Uzasadnienie
W dniu 10 września 2013 r. J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Postanowieniem tym Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w kwocie [...] zł z tytułu wzrostu wartości działki nr [...] położonej w [...].
W związku z przedmiotową skargą J. G. wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podała, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a uiszczenie przez skarżącą opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł mogłoby skutkować niepowetowaną dla skarżącej szkodą. Wskazała ponadto na swój podeszły wiek ([...] lat) i wysokość otrzymywanej miesięcznie emerytury ([...] zł netto).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i ma on charakter zamknięty. Zgodnie ze zdaniem pierwszym powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wobec powyższego przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej, pod warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy przy
Sygn. akt I SA/Wa 2523/13 tym interpretować na tle art. 3 § 2 w/w ustawy, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że granice tej samej sprawy i granice sprawy, której dotyczy skarga zakreślają zbliżone ramy prawne.
W związku z tym, zakresem powołanego art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w I instancji jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99 (publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdzając, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dotyczy sprawy w ujęciu materialnym - w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej.
Podzielając przedstawione stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że w sprawie ze skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką nie jest możliwe wstrzymanie wykonania tej decyzji, gdyż akt ten znajduje się poza granicami niniejszej sprawy rozumianej w sensie materialnym - są to dwie różne sprawy. Powyższe czyni wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] niemożliwym do uwzględnienia.
Z tego względu Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.