Uzasadnienie
UZASADNIENIA
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] orzekającą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w M. przy ulicy [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...], w części dotyczącej punktu [...] i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie, w pozostałej części zaś utrzymał przedmiotową decyzję w mocy.
Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. A. S., Z. J., W. I., W. K. i R. M. złożyli wniosek o przekształcenie prawa współużytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w M. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. Wydział ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...].
Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Starosta [...] odmówił przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego w prawo własności. Starosta uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, a ponadto że wnioskodawcy nie dysponują decyzją o warunkach zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego lub garaży. Ponadto organ stwierdził, że nieruchomość powyższa nie jest wykorzystywana rolniczo. Dodatkowo Starosta wskazał, że z zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, że nieruchomość ta nie będzie mogła być wykorzystana rolniczo.
Od decyzji powyższej odwołanie złożył W.K.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie nie uwzględniono przeznaczenia nieruchomości określonego w akcie notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. oraz w księdze wieczystej. Aktem tym bowiem A. S. nabył prawo użytkowania wieczystego od Szkoły [...] oświadczając, że nabycia dokonuje w celu utworzenia gospodarstwa rolnego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] działając na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) orzekł na rzecz K. I., M. J., K. F., M. S. (spadkobierców dawnych współużytkowników) oraz R. M. o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa o powierzchni [...] ha stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] położonej w M. przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] bez udzielenia wnioskowanej 90% bonifikaty z tytułu przekształcenia. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana rolniczo, co zostało stwierdzone podczas przeprowadzania oględzin gruntu jednakże może ona być wykorzystywana w tym celu tak więc została spełniona jedna z przesłanek art. 461 Kodeksu cywilnego.
Decyzją niniejszą Starosta zobowiązał również Agencję Nieruchomości Rolnych w W. do przekazania na rzecz powiatu [...] 25 % środków finansowych, od uzyskanego wpływu z tytułu opłaty za przekształcenie oraz 25 % środków od oprocentowania z tytułu rozłożenia opłaty na raty i odsetek w przypadku nieterminowych wpłat poszczególnych rat. W uzasadnieniu organ wskazał, że spełnione zostały przesłanki przedmiotowe z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
Następnie po rozpatrzeniu odwołania R. M., M. J., M. S., K. I., K. F. oraz Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w W., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2010 r. w części dotyczącej punktu 10 (tj. zobowiązania Agencji Nieruchomości Rolnych) i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie, w pozostałej części natomiast utrzymał decyzję w mocy.
Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: R. M., M. J., M. S., K. I. i K. F. W skardze wnieśli o uchylenie decyzji wyłącznie w zakresie dotyczącym ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia, zarzucając Wojewodzie naruszenie art. 107 § 3, art. 9, art. 11, art. 5 § 2, art. 36 § 1 i 2 oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) – dalej ustawa przekształceniowa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ust. 1 niniejszej ustawy osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy, użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Wniosek taki złożyć natomiast należy do dnia 31 grudnia 2012 r. Stosownie natomiast do treści art. 4 osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności, obowiązana jest do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia.
W sprawie niniejszej bezspornym jest fakt, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki przedmiotowe z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., zatem samo przekształcenie było zasadne. Faktu tego nie podważają również skarżący.
Kwestią sporną pozostaje natomiast odmowa udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w M. przy ulicy [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].
Zgodnie z art. 4 ust. 8 powołanej wcześniej ustawy przekształceniowej osoba fizyczna, której dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji udziela, na jej wniosek, 90 % bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, jeżeli nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę.
Z przepisu powyższego wynika zatem, że do udzielenia 90% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności spełnione muszą być łącznie trzy przesłanki:
- 1) przekształcenie prawa nastąpiło na rzecz osoby fizycznej, która złożyła wniosek o udzielenie jej bonifikaty;
- 2) dochód miesięczny na członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok;
- 3) nieruchomość będąca przedmiotem przekształcenia prawa, jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę.
Rozpatrując niniejszą sprawę organy obu instancji uznały, że nie została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 4 ust. 8, a mianowicie nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Ponadto organ wskazał, że w dacie nabycia prawa użytkowania wieczystego aktem notarialnym (tj. 20 czerwca 1996 r.), nieruchomość niniejsza przeznaczona była w planie zagospodarowania przestrzennego pod rezerwę terenu pod kompleksowe zainwestowanie produkcyjno-usługowe.
Z takim stanowiskiem nie zgadzają się skarżący i podnoszą, że jak wynika z zapisu w Księdze Wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości w Dziale I-SP "Spis Spraw Związanych z Własnością", Podrubryka 1.11.2 – Prawo użytkowania wieczystego, w wierszu 2 dotyczącym sposobu korzystania – działka gruntu w wieczystym użytkowaniu przeznaczona jest pod zabudowę budynkiem mieszkalnym (zał. 4).
W tym miejscu podkreślić należy, w pierwszej kolejności, że podstawą faktyczną do wydania zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszej instancji w zakresie odnoszącym się do przekształcenia badanego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, było uznanie przez organy w oparciu o dokonane oględziny, że chociaż sporna nieruchomość nie jest wykorzystywana rolniczo to może być tak użytkowania, co przesądziło o spełnieniu przesłanek z art. 461 kodeksu cywilnego oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lutego 2005 r. Ponad wszelką wątpliwość sporna nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jak również nie jest przeznaczona pod tego typu zabudowę. W dacie nabycia aktem notarialnym A rep. [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. w ówcześnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego była położona na terenie przeznaczonym pod kompleksowe zainwestowanie produkcyjno usługowe bez zabudowy mieszkaniowej.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta M. położona jest na terenie przeznaczonym pod tereny zurbanizowane i przeznaczone do urbanizacji. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów nieruchomość stanowi: grunty rolne o powierzchni [...] ha i rowy [...]ha.
Jak wynika z akt sprawy wskazany powyżej plan miejscowy obowiązywał na terenie gminy [...] do dnia [...] grudnia 2002 r. Tym samy uznać należy, że zapis w księdze wieczystej był (jest) niezgodny z treścią wskazywanych powyżej dokumentów. W tym miejscu podkreślenia wymaga okoliczność, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku natomiast niezgodności danych z tych źródeł, dokonuje się sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z ewidencji gruntów (patrz: art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – Dz. U. nr 124, poz.1361). Ponadto przy określaniu wartości nieruchomości przyjmowany jest opis nieruchomości na podstawie ewidencji gruntów.
Jednocześnie zgodzić się należy z twierdzeniem skarżących, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Jednakże wskazania wymaga fakt, że domniemania z art. 3 obejmują jedynie prawa i roszczenia zawarte w działach II-IV księgi wieczystej. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie obejmuje zatem swym zakresem danych faktycznych wpisanych w dziale I-O (.Bałan-Gonciarz Ewa, Ciepła Helena komentarz Oficyna 2007, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece Komentarz). Zawarte bowiem w tym dziale informacje, a zwłaszcza w dziale I-SP mają jedynie dodatkowy charakter opisowy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie także w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. CSK 284/06 oraz w artykule K. Gołębiowskiego, w którym wskazano, że rękojmia "nie obejmuje z oczywistych względów danych mających charakter dodatkowych informacji opisowych, zawartych w szczególności w łamach 5 oraz 6 działu I-O księgi wieczystej " (Rejent.2007.2.121)
W świetle powyższego uznać należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wnikliwy, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny. Jednocześnie organy oparły się na właściwych przepisach, właściwie je interpretując.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.