Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] Minister Środowiska (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako kpa) stwierdził niedopuszczalność środka odwoławczego wniesionego przez [...] od postanowienia Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 2012 r. przez [...] Park Narodowy w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] w zakresie nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...] i [...], objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w [...].
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że wnoszący zażalenie nie legitymuje się przymiotem strony postępowania głównego, a zatem zażalenie takie jako wniesione z naruszeniem art. 141 § 1 kpa jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.
Pismem z 17 października 2019 r. skargę od powyższego postanowienia wniosło [...] (dalej jako skarżący), zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:
- 1. art. 28 kpa w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. poz. 1337) oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania toczącego się przed Wojewodą [...], bez należytego wyjaśnienia tej kwestii;
- 2. art. 134 kpa poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia z uwagi na brak przymiotu strony u skarżącego, pomimo że skarżący jest stroną tego postępowania.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego zażalenie przysługuje wtedy, kiedy ustawa tak stanowi. Kwestia zaskarżalności postanowień odnoszących się do zawieszenia postępowania administracyjnego uregulowana jest w art. 101 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że art. 101 § 3 kpa nie obejmuje swoim zakresem przedmiotowym postanowień które nie wstrzymują biegu postępowania, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia (jak rozpoznawane w niniejszej sprawie) oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uznać bowiem należy, że skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne (tamujące bieg postępowania), to nie ma tym samym podstaw, aby w stosunku do określonych w tym przepisie, postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania, które również uniemożliwiają kontynuowanie postępowania administracyjnego (zob. np. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1914/17, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2229/17). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela.
Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba badania interesu prawnego skarżącego, gdyż zażalenie złożone na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest niedopuszczalne z mocy ustawy. Niezależnie zatem od argumentów podnoszonych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
Dlatego na podstawie art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił. Orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 119 pkt 3 ppsa.