Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2022r. J. K. (dalej jako: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2021r. sygn. akt I SAB/Wa 280/21. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako: organ/Prezydent) do rozpoznania w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, złożonego w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.), wniosku z dnia [...] lipca 2002 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i Podchorążych, ozn. hip. "[...] Nr [...] " inw. Nr [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przedmiotowej skardze skarżąca wniosła o: 1) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości;
- 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 4000 złotych;
- 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W motywach skargi wskazano, że pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu organ nie tylko nie wydał decyzji, ale nawet nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie.
Sąd ustalił, że akta sprawy administracyjnej wraz z odpisem prawomocnego wyroku z dnia [...] października 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 280/21 wpłynęły do Prezydenta w dniu [...] marca 2022r., zatem termin wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu [...] czerwca 2023 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem do Sądu przedmiotowej skargi wezwała Prezydenta do wykonania ww. wyroku pismem z dnia [...] sierpnia 2022r., jednak Prezydent nie zastosował się do tego wezwania i nie wydał orzeczenia kończącego merytorycznie sprawę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nie mógł zostać rozpoznany w terminie wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2021r., sygn. akt I SAB/Wa 280/21, gdyż organ nie dysponował aktami sprawy. Podkreślono, że dopiero w dniu [...] października 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przekazało Prezydentowi akta przedmiotowej sprawy.
Ponadto wskazano, że po weryfikacji akt sprawy wystosowano do stron postępowania zawiadomienie w trybie art. 10 kpa celem zapoznania się stron z materiałem dowodowym. Podkreślono, że po upływie terminu na zapoznanie się stron z materiałem dowodowym, zostanie wydana decyzja kończąca postępowanie.
W dniu 28 listopada 2022 r. do akt sprawy wpłynął odpis decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2022r., nr [...], którą rozpatrzono ww. wniosek skarżącej. Tym samym postępowanie wszczęte wnioskiem z 18 lipca 2002 r. zostało zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. Wyrokiem z 18 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. K. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z [...] lipca 2002 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i [...], ozn. hip. "[...] Nr [...]" inw. Nr 7609 - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odpis prawomocnego wyroku z [...] października 2021 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi m. st.
Warszawy [...] marca 2022r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-47 akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 280/21). Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 23 czerwca 2022 r.
W dniu [...] listopada 2022r. Prezydent m. st. Warszawy wydał decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i [...], ozn, hip. "[...] Nr [...]" inw. Nr [...], wchodzącej w skład działek ewidencyjnych o numerach [...], [...], i [...] z obrębu [...].
Wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2002 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości został więc załatwiony do dnia orzekania przez Sąd. Zgodnie jednak z art. 154 § 3 P.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w piśmie z [...] września 2022r., które zostało doręczone Prezydentowi m. st. Warszawy [...] września 2022r. (k-2 akt sądowych). Oznacza to, że organ wykonał wyrok po wniesieniu skargi.
W sprawie spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 154 § 1 P.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącej z [...] sierpnia 2022 r., którym wezwano Prezydenta do wykonania wyroku z 18 października 2021 r. sygn. akt I SAB/Wa 280/21.
Powyższe oznacza, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatną sankcją dla organu za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Sąd wziął pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem z 18 października 2021 r. i okoliczność, że organ do dnia wyrokowania wydał decyzję załatwiającą wniosek skarżącej.
Powyższe okoliczności skutkowały również uznaniem przez Sąd, że bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Sąd nie dostrzega również potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci zasądzenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej ma charakter prewencyjny i kompensacyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącym za oczekiwanie na rozpoznanie ich sprawy, czy też zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się niewykonania wyroku Sądu. Powinien być zatem stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mógłby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi, ponieważ ostatecznie decyzja została wydana. Poza tym skarżąca nie wykazała aby poniosła jakąkolwiek szkodę w związku z niewykonaniem wyroku, co mogłoby ewentualnie stanowić podstawę do zasądzenia od organu sumy pieniężnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku, a na podstawie art. 151 powołanej ustawy jak w punkcie 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 powołanej ustawy.