Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 281/13, oddalił skargę J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W dniu 16 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo r.pr. W. B., działającego na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego - adw. A. B., w którym wskazał, że pełnomocnik nie znalazł podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie oraz, że stosowna opinia przesłana została skarżącemu. Wniósł jednocześnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wydatków w postaci opłat pocztowych w kwocie [...] zł ([...] zł – korespondencja do J. Z., [...] zł – korespondencja do Sądu), oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części.
Powyższy wniosek rozpoznany został, wydanym przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 23 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 281/13 przyznającym na rzecz r.pr. A. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...], w tym tytułem opłaty kwotę [...] zł, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] zł.
W dniu 26 września 2013 r. do Sądu wpłynął sprzeciw od powyższego postanowienia, wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu podlega rozpoznaniu na nowo.
Wnosząc sprzeciw r.pr. W. B., działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego - adw. A. B. zarzucił referendarzowi sądowemu błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż A. B. jest radcą prawną, a nie adwokatem; naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie do rozstrzygnięcia o kosztach § 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w sytuacji gdy prawidłowo zastosowanie powinien był znaleźć § 18 ust. 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Jak również naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie i w konsekwencji brak rozstrzygnięcia wniosku o zwrot wydatków w postaci opłat pocztowych w kwocie [...] zł oraz oświadczenie o nieuiszczeniu kosztów w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej o czym poinformował Sąd w piśmie z dnia 14 września 2013 r. (karta nr 34). Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, 120 zł – co stanowi 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c ww. rozporządzenia, podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.
Jednocześnie stwierdzić należy, że Sąd nie uznał za niezbędne wydatki koszty korespondencji poniesionej przez pełnomocnika, albowiem w orzecznictwie sądowowadministracyjnym wyrażono pogląd, iż wynagrodzenie pełnomocnika nie może obejmować zwrotu wydatków drobnych i zwykle występujących przy okazji procesu sądowego. Koszty te są pokrywane przez przyznawane pełnomocnikowi wynagrodzenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 31/12). Do takich właśnie wydatków, należą wydatki z tytułu korespondencji (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. postanowił jak w sentencji.