Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] przez Zarząd Dzielnicy [...], orzekającą o odmowie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty, oraz zobowiązaniu do zwrotu kwoty udzielonej bonifikaty w wysokości [...] zł. za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
Jednocześnie ze skargą E. G. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała, że obciążenie finansowe jakie wiązałoby się z wykonaniem decyzji ma bardzo istotny wpływ na jej sytuację finansową. Skarżąca podkreśliła, iż ma [...] lata i jest osobą schorowana, której większą część wydatków pochłaniają leki i rehabilitacja. W ocenie skarżącej przekazanie tak wysokiej kwoty wiązałoby się z uszczerbkiem dla jej utrzymania, co biorąc pod uwagę stopień jej schorzeń, z pewnością jeszcze pogorszyłoby jej sytuację zdrowotną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej zwana ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć jednak należy, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest zatem uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym uchyleniu tego aktu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek skarżącego. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, E. G. w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej przepisie. Wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy wykonanie decyzji sprowadzać się będzie wyłącznie do spłaty bonifikaty, w wysokości określonej w decyzji. To zaś nie wywołuje stanu, który mógłby być uznany za nieodwracalny. Spełnienie świadczenie pieniężnego ze swej istoty jest bowiem odwracalne i w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej przez skarżącą kwoty.
Ponadto skarżąca jako powód przemawiający za koniecznością wstrzymania zaskarżonej decyzji wskazuje swój podeszły wiek oraz zły stan zdrowia, co wiąże się ze znacznymi nakładami finansowymi na leczenie.
Sąd zauważa jednak, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się kserokopia aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2011 r. Rep. [...], z którego treści wynika, że skarżąca sprzedała przedmiotową nieruchomość przy [...], za cenę [...] złotych.
Z akt tych wynika również, iż aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2011 r. Rep. [...] nabyła za kwotę [...] zł. dwupokojowy lokal mieszkalny wraz z miejscem garażowym.
Powyższe oznacza zatem, że w wyniku powyższych transakcji kupna- sprzedaży, skarżąca dysponowała kwotą co najmniej [...] zł., którą mogła przeznaczyć nie tylko na pokrycie koszty leczenia, ale przede wszystkim na odłożenie sumy potrzebnej do zwrotu udzielonej przez organ bonifikaty, tym bardziej, że o ewentualnej konieczności jej zwrotu skarżąca został poinformowana przez notariusza przy akcie z dnia [...] stycznia 2011 r. Rep. [...].
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu powołanie się przez skarżącą jedynie na swój słuszny interes, bez uprawdopodobnienia wystąpienia w sprawie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa, nie może stanowić podstawy do udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji.
Podobnie również za uwzględnieniem wniosku, nie może przemawiać wskazanie przez skarżącą na naruszenie przez kwestionowaną decyzję przepisów prawa, gdyż badania legalności decyzji SKO, będzie dokonywane przez Sąd dopiero w momencie merytorycznego rozpoznawania sprawy.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak wyżej.