzji odmownej, która zamknie jej drogę do uzyskania rekompensaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Sądy Administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawa prawną.
Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.
Sąd podziela stanowisko Wojewody [...] i Ministra Skarbu Państwa co do tego, że w sytuacji, gdy skarżąca nabyła w ramach realizacji prawa do rekompensaty od Skarbu Państwa nieruchomość położoną w miejscowości K., oznaczoną ewidencyjnie numerami działek [...] o pow. [...] hai [....] o pow. [...] ha, nie mają zastosowania przepisy art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Przepisy te bowiem normują sytuację osób, które legitymują się dokumentem (zaświadczeniem lub decyzją) potwierdzającym prawo do rekompensaty wydanym na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, a prawo to w ogóle nie zostało zrealizowane.
Zatem tylko te osoby uprawnione są do złożenia wniosku o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty. Uprawnieniu tych osób odpowiada zaś obowiązek organu ujawnienia w rejestrze tylko wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty, skoro prawo to zostało już wcześniej ustalone. W takim przypadku organ dokonuje czynności materialnotechnicznej (ujawnienia w rejestrze) wskazanej we wniosku formy realizacji prawa, niejako automatycznie, bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego obejmującego ustalenie uprawnionego, wartości nieruchomości pozostawionej poza granicami RP, wartości nabytego mienia. W dalszej kolejności organ wylicza wysokość rekompensaty zgodnie z art. 13 ustawy i dokonuje czynności materialnotechnicznej zamieszczenia na decyzji lub zaświadczenie adnotacji wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty i wysokości rekompensaty (art. 7 ust. 4 ustawy).
W przypadku częściowej realizacji prawa do rekompensaty jak ma to miejsce w niniejszej sprawie skarżąca nie jest uprawniona do ujawnienia w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty w trybie art. 7 ust. 3 ustawy.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. wynika, iż na rzecz I. K. potwierdzono prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez ojca K. H. w miejscowości Z. powiat [...], woj. [...]. Wartość pozostawionej nieruchomości została w 1998 r. oszacowana na kwotę [...] zł. Aktem notarialnym z dnia [...] października 2002 r. Nr Rep. [...] I. K. nabyła od Skarbu Państwa własność nieruchomości – działek nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha położonych w m. K., gmina [...], powiat [...], woj. [....] za cenę [....] zł, realizując w ten sposób w części prawo do rekompensaty.
W takim przypadku strona może jedynie złożyć wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 5 ust. 3 ustawy.
Wówczas prowadzone jest postępowanie administracyjne mając na celu potwierdzenie prawa do rekompensaty w drodze decyzji z tym, że postępowanie to cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty prowadzonego na podstawie przepisów ustawy w stosunku do osoby, która występuje z wnioskiem i nie legitymuje się żadną decyzją bądź zaświadczeniem wydanym na podstawie wcześniejszych przepisów. Osoba, która wcześniej zrealizowała prawo do rekompensaty (nawet częściowo) obowiązana jest do złożenia dokumentu urzędowego poświadczającego o nabyciu praw do mienia (art. 6 ust. 3 ustawy).
W decyzji organ obowiązany jest do ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego (jeżeli strona wybrała tą formę realizacji prawa do rekompensaty) i ustalenia czy istnieje możliwość pomniejszenia wysokości zaliczonej kwoty oraz wysokości świadczenia pieniężnego (20% wartości pozostawionej nieruchomości) o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali (art. 13 ust. 2 i 3 ustawy).
Poza tym w decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty musi być zawarte wskazanie osoby, której potwierdza się prawo, zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji wartości nieruchomości pozostawionej poza granicami RP i zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji wartości nabytego prawa własności nieruchomości albo wartości nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, wysokość rekompensaty określonej zgodnie z art. 13, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1 (art. 8 ustawy). Po wydaniu decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty wojewoda zamieszcza w rejestrze m.in. dane jej dotyczące (art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek w dniu 15 czerwca 2006 r. o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty w trybie art. 7 ust. 3 ustawy.
Skarżąca pismem z dnia 18 września 2006 r. (k. 2 akt administracyjnych) została poinformowana przez organ wojewódzki, że wobec częściowej realizacji prawa do rekompensaty może ubiegać się o jej pozostałą część składając stosowny wniosek wraz z wymaganymi dokumentami. W załączeniu przesłano skarżącej wykaz wymaganych dokumentów.
Pomimo treści powyższego pisma i poinformowania w nim również, że wniosek o ujawnienie w rejestrze jest bezzasadny skarżąca pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. (k. 99 akt administracyjnych) w sposób nie budzący wątpliwości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte we wniosku z dnia 15 czerwca 2006 r., że chodzi jej o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty w trybie art. 7 ust. 3 "ustawy zabużańskiej". Rację należy przyznać Ministrowi, że organ administracji nie może domniemywać, że przy częściowej realizacji prawa do rekompensaty, wolą strony składającej wniosek o wpis do rejestru było złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty w trybie art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej. A z akt administracyjnych wynika, że skarżąca w sposób jasny i jednoznaczny określiła przedmiot swojego żądania wnosząc o ujawnienie w rejestrze, a nie potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Organy zaś podjęły wszelkie czynności w celu ustalenia zakresu żądania strony.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, iż organy naruszyły art. 9 kpa. Rolą organu administracyjnego nie jest bowiem wskazywanie na charakter żądania, które następnie wyznacza przedmiot postępowania. O tym jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Organ administracyjny nie może również pełnić roli pełnomocnika strony, a do tego w istocie sprowadzają się zarzuty skargi.
Pismo skarżącej z dnia 15 września 2011 r. (k. 118 akt administracyjnych), w którym wskazuje, że chodzi jej o zrealizowanie prawa do rekompensaty, a nie ujawnienie w rejestrze, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Kontroli Sądu podlega bowiem decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2011 r., wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania I. K. z dnia [...] września 2011 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., a istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organy administracji tej samej sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż uczyniono to wcześniej w pierwszej instancji. W szczególności zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak również orzeczenie w kwestii, która nie było rozpoznana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, naruszałoby przedmiotową tożsamość sprawy, a w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności.
Innymi słowy organ odwoławczy, biorąc pod uwagę treść pisma skarżącej z 15 września 2011 r. nie mógł rozpoznać sprawy niniejszej jako sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty, w sytuacji gdy przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji, zgodnie z żądaniem strony był wniosek skarżącej o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawo do rekompensaty. Należy dodać, że Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] września 2010 r. (k. 73 akt administracyjnych) w sposób jasny i zrozumiały poinformował skarżącą, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. gdyż odnosi się on do osób, które w ogóle nie zrealizowały prawa do rekompensaty. W przypadku zaś częściowej realizacji uprawnienia, nie dokonuje się ujawnienia wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty w rejestrze wojewódzkim.
Organ I instancji w piśmie tym zacytował również wyrok NSA z 23 października 2009 r. I OSK 60/09.
Niezrozumiałym jest więc powoływanie się przez skarżącą w skardze, iż z powyższym wyrokiem mogła zapoznać się dopiero po otrzymaniu decyzji organu I instancji.
W tej sytuacji zarzuty skargi należało uznać za chybione.
Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.
Nie zostały naruszone zasady ogólne postępowania administracyjnego wskazane w skardze.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.