Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2019r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I.S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] przyznającą I.S. (dalej: Skarżąca) zasiłek celowy w lipcu 2019 r. w wysokości 200 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu żywności.
Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Skarżąca w dniu [...] lipca 2019 r. wystąpiła do Burmistrza [...] z wnioskiem o przyznanie ubezpieczenia zdrowotnego finansowanego ze środków publicznych, zasiłku i pomocy prawnej w celu odzyskania sprzętu komputerowego z serwisu.
Burmistrz [...] działając na podstawie art. 7, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 4, art. 107 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], przyznał I.S. w miesiącu lipcu 2019 r. zasiłek celowy w wysokości 200 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu żywności.
Odwołanie od decyzji z [...] lipca 2019 r. wniosła I.S.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2019r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w niniejszej sprawie wymogi dla przyznania pomocy w formie zasiłku celowego zostały zachowane. Organ I instancji sporządził wywiad środowiskowy w toku którego ustalono, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego w ramach pomocy społecznej, ponieważ nie posiada żadnego dochodu (kryterium dochodowe 701 zł). Wnioskodawczyni zamieszkuje sama w garażu, jest bierna zawodowo, nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy oraz choruje psychicznie. Organ I instancji przyznał skarżącej zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu żywności w wysokości 200 zł. Od dnia [...] lipca 2019 r. skarżąca została objęta ubezpieczeniem zdrowotnym finansowanym ze środków publicznych na 90 dni oraz udzielono skarżącej pomocy prawnej w zakresie interesującego ją zagadnienia.
Zatem skarżąca nie została pozostawiona bez pomocy. Organ wyjaśnił, że z uwagi na ilość wniosków wpływających do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] oraz ograniczoną ilość środków finansowych, nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb osób potrzebujących. Ośrodek Pomocy Społecznej dysponuje ograniczonym budżetem, zatem przyznając pomoc w formie zasiłku celowego organ musi wybrać osoby i ich najbardziej niezbędne potrzeby.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO wniosła I.S.. W uzasadnieniu wskazała na swoją trudną sytuację życiową oraz brak wsparcia ze strony Ośrodka Pomocy Społecznej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik z urzędu skarżącej w piśmie z 4 września 2020 r., w uzupełnieniu skargi podniósł naruszenie przez Kolegium art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § pkt 2 k.p.a., poprzez brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również brak dostrzeżenia, że decyzja organu pierwszej instancji ujawniała deficyt w zakresie motywów rozstrzygnięcia, szczególnie co do kwoty świadczenia, czego organ odwoławczy nie dostrzegł, a w wyniku czego doprowadził do sytuacji, w której wskazane uchybienie organu pierwszej instancji przeniknęło do decyzji organu drugiej instancji, czego konsekwencją stało się nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowa ocena braku przedstawionych, kluczowych dla rozstrzygnięcia motywów wymagała wydania decyzji kasatoryjnej, a także z uwagi na fakt, iż uznaniowość organu administracji nie oznacza dowolności w podejmowaniu decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Z powołanego przepisu wynika że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie to otrzyma. Nie zawsze też świadczenie przyznane zostanie w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby ubiegającej się o nie. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej, regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny kolejności i ważności zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.
Możliwości finansowe organów odpowiedzialnych za udzielenie pomocy nie są bowiem nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ powinien mieć na uwadze nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy). Przy czym nie oznacza to, że pomoc społeczna ma zaspokajać wszystkie potrzeby i oczekiwania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej.
W niniejszej sprawie organ pomocy społecznej przyznał Skarżącej zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu żywności w lipcu 2019 r. w kwocie 200 złotych, uznając, że spełnia ona przesłanki warunkujące uzyskanie przedmiotowego świadczenia z pomocy społecznej. Zdaniem sądu, organy obu instancji przyznając Skarżącej zasiłek celowy na w lipcu 2019 r. w kwocie 200 złotych, nie naruszyły prawa.
Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że Skarżącej sukcesywnie przyznawana jest pomoc społeczna w różnych formach, w tym ubezpieczenie zdrowotne, zasiłki celowe. Z akt sprawy wynika bowiem, że w lipcu 2019 r. otrzymała on poza zasiłkiem celowym ubezpieczenie zdrowotne oraz pomoc prawną w zakresie żądanym.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały w granicach uznania administracyjnego i nie można im zarzucić niezgodności z prawem. Zarówno Prezydent jak i Kolegium wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpująco wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w uzupełnieniu skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i 77 Kpa. Sytuacja strony skarżącej została dostatecznie wyjaśniona i nie budzi ona wątpliwości. Niewątpliwie skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji zarówno życiowej, zdrowotnej, jak i finansowej. W ocenie Sądu nie było również konieczne przedstawianie przez organ wydatków ponoszonych przez organ na zasiłki celowe innych osób. Jest oczywistym, że każda sytuacja jest inna, a wysokość zasiłku jest ustalana każdorazowo na podstawie danych zebranych przez pracowników pomocy społecznej w stosunku do każdej z osób indywidualnie. Ponadto stan finansów Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jest szczegółowo przedstawiany na stronie internetowej w formie sprawozdania za rok poprzedni i jest powszechnie dostępny.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji.