Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. W. na bezczynność Prezydenta Miasta W. wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku J. W. z dnia 5 lutego 2009 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem.
W związku z dalszym nierozpoznaniem przez organ złożonego przez stronę wniosku odszkodowawczego, J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Prezydentowi Miasta W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Sądu z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11.
Wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1972/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił powyższą skargę, wymierzając organowi grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się powyższego wyroku.
W dniu 21 maja 2013 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 4 marca 2013 r. zostały zwrócone do organu.
Wobec dalszej zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. J. W. wezwał Prezydenta Miasta W. w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. do wykonania wyroku Sądu z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11.
Wobec dalszego nie rozpoznania wniosku J. W. w dniu 2 października 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejną skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11 żądając wymierzenia Prezydentowi Miasta W. grzywny.
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż termin wyznaczony Prezydentowi Miasta W. wyrokiem Sądu z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11 na rozpoznanie jego wniosku z dnia 5 lutego 2009 r. dawno już upłynął.
Prezydent Miasta W. w odpowiedzi na złożoną skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, iż pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący został poinformowany, iż z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi Miasta W. grzywny.
Skarga ta została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11.
W tym miejscu wskazać należy, że działania organu podejmowane po doręczeniu prawomocnego wyroku z dnia 1 marca 2012 r. były już przedmiotem oceny Sądu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1972/12, którym to wyrokiem Sąd wymierzył Prezydentowi Miasta W. grzywnę w wysokości 2000 zł (dwa tysiące).
Jednakże wyjaśnić należy, że fakt wymierzenia organowi grzywny, czy oddalenie skargi o wymierzenie grzywny nie stanowi negatywnej przesłanki do wniesienia nowej skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku Sądu. W ocenie Sądu art. 154 § 1 P.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że jeśli wyrok Sądu nie jest wykonywany, strona może wnosić skargę wielokrotnie, domagając się ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku, dopóki wyrok nie zostanie wykonany.
Jedynym warunkiem dopuszczalności skargi jest natomiast uprzednie wezwanie organu do wykonania wyroku, co w niniejszej sprawie uczyniono pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r.
Sąd orzekając o grzywnie, a także stwierdzając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa wziął pod uwagę okoliczność, że do dnia wydania wyroku Prezydent Miasta W. nie wydał decyzji. Wobec powyższego w ocenie składu orzekającego rozpoznając ponowną skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku Sąd jest właściwy wyłącznie do oceny działań organu podejmowanych w okresie po doręczeniu mu wyroku rozstrzygającego poprzednią skargę o wymierzenie organowi grzywny.
W tym miejscu wskazać należy, że odmienne stanowisko mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której organowi wymierzono by grzywnę za niewykonanie wyroku za ten sam okres, co stanowiłoby naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej.
Wobec tego wskazać należy, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1972/12 doręczono organowi w dniu 27 maja 2013 r. (k. 35 akt sądowych I SA/Wa 1972/12). Zatem od dnia doręczenia organowi wyroku rozpoznającego wcześniejszą skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku rozpoczął bieg kolejny okres bezczynności organu w wykonaniu wyroku z dnia 1 marca 2012 r..
Zważyć też należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Skoro zatem Prezydent Miasta W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/11, w dalszym ciągu nie wydał rozstrzygnięcia, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony
W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia długotrwałego przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd, z jednoczesnym uwzględnieniem przy wymiarze grzywny okoliczności, że w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a Sąd ukarał organ grzywną w wyroku z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1972/12, co jak widać nie odniosło pożądanego skutku.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 154 § 2 P.p.s.a. Sąd ma obowiązek orzec, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu bezczynność organu po wyroku z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 315/11 ma charakter rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem przemawia długość trwającego postępowania oraz to, iż do dnia rozpatrzenia niniejszej skargi Prezydent nie wydał właściwej decyzji. Okres bezczynności organu po wyroku z dnia 1 marca 2012 r. w sumie wynosi już prawie 2 lata.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.