Uzasadnienie
A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2019 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzenie to zostało doręczone adresatowi 6 marca 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 10 akt sądowych).
Skarżący uiścił wpis sądowy w dniu 14 marca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Natomiast w myśl art. 220 § 1 powołanego aktu, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni. Natomiast art. 220 § 3 tej ustawy stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Jak wynika z akt sprawy, zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, wraz z rygorem odrzucenia skargi i zakreślonym 7-dniowym terminem, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 6 marca 2019 r.
Siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 13 marca 2018 r. Tymczasem strona skarżąca uiściła wpis od skargi - co wynika z rejestru opłat sądowych (k.
- 9) - w dniu 14 marca 2019 r., tj. z jednodniowym przekroczeniem terminu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.