Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania S.G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę C., z mocy prawa, własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę C., z mocy prawa własności nieruchomości szczegółowo opisanej w sentencji decyzji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, iż skarżący złożył protest do Komisji Inwentaryzacyjnej, który nie został uwzględniony. Wojewoda podkreślił spełnienie przesłanek opisanych w art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990.r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.).
Odwołanie od decyzji Wojewody złożył S.G., który domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy.
W uzasadnieniu odwołania powołał się na uchybienie spisu Komisji Inwentaryzacyjnej, polegające na naruszeniu art. 17 ust 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy. Odwołujący się twierdził, iż na podstawie tego przepisu Komisja miała obowiązek ujawnić treść porozumienia jakie zawarł on przed Sądem z Gminą C. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ drugiej instancji wskazał, iż przepis art. 17 ust 3 wymaga ujawnienia zobowiązań i praw przy przejmowaniu mienia innego niż określone w ust 1. Mienie określone w ust 1 tego artykułu stanowi mienie, o którym mowa w art. 5 ust 1 i 2, tzn. mienie podlegające komunalizacji z mocy prawa. Przedmiotowe postępowanie komunalizacyjne toczyło się na podstawie przepisu art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., a zatem, dotyczy mienia nie wymienionego w art. 17 ust 3 tej ustawy.
Dlatego organ stwierdził, iż skarżący niezasadnie domaga się ujawnienia w spisie inwentaryzacyjnym treści porozumienia.
Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie złożył S.G. Wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący zarzucił, że inwentaryzacja mienia komunalnego została dokonana niezgodnie z przepisami uchwały nr 104 Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie sposobu dokonywania inwentaryzacji mienia komunalnego (M. P. nr 30, poz. 235). Dlatego, zdaniem skarżącego, uchybienia w zakresie prawidłowości sporządzenia karty inwentaryzacyjnej stanowiącej integralny składnik decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. winny spowodować uchylenie tej decyzji. Skarżący podkreślił, że zgodnie z protokołem rozprawy apelacyjnej przed Sądem Okręgowym w G. (sygn. akt. [...]) z dnia [...] listopada 2001 r., przed którym toczyła się sprawa o zasiedzenie komunalizowanej później nieruchomości był uczestnikiem postępowania, a przed Sądem zawarto porozumienie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola dokonywana jest pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie podnieść należy, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło tzw. postępowania komunalizacyjnego, a więc postępowania toczącego się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z póżn. zm.).
W wyniku tego postępowania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. stwierdził nabycie z mocy prawa, tj. w oparciu o przepisy art. 5 ust 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy prawo własności nieruchomości państwowej przez Gminę C. Decyzja ta została doręczona skarżącemu, który złożył od niej odwołanie, a następnie po wydaniu decyzji przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową skargę do sądu.
Jednakże podnieść należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym komunalizacji mienia ogólnonarodowego z mocy prawa, ugruntowany jest pogląd, że stroną postępowania administracyjnego są tylko Skarb Państwa i właściwa gmina. Inne podmioty mogą brać udział, o ile wykażą tytuł prawny do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania komunalizacyjnego (np. orzeczenie NSA z dnia 29 września 1998 r. I SA 57/98, z dnia 12 października 1998 r. I SA 352/98, z dnia 26 września 2000 r. I SA1342/99).
W niniejszej sprawie skarżący takiego tytułu nie wykazał. Uprawnienia swoje wywodzi z faktu prowadzenia od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku działalności gospodarczej na skomunalizowanym gruncie oraz z faktu ubiegania się o nabycie nieruchomości na drodze cywilnoprawnej, jak również z oświadczeń złożonych na rozprawie w dniu [...] listopada 2001 r. przed Sądem Okręgowym w G. w sprawie sygn. akt [...]. Jednakże te okoliczności nie stanowią o materialnoprawnym interesie skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie ma bowiem tytułu prawnorzeczowego do komunalizowanej nieruchomości.
Okoliczność zgłoszenia zastrzeżenia do komisji inwentaryzacyjnej przez osobę mającą interes prawny a nie faktyczny, jak w przypadku skarżącego - w trybie art. 17 ust 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. skutkuje jedynie tym, iż komisja inwetaryzacyjna rozpatruje zgłoszone zastrzeżenia i w razie jego uwzględnienia odpowiednio zmienia ustalenia zawarte w spisie (art. 17 ust 6 wyżej powołanej ustawy).
Podnieść należy, że skarżący był uczestnikiem postępowania komunalizacyjnego. Jednakże uczestniczenie jakiejś osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niej strony (vide wyrok NSA z dnia 10 maja 2001 r., I SA 2595/99). Osoba taka musi bowiem wykazać, że ma materialnoprawny interes uczestniczenia w sprawie.
Z kolei sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi, którą wniosła uprawniona osoba, a więc taka, która ma interes prawny, tzn. oparty na przepisach prawa materialnego.
Podmiot wnoszący skargę na decyzję organu administracyjnego musi mieć bowiem interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem tej decyzji.
Z przyczyn wyżej wskazanych skarżący takiego interesu nie posiada. Postępowanie administracyjne jak również sądowe nie wykazało, aby uczestniczenie skarżącego w postępowaniu przed organami administracji publicznej miało umocowanie w normie administracyjnego prawa materialnego.
Wobec powyższego, skarżący nie mając legitymacji strony w postępowaniu komunalizacyjnym nie mógł wnieść skutecznie skargi do sądu na decyzję wydaną w tym postępowaniu.
Dlatego z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.