Uzasadnienie
Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Prezydent [...], orzekł o odmowie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...].
Po rozpoznaniu odwołania A. C., dalej "Skarżąca", [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej kpa), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.), dalej "pgik", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Stan faktyczny i prawny przedstawiał się w sposób następujący.
Pismem z [...] maja 2019 r. A. C. wystąpiła o aktualizację gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], obręb [...], położonych w dzielnicy [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżąca wskazała że wniosek o przeprowadzenie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji uzasadniony jest koniecznością ustalenia rzeczywistego charakteru użytku na działkach nr [...] (użytek oznaczony symbolem " LsV") oraz o nr [...] (użytek oznaczony symbolem "Lz") ze względu na zmianę na działce sąsiedniej nr [...] zasięgu użytku leśnego stanowiącego ten sam kontur klasyfikacyjny, co użytek leśny na działce nr [...].
Ponadto zaznaczyła, że wniosek nie został oparty na przesłance zmiany sposobu wykorzystania użytków na działkach, ani nie powołuje się na okoliczność, że użytek leśny na działce nr [...] utracił charakter lasu. Złożenie wniosku podyktowane jest koniecznością dokonania aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów w związku z wątpliwościami powstałymi co do rzeczywistego charakteru tej klasyfikacji, powstałych między innymi ze względu na zmianę klasyfikacji użytków na działkach sąsiadujących z przedmiotowymi działkami oraz fakt, że przedmiotowe działki zostały wyłączone z uproszczonego planu urządzania lasu.
Zawiadomieniem z dnia [...] października 2019 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika strony o wszczęciu postępowania na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1246), dalej "rozporządzenie", dotyczącego działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych na terenie dzielnicy [...].
[...] sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr [...], znak [...] orzekającą o odmowie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działki ewidencyjnej nr ew. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że stan użytków na gruncie jest zgodny z danymi wykazanymi w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do zasięgów użytków gruntowych. Jednocześnie podkreślił, że zmiana użytku leśnego wykazanego w ewidencji gruntów i budynków na inny użytek leśny nie może nastąpić poprzez przeprowadzenie na gruncie ponownej gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Odnośnie działki ewidencyjnej nr ew. [...] zaznaczył, że ustalenie klasy bonitacyjnej dla gruntu stanowiącego użytek Lz odbędzie się w odrębnym postępowaniu administracyjnym, o ile odwołująca wniesie stosowną opłatę za wydanie decyzji w tej sprawie, w przeciwnym wypadku postępowanie zostanie wszczęte z urzędu.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji wskazał, że dane ewidencyjne dotyczące rodzajów użytków gruntowych oraz dane ewidencyjne dotyczące klas bonitacyjnych, to dwa różne rodzaje danych, których sposób pozyskania odbywa się na podstawie różnych przepisów prawa i w oparciu o różne procedury. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, wyeliminowania danych błędnych. Natomiast istotą postępowania w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów jest ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu w ramach konkretnego użytku gruntowego.
Postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, jak i postępowanie w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, stanowią dwa odrębne postępowania administracyjne. Postępowania te, co istotne, są ze sobą powiązane, gdyż z jednej strony wyniki postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów wpływają bezpośrednio na informacje stanowiące zasób ewidencji gruntów i budynków, a z drugiej, wyniki postępowania aktualizacyjnego - ujawnione w ewidencji, stanowią dane, w oparciu o które przeprowadza się gleboznawczą klasyfikację.
Celem działań skarżącej nie jest ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu, lecz ustalenie zasięgu poszczególnych użytków czyli wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów w zakresie zasięgów użytków gruntowych. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów przeprowadzenie czynności klasyfikacyjnych w terenie obejmuje zaliczenie gruntów do odpowiedniego typu, rodzaju i gatunku gleby, rodzaju użytku gruntowego oraz klasy bonitacyjnej. Klasyfikator może dokonać zmiany jedynie w zakresie rodzaju użytku gruntowego w ramach jednej z grupy użytków gruntowych podlegających gleboznawczej klasyfikacji gruntów, tj. gruntów rolnych lub leśnych. Nie jest natomiast uprawniony do zmiany użytku pomiędzy różnymi grupami użytków gruntowych w rozumieniu § 67 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Taka zmiana powinna odbywać się w ramach procedur określonych w przepisach dotyczących ewidencji gruntów i budynków.
Przesłankę do przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów może stanowić trwała zmiana sposobu zagospodarowania gruntu bądź zmiany w profilu glebowym, spowodowana zjawiskami niezależnymi od działalności człowieka, a mającymi wpływ na właściwości produkcyjne gruntu, oczywiste omyłki w zakresie klasy bonitacyjnej gruntu wykazane w ewidencji gruntów i budynków na podstawie wydanych dotychczas decyzji w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, stwierdzone na podstawie analizy materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego bądź wykonanie rekultywacji na cele rolnicze albo leśne gruntów zdegradowanych albo zdewastowanych po wydaniu decyzji o uznaniu rekultywacji gruntów za zakończoną. Aktualna gleboznawcza klasyfikacja gruntów została zatwierdzona decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r., a decyzja ta nie utraciła swojej mocy prawnej. Niedopuszczalnym jest wydanie kolejnej decyzji administracyjnej w tej samej sprawie przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym.
Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy.
W myśl art. 16 § 2 K.p.a. ostateczna decyzja administracyjna może zostać zmieniona w trybie nadzwyczajnym. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie jest aktualizacja gleboznawczej klasyfikacji gruntów a jej ustalenie. Poza tym literalne rozstrzygnięcie sformułowane przez organ I instancji w sentencji decyzji jest sprzeczne z podstawą prawną w niej wskazaną, która jednoznacznie wskazuje, że przeprowadzenie klasyfikacji gruntów obejmuje wydanie decyzji o ustaleniu klasyfikacji. Powyższe stanowi także naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto organ I instancji w sentencji decyzji nie odniósł się do działki ewidencyjnej nr [...], która była objęta wnioskiem strony oraz zawiadomieniem o wszczęciu postępowania. Trzeba podkreślić, że rozstrzygniecie decyzji administracyjnej stanowi o ustaleniu prawa o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej sprawie bez orzekania co do jej istoty.
Rozstrzygniecie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie co najwyżej pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Niedopuszczalne zatem jest rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków strony w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu, gdyż ten element uzasadnienia nie spełnia wymogu wynikającego z ww. przepisu prawa. Prawidłowość sentencji jest istotna dla wykonania decyzji, w związku z czym powinna być ona sformułowana w sposób niebudzący wątpliwości.
W odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej użytek Lz, w stosunku do której nie ujawniono w ewidencji gruntów i budynków klasy bonitacyjnej gruntu, organ odwoławczy nie widzi przeciwskazań, aby powyższe mogło zostać określone w postępowaniu klasyfikacyjnym wszczętym na wniosek strony, jeśli organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie posiada dokumentacji, na podstawie której mógłby dokonać jej aktualizacji w zakresie klasy bonitacyjnej gruntu. Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów z urzędu klasyfikację przeprowadza się na gruntach, które nie zostały dotychczas sklasyfikowane. Powyższe powinno być przez organ szczegółowo zweryfikowane, gdyż w operacie nr [...] z 1994 r. znajdują się dane dotyczące klasy bonitacyjnej tego terenu, która została określona na podstawie dokumentacji, oznaczonej w wykazie dowodów zmian numerami: [...].
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien szczegółowo ustalić żądanie strony, jednocześnie wyjaśniając procedury aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie aktualizacji użytków gruntowych i gleboznawczej klasyfikacji gruntów, tak aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, do czego obliguje organ art. 9 K.p.a. Postępowanie administracyjne powinno zostać przeprowadzone w przewidzianym do tego trybie, tzn. w trybie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków bądź/i gleboznawczej klasyfikacji gruntów, z uwzględnieniem przepisów k.p.a. Organ powinien zbadać, czy od chwili wydania obowiązującej decyzji klasyfikacyjnej nastąpiły zmiany w stanie prawnym bądź faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę do ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Sprzeciw od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wywiodła A. C..
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- a) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji i sporządzeniu jej uzasadnienia bez wyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi szczegółowo omówiła zarzuty.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na sprzeciw organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowana decyzja nie narusza art. 138 § 2 K.p.a.
Wyjaśnić należy, że zakres kontroli sądowej wykonywanej przez sąd administracyjny rozpoznający sprzeciw jest znacznie ograniczony w stosunku do kontroli wykonywanej przy rozpoznaniu skargi i wyznacza go art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2019.2325), dalej "ppsa", który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.. Uwzględniając sprzeciw od decyzji sąd uchyla decyzję w całości jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zd. pierwsze ppsa). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 ppsa). W tym postępowaniu sąd nie bada zatem innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ art. 138 § 2 K.p.a., w szczególności nie dokonuje kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa procesowego nie związanych z podstawami kasacyjnymi.
Podkreślić należy, że decyzja kasacyjna, czyli decyzja wydana na podstawie przytoczonego wyżej przepisu art. 138 § 2 K.p.a. jest rozstrzygnięciem formalnym, które powoduje, że wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11 decyzja kasacyjna, jako typowe rozstrzygnięcie procesowe nie przesądza o istocie sprawy administracyjnej lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Taka decyzja nie kształtuje też stosunku materialnoprawnego (nie ustala praw ani obowiązków stron) stanowi natomiast przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji.
Po uchyleniu decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje zatem ustalony stan sprawy - zarówno faktyczny i prawny. Z uwagi na powyższe sąd administracyjny kontrolując decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie może odnosić się do meritum sprawy. Obowiązkiem sądu kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym jest jedynie analiza przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. Ustawodawca wyodrębnił bowiem dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, którą uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji: (1) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych; (2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Użycie w tym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Nie można także pomijać, że art. 138 § 2 K.p.a. musi być interpretowany łącznie z art. 136 K.p.a. zakreślającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Umożliwia on organowi odwoławczemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów bądź zlecenia przeprowadzenia takiego postępowania organowi pierwszej instancji. Przepis ten określa zatem granice postępowania wyjaśniającego (dowodowego) przed organem odwoławczym. Wynika z niego, że organ odwoławczy nie jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego całokształcie, tzn. nie jest obowiązany do ponownego zgromadzenia wszystkich dowodów celem ustalenia rzeczywistego stanu sprawy administracyjnej.
Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymagać jednak będzie od organu odwoławczego ustalenia, czy organ pierwszej instancji zgromadził "całokształt materiału dowodowego" i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. Przepis art. 136 K.p.a. może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem prawa w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione, przy czym, w obu tych przypadkach organ odwoławczy powinien ocenić, czy nie ma podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.
Jak wynika z uzasadnienia organu II instancji powodem uchylenia decyzji przez organ II instancji była konieczność ustalenia przedmiotu wniosku tj. ustalenia czy skarżąca domaga się dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków czy dokonania gleboznawczej klasyfikacji gruntów w odniesieniu do gruntów których klas bonitacyjnych i gleb nie ustalono czy też gleboznawczej klasyfikacji gruntów z uwzględnieniem uwarunkowań ustawy o lasach. Jak trafnie wskazuje organ sprawa może być rozstrzygana w 2 różnych trybach: aktualizacji ewidencji gruntów i budynków albo ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Z wniosku skarżącej z [...] maja 2019 r. wynika, że jest to "wniosek o aktualizację gleboznawczej klasyfikacji gruntów". Z jego uzasadnienia, że domaga się weryfikacji poprawności ustalonej w ewidencji gruntów gleboznawczej klasyfikacji gruntów w szczególności w zakresie przebiegu granicy lasu gdyż być może mamy do czynienia ze zmianą przebiegu granic użytków (lasu). Wniosek dotyczy działek [...] i [...] położonych w [...], obręb [...]. Decyzja organu I instancji dotyczy tylko działki [...] przy przyjęciu, że przedmiotem wniosku jest aktualizacja gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Oceniając przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji Sąd stwierdza, że prawidłowo organ II instancji wskazał, że czym innym jest aktualizacja ewidencji gruntów a czym innym gleboznawcza klasyfikacja gruntów. Inna jest też podstawa prawna tych postępowań.
Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. Dz.U.2019.393), kontury klas bonitacyjnych, jako element mapy ustalane są w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów natomiast kontury użytków gruntowych w ramach prac ewidencyjnych. Gleboznawcza klasyfikacja gruntów obejmuje tabelę klas gruntów tj. klasy od I do VI w zależności od rodzaju występującej na danym terenie gleby – co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz.U.2012.1246) wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy pgik. W ramach prac klasyfikacyjnych klasyfikator po przeprowadzeniu czynności w terenie opracowuje projekt ustalenia klasyfikacji, który obejmuje m.in. granice konturów typów gleb, granice zasięgów konturów klas bonitacyjnych, oznaczenie typów, rodzajów i gatunków gleb, rodzajów użytków gruntowych oraz klas bonitacyjnych (§ 8 pkt 2b,c,e tiret 3 tego rozporządzenia).
Natomiast w jednostkach ewidencyjnych, które są elementem ewidencji gruntów przedstawia się zestawienie gruntów z podziałem na użytki gruntowe i klasy bonitacyjne - § 30 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
W zależności zatem od tego czego domaga się strona wnioskująca – należy przeprowadzić innego rodzaju postępowanie administracyjne.
Słusznie organ II instancji, stwierdził, że nie do końca wiadomo co jest przedmiotem wniosku.
Wskazywane we wniosku granice lasu to zmiana granic użytków gruntowych a nie zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów w zależności od ich rodzaju (las, rola itp.) - § 7 rozporządzenia z 12 września 2012 r. Istotnie w ramach aktualizacji ewidencji gruntów i budynków może być dokonana zmiana w zakresie użytków gruntowych i klas bonitacyjnych ale tych ostatnich po przeprowadzeniu czynności dotyczących zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Zwrócić należy uwagę, że skarga także nie daje odpowiedzi co do zakresu żądania. Z jednej strony skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wskazuje, że "nie kierowała żadnego żądania zmiany rodzaju użytków" przez co należy chyba rozumieć że zgadza się z klasyfikacją użytków na działce [...] – (Ls V i LzRVI) –bo tylko w odniesieniu do tej działki organ I instancji się wypowiedział.
Z drugie ma wątpliwości co do zasięgu użytków występujących na tej działce (zmiana na nieleśne?) co oznaczać by mogło, że domaga się zmiany powierzchni użytków w ramach czynności aktualizacyjnych tj. w trybie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
Bez wyjaśnienia tych wątpliwości organ nie ma możliwości prawidłowego rozpoznania wniosku. Poza tym słusznie organ II instancji wskazał, że zachodzi sprzeczność pomiędzy podstawą prawną wskazaną w sentencji decyzji gdyż w odniesieniu do działki [...] nie mamy do czynienia z ustaleniem klasyfikacji gdyż ta została z ustalona wcześniej decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2006 r.
Poza tym organ nie rozpoznał wniosku w całości (abstrahując od podstawy prawnej). Decyzja organu I instancji dotyczy wyłącznie działki nr ew. [...] podczas gdy wniosek dotyczył również działki nr ew. [...]. Z zawiadomienia z [...] października 2019 r. o wszczęciu postępowania wynika, że organ wszczął postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w odniesieniu do obu działek podczas gdy przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie jedna z nich. Co prawda organ I instancji stwierdza, że co do drugiej działki rozpozna sprawę po uiszczeniu opłaty ale skoro wcześniej wszczął postępowanie odnośnie obu działek, takie stwierdzenie jest niezrozumiałe.
Nie rozpoznanie całości wniosku stanowi samoistną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 104 § 1 w zw. z 61 § 1 k.p.a., które to naruszenie ma wpływ na wynik sprawy.
Kwestia przewlekłości postępowania nie jest przedmiotem oceny Sądu w trybie rozpoznawania sprzeciwu więc zarzuty na ten temat nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Z tych względów i na podstawie art. 151a § 2 ppsa Sąd skargę oddalił.