Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – A. D. W dniu 25 sierpnia 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pełnomocnik w skardze zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 3 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 494/15 oddalił skargę kasacyjną.
Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. skarżący był reprezentowany przez adwokata A. D. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 461 j.t.). W rozpoznawanej sprawie w związku z przepisem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit a ww. Rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit c (tj. 240 złotych), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu został ustanowiony po wydanym przez Sąd w dniu 27 lutego 2014 r. wyroku oddalającym skargę, a zatem w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat. Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku oraz reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu zawiera oświadczenie o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 240,00 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 złotych – łącznie kwotę 295,20 złotych. Nie uwzględniono natomiast wniosku pełnomocnika o zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, gdyż pełnomocnik nie wskazał zwrotu jakich wydatków żąda, jak również nie udokumentował ich poniesienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit a wyżej powołanego Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.