Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Z. W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję W. [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany zaświadczenia Starosty P. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] potwierdzającego prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości pozostawionych we wsi [...], powiat [...], województwo [...].
W toku postępowania sądowego zmarł dotychczasowy skarżący Z. W., którego następcą prawnym jest J. Z. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla L. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...].
J. Z. oświadczeniem z dnia [...] maja 2011 r. z podpisem notarialnie poświadczonym, przeniosła nieodpłatnie na rzecz J. W. wszelkie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia powyższej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W dniu [...] grudnia 2011 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe J. W., cofające skargę. Natomiast przy piśmie z dnia [...] maja 2012 r. J. W. nadesłał powyższe dokumenty wykazujące następstwo prawne po zmarłym Z. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne.
W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.