Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2544/14 odrzucił skargę kasacyjną Z. W. od wyroku tego Sądu z dnia 23 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2544/14.
Odpis ww. orzeczenia z dnia 27 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu - w dniu 5 czerwca 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru orzeczenia (k-279 akt sądowych).
W dniu 12 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie to zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., tj. gdy skargę (odp. zażalenie) sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 uprzednio wymienionej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.
Skarżący nie jest adwokatem, ani radcą prawnym, jak również nie jest osobą, o której mowa w art. 175 § 2 powołanej ustawy. Tym samym nie mógł skutecznie osobiście sporządzić zażalenia od postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną. Oznacza to, że zażalenie nadane w dniu 12 czerwca 2015 r., jako niespełniające wymogu określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a., jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.