Uzasadnienie
P. [...] S.A. pismem z dnia [...] września 2013 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. W skardze spółka zaznaczyła, że na przedmiotowe postanowienie, zgodnie z art. 159 § 2 Kpa, służy stronie zażalenie. Z ostrożności procesowej składa jednak skargę, zgodnie z pouczeniem zawartym w rozstrzygnięciu z dnia [...] sierpnia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że skarga została złożona na postanowienie nieostateczne, na które przysługuje – mimo błędnego pouczenia – zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Niewątpliwie możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z orzecznictwem i doktryną wyczerpanie środków zaskarżenia ma miejsce dopiero wówczas, gdy po pierwsze: wniesiony środek zaskarżenia zostanie przez organ administracji publicznej rozpoznany ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - B. Dauter i in.; Zakamycze, 2006, wyd. II, teza 5); po drugie – konieczne jest uwzględnienie, że istota dwuinstancyjnego postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, po trzecie – bez względu na to, która za stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesie odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, dojdzie do wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W przypadku skargi na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, skarżąca spółka winna wyczerpać, mimo błędnego pouczenia, środek prawny określony w art. 159 § 2 Kpa, zgodnie z którym na w/w rozstrzygnięcie stronie przysługuje zażalenie (a w realiach niniejszej sprawy – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który de facto strona złożyła pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r.).
Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu I instancji, od którego przysługuje w pierwszej kolejności środek zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.