Uzasadnienie
J. G. pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], który - po rozpoznaniu wniosku [...] – odmówił udzielenia pozwolenia na prowadzenie [...].
Następnie postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć skarżącego.
W dniu 13 grudnia 2010 r. (data prezentaty) M. D. przedłożyła zarejestrowany odpis aktu poświadczenia dziedziczenia po J. G., zgodnie z którym nabyła ona spadek po ww. osobie w całości i wprost.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/WA 261/10 postępowanie sądowe zostało podjęte.
Na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. M. D. oświadczyła, że jej celem w niniejszym postępowaniu jest ochrona dobrego imienia męża, które zostało naruszone w uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W niniejszej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...]umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]maja 2008 r., nr [...]. Tym ostatnim orzeczeniem organ odmówił udzielenia pozwolenia [...] w B. na prowadzenie badań archeologicznych na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...], położonych w B., w obrębie [...], przy ul. [...] - których kierownikiem był zmarły J. G..
W zaskarżonej decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania z uwagi na okoliczność, że J. G. - jako kierownik badań - nie mógł skutecznie wnieść odwołania. Nie posiadał on przymiotu strony - zgodnie z art. 28 kpa - lecz posiadał jedynie interes faktyczny. Interes prawny w prowadzonym postępowaniu miał tylko podmiot wnioskujący o udzielenie pozwolenia – [...] Sp. z o.o. w B. Skoro odwołującym był właśnie skarżący, jako kierownik badań archeologicznych, czyli osoba posiadająca stosowne uprawnienia zawodowe, to zatem przedmiot niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z jego osobą. Tymczasem do postępowania nie zgłosiła się osoba, której interesu prawnego dotyczy jego wynik - bowiem zgłosiła się tylko spadkobierczyni skarżącego, która takich uprawnień zawodowych nie posiada. Zatem postępowanie sądowe należało umorzyć.
Ponadto Sąd zauważa, iż obrony dobrego imienia zmarłego J. G. skarżąca nie może dochodzić w postępowaniu przed sądem administracyjnym, bowiem sąd ten sprawuje wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast w przypadku naruszenia dóbr osobistych J. G. jego żona – M. D. - może wystąpić do sądu powszechnego z pozwem na zasadzie art. 24 Kodeksu cywilnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) postanowił, jak w sentencji.