Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia L. J. i L. Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] o odmowie wyłączenia Zastępcy Dyrektora Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], W. K. od udziału w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia wniosku Z. Z., L. J. i L. Z. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez G. Z. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...].
L. J. i L. Z., pismem z dnia 28 października 2013 r. (zatytułowanym – odpowiedź na postanowienie z dnia [...] października 2013), odnieśli się do zasadności powyższego postanowienia.
W piśmie z dnia 6 listopada 2013 r. Minister Skarbu Państwa podtrzymał argumenty zaprezentowane w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r.
W kolejnych pismach procesowych, skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, L. J. i L. Z. sprecyzowali, że wnoszą o przekazanie sprawy Trybunałowi Konstytucyjnemu ze wskazaniem rażącego naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nierównym traktowaniem wojennych roszczeń odszkodowawczych byłych obywateli II Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z kolei, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd uznał, że inicjujące przedmiotowe postępowanie sądowe pismo L. J. i L. Z. z dnia [...] października 2013 r. nie stanowi skargi wniesionej w trybie art. 54 P.p.s.a.
Jak wynika bowiem, z korespondencji przekazanej przez organ do Sądu, intencją L. J. i L. Z. nie było wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. Świadczą o tym pisma ww., tj. z dnia 14 listopada 2013 r. oraz z dnia 11 i 17 grudnia 2013 r., w których L. J. i L. Z. podkreślają, iż ich pismo z dnia [...] października 2013 r. nie stanowi skargi, nie miało nic wspólnego z odwoływaniem się i było jedynie odpowiedzią (reakcją) na kolejne stanowisko organu zaprezentowane w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r.
Z tego też względu Sąd stwierdził, że wolą L. J. i L. Z. nie było wniesienie skargi do Sądu na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Zatem, wobec sprecyzowania stanowiska przez L. J. i L. Z. w toku postępowania sądowego, a także wobec braku faktycznego wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie Ministra Skarbu Państwa w trybie art. 54 P.p.s.a, w przedmiotowej sprawie, zaistniała konieczność umorzenia niniejszego postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.