Uzasadnienie
M.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdzającą, iż nienależnie pobrane świadczenia stwierdzone decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w łącznej wysokości [...] złotych podlegają zwrotowi wraz z należnymi ustawowymi odsetkami liczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty, w ciągu 21 dni od daty otrzymania decyzji.
W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Wraz z mężem i córką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe i jedynym ich dochodem jest wynagrodzenie męża w kwocie [...] zł brutto (ok. [...] zł netto) oraz świadczenie pielęgnacyjnej na córkę w wysokości [...] zł. Dodatkowo skarżąca wskazała, że jej córka jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałego leczenia, z czym związane są dodatkowe koszty w wysokości [...] (czterystu) złotych miesięcznie.
Reasumując wskazała, że wysokie koszty utrzymania oraz koszty zakupu leków dla córki sprawiają, że ww. środki finansowe wystarczają ledwie na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. W związku z tym konieczność uiszczenia kwoty [...] ([...] tysiące) złotych przekracza możliwości finansowe jej rodziny, a zapłata tej kwoty spowodowałaby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji może nastąpić zatem jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając rozstrzygnięcie w omawianej kwestii powinien je oprzeć na ocenie wniosku strony skarżącej oraz materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ocena ta dokonywana pod kątem wystąpienia lub nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], stwierdzającą, iż nienależnie pobrane świadczenia stwierdzone decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w łącznej wysokości [...] złotych podlegają zwrotowi wraz z należnymi ustawowymi odsetkami liczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty, w ciągu 21 dni od daty otrzymania decyzji.
Analiza sytuacji rodzinnej skarżącej oraz wysokości posiadanych środków finansowych prowadzi do wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne trudności w zaspokajaniu bieżących potrzeb rodziny, w tym niemożność kontynuacji leczenia niepełnosprawnej córki. Powyższe okoliczności przemawiają zatem za zastosowaniem ochrony tymczasowej, gdyż wnioskodawczyni wykazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.