Uzasadnienie
[...] Kurator Oświaty decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] zawiesił funkcjonowanie placówki wypoczynku letniego prowadzonej przez B. K. i K. T. W uzasadnieniu decyzji wskazano, ze wymienieni nie dopełnili obowiązków organizatora wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej wynikających z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67ze zm.), tj. nie zgłosili kuratorowi oświaty zamiaru zorganizowania wypoczynku letniego dla dzieci i młodzieży szkolnej oraz nie przedstawili kuratorowi wymaganych rozporządzeniem dokumentów.
Po rozpatrzeniu odwołania B. K. i K. T., Minister Edukacji Narodowej decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z [...] lipca 2009 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucili wydanej decyzji naruszenie art. 7, 8, 156 § 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 21 stycznia 1997 r. i wnieśli o uchylenie decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Kuratora Oświaty. Skarżący podnieśli, że prowadzone przez nich gospodarstwo agroturystyczne nie podlega kontroli kuratora ani regulacjom ustawy o systemie oświaty. Gospodarstwo jest podmiotem praw i obowiązków wynikających z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. Zdaniem skarżących zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności wydanych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem wydane zostały bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa. Decyzje w sposób lakoniczny uzasadniają zajęte stanowisko i nie wyjaśniają przedstawionego przez organy poglądu, a także nie czynią zadość wymaganiom stawianym decyzjom organów administracji publicznej.
Przepisy rozporządzenia oraz ustawa w tym zakresie nie są jednoznacznie sformułowane, brak jest wyraźnego wskazania, kto jest organizatorem i co rozumiane jest pod pojęciem "wypoczynek dla dzieci i młodzieży szkolnej". Skarżący podają, że organizowany w ich gospodarstwie wypoczynek ma charakter umowy cywilnoprawnej zawieranej bezpośrednio pomiędzy rodzicami przebywających tam dzieci a właścicielami gospodarstwa i to rodzice decydują o tym, czy chcą pozostawić dzieci w gospodarstwie, które nie ma statusu placówki wypoczynku kontrolowanej przez kuratora.
Odpowiadając na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że rozporządzenie z 21 stycznia 1997 r. obejmuje wszystkie szkoły i placówki, osoby prawne i fizyczne, a także jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które są organizatorami wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej. Rozporządzenie to określa warunki, jakie muszą spełnić organizatorzy wypoczynku. B. K. i K. T. organizowali turnusy letnie dla dzieci i młodzieży, a zatem należy uznać, iż są organizatorami wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej i w związku z tym muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu z dnia 21 stycznia 1997 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
Kwestią zasadniczą w tej sprawie jest ustalenie, czy gospodarstwo agroturystyczne prowadzone przez skarżących jest podmiotem, o jakim mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania. Zgodnie z tym przepisem organizatorami wypoczynku mogą być szkoły i placówki, osoby prawne i fizyczne, a także jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Równocześnie rozporządzenie to nakłada na organizatorów określone obowiązki, w tym określony w § 6 ust. 1 obowiązek przedstawienia kuratorowi oświaty zgłoszenia wypoczynku. W zgłoszeniu tym należy wskazać dane dotyczące organizatora wypoczynku; informacje na temat formy wypoczynku, czasu trwania i liczby uczestników wypoczynku; dane dotyczące kwalifikacji pracowników pedagogicznych lub wolontariuszy i kierownika wypoczynku; informację na temat programu pracy z dziećmi i młodzieżą; informacje na temat rodzaju zakwaterowania, miejsca wypoczynku i opieki medycznej podczas wypoczynku; w przypadku obozów wędrownych – informację na temat przebiegu obozu wędrownego.
W ustępie 2 tego przepisu określone są dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia, w zależności od rodzaju organizowanego wypoczynku. Zgodnie z § 6b tego rozporządzenia kurator oświaty w terminie 7 dni roboczych od dnia zgłoszenia wypoczynku, wydaje organizatorowi zaświadczenie o zgłoszeniu wypoczynku.
Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że każdy organizator wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej ma obowiązek zgłoszenia tego zamiaru, a kurator ocenić to zgłoszenie i w zależności od tej oceny wydać odpowiednie zaświadczenie. Z akt sprawy i pism skarżących jednoznacznie wynika, że zgłoszenie, o jakim mowa w powołanym rozporządzeniu nie zostało złożone. Nie jest zasadne stanowisko, że zawarte umowy cywilnoprawne z rodzicami dzieci zwalniało skarżących od obowiązku zgłoszenia wypoczynku. Z § 2 rozporządzenia jednoznacznie wynika kto może być organizatorem wypoczynku. Właścicieli gospodarstwa agroturystycznego należy traktować jako osoby fizyczne obowiązane do zgłoszenia wypoczynku.
Skarżący tego obowiązku nie dopełnili, a zatem zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia w razie stwierdzenia prowadzenia placówki wypoczynku niezgodnie z przepisami, organ sprawujący nadzór nad wypoczynkiem może zawiesić prowadzenie wypoczynku przez organizatora. W sprawie zostało wykazane, że wypoczynek zorganizowany przez skarżących nie został zgłoszony kuratorowi oświaty co oznacza, że skarżący działali z naruszeniem ustawy o systemie oświaty i wydanego na jej podstawie rozporządzenia z 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania.
Z tych względów Sad orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).