Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2859/22

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 12 października 2022 r., nr KOC/5724/Sr/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1000, dalej: "k.p.a.") - po rozpatrzeniu odwołania B. C. (dalej: "wnioskodawczyni" "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z 19 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 3 sierpnia 2022 r. B. C. wystąpiła o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudniania lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem M. O. Powołaną wyżej decyzją z 19 sierpnia 2022 r. Prezydent [...] przyznał B. C. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudniania lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem M. O. w okresie od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia 30 września 2022 r. w kwocie 2119,00 zł miesięcznie.

Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...] z 19 sierpnia 2022 r. wniosła - w ustawowym terminie – B. C., nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem i żądając przyznania świadczenia za okres od dnia 12 września 2017 r. do dnia 31 lipca 2022 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej: "ustawa"). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej, gdyż opiekuje się niepełnosprawnym synem – M. O., który legitymuje się orzeczeniem Miejskiego Zespołu Orzekania o niepełnosprawności w W. z 12 września 2017 r. łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wydanym do dnia 15 września 2022 r.

Kolegium wskazało, że stosownie do art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych "Jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności." W niniejszej sprawie, z wnioskiem o przyznanie świadczenia skarżąca wystąpiła dopiero w sierpniu 2022 r., natomiast orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane dnia 12 września 2017 r., utrzymane w mocy przez Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dnia 23 października 2017 r., a następnie zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt [...] w pkt 7, tj. w zakresie ustalenia, że M. O. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, w sprawie niniejszej brak jest podstaw do zastosowania art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, a znajdzie zastosowanie art. 24 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że termin wskazany w art. 24 ust. 2a ustawy oświadczeniach rodzinnych - podobnie jak i termin określony w art. 24 ust. 2 tej ustawy - jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu. W przypadku jego niezachowania strona nie może żądać przyznania świadczenia wstecz, powołując się na brak możliwości wcześniejszego złożenia wniosku. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym także ewentualny brak winy strony, nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1315/21, publ. CBOSA).

Dodatkowo organ zauważył, że wobec zniesienia z dniem 16 maja 2022 r. stanu epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz.U. poz. 1027) w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).gdyż wniosek o przyznanie świadczenia został wniesiony w sierpniu 2022 r., tj. po zniesieniu stanu epidemii.

Wobec tego, organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo Prezydent [...] przyznał wnioskowane świadczenie od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia 30 września 2022 r.

Skargę na decyzję Kolegium z 12 października 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając:

1. I. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, poprzez przyznanie świadczenia od miesiąca w którym został złożony wniosek z pominięciem 3 miesięcznego terminu liczonego od prawomocności orzeczenia zmieniającego orzeczenie o niepełnosprawności tj. daty prawomocności wyroku SR dla [...] w W. z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt [...], przyznającego wskazanie nr 7 dla M. O. warunkujące ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego także za okres wsteczny licząc od daty pierwszego wadliwego orzeczenia MZON z dnia 12 września 2017 r;
3. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
4. 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne pominięcie i niezastosowanie, podczas gdy SKO dokonało utrzymania decyzji Prezydenta [...] w W. w mocy, zaś organ I instancji nie rozpoznał prawidłowo istoty sprawy - strona domagała się ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego od października 2017 r. (daty pierwotnego wadliwego orzeczenia o niepełnosprawności) zaś organ II instancji nie dostrzegł, że Prezydent [...] w ogóle nie oddalił żądania strony, zaś uwzględnił w bardzo wąskim zakresie tj. w zakresie od daty złożenia wniosku tj. od sierpnia 2022 r. (przyznając świadczenie za IX, X 2022 r.). co oznacza brak rozpoznania istoty sprawy, a to warunkuje uchylenie wadliwej decyzji;
5. 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie przez SKO decyzji organu I instancji, która nie rozstrzyga o żądaniu strony, tj. nie rozpoznaje wniosku B. C. w zakresie od IX 2017 r. do VII 2022 r. odnośnie zasadności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;
6. 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji SKO w zakresie podstaw do utrzymania decyzji organu I instancji, nie rozpoznania zarzutów wskazanych w odwołaniu od tej decyzji;
7. a) w zakresie zarówno zastosowania przez organ I instancji art. 107 § 4 k.p.a. (odstąpienia przez organ I instancji od uzasadnienia decyzji - gdyż uwzględnia w całości żądanie strony) podczas gdy w rzeczywistości decyzja ta w zdecydowanie znacznej części tego interesu nie uwzględniała, bo nie odniosła się do żądania przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od IX 2017 do VII 2022 r. w ogóle;
8. b) w zakresie naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie wydanie decyzji przez Prezydenta [...] w W. i nie rozpoznanie wniosku B. C. za okres od dnia 12 września 2017 r. do dnia 31 lipca 2022 r.;
9. c) nierozpoznanie wniosku strony na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. w zakresie przywrócenia terminu do przywrócenia terminu o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego, organ I instancji zaniechał wydania postanowienia rozstrzygającego tą kwestę, zaś organ II instancji utrzymując w mocy decyzję, zaakceptował stan rzeczy, iż Prezydent [...] nie musi działać w postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów prawa co narusza art. 6,8 i 11 k.p.a.;
10. 4) art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, w sytuacji, gdy organ II instancji utrzymuje decyzję organu I instancji, która w znacznej części nie rozpoznaje istoty sprawy gdyż główny zakres wniosku o świadczenie pielęgnacyjne za okres od IX 2017 do VII 2017 r. pozostał poza zakresem rozpatrzenia Prezydenta [...]. Nie ma tam konkluzji ani oddalającej ani przyznającej to świadczenie w zakresie żądanym, brak jest również zasadnego uzasadnienia organu I instancji co narusza także w całości art. 107 k.p.a.;
11. 5) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji SKO motywów jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję, która 1) nie rozpoznaje formalnie wniosku o przywrócenie postępowania w toku instancji 2) nie rozstrzyga istoty sprawy, 3) odstępuje od uzasadnienia w trybie art. 107 § 4 k.p.a. - skoro uchybienia te naruszają podstawowe zasady procesu administracyjnego;
12. 6) art. 7, 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnych ustaleniach faktycznych poczynionych przez SKO w Warszawie jak też organ I instancji:
13. – brak ustalenia przez organ I instancji i odwoławczy, kiedy doszło do uprawomocnienia się orzeczenia SR dla [...] w W. wydanego w dniu 28 kwietnia 2020 r., sygn. Akt [...], co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych co do daty prawomocności;
14. – wadliwe ustalenia w zakresie daty, od której B. C. dowiedziała się o wyroku SR dla [...] gdyż ustalenie tego faktu ma wpływ na ocenę możliwości zastosowania przepisów pandemicznych;
15. – brak ustalenia i wystąpienia przez organ I i II instancji o odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności do strony lub pozyskania tej informacji w trybie pomocy prawnej kiedy orzeczenie SR dla [...] w rzeczywistości uprawomocniło się;
16. 7) art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez jego pominięcie i niezastosowanie i nie rozpoznanie tego przepisu przy badaniu wniosku o przywrócenie terminu do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

W konsekwencji, skarżąca wniosła o:

1. – uchylenie zaskarżonej decyzji,
2. – z ostrożności procesowej o uchylenie również decyzji organu I instancji,
3. – zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie do art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1. 1) matce albo ojcu,
2. 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
3. 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
4. 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,
5. - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Nie kwestionowaną okolicznością jest to, że skarżącej jako matce dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wydanym do dnia 15 września 2022 r. – przysługuje świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Kwestią sporną pozostaje natomiast początkowa data, od której prawo do tego świadczenia winno być ustalone.

Prezydent [...] kierując się datą złożenia wniosku (3 sierpnia 2022 r.) oraz okresem do kiedy orzeczenie Miejskiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w W. z 12 września 2017 r. zostało wydane (do 15 września 2022 r.) przyznał B. C. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem M. O. w okresie od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia 30 września 2022 r. w kwocie 2119,00 zł miesięcznie.

W ocenie skarżącej jest ona jednak do niego uprawniona od października 2017 r. (daty pierwotnego wadliwego orzeczenia o niepełnosprawności). W jej ocenie organ I instancji w ogóle nie odniósł się do jej wniosku w zakresie od września 2017 r. do lipca 2022 r.

W tym miejscu przypomnienia wymaga, że ww. orzeczenie o niepełnosprawności z 12 września 2017 r. zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dnia 23 października 2017 r., następnie zaś zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt [...] w pkt 7, tj. w zakresie ustalenia, że M. O. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z przyjętą w art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasadą ogólną, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jedynie w drodze wyjątku, w przypadku ustalania prawa do świadczeń uzależnionego od niepełnosprawności, ustawodawca umożliwił uzyskanie go z mocą wsteczną, wskazując jednak na konieczność dopełnienia warunku złożenia wniosku o świadczenie w określonym terminie. Wyjątek ów przewidziany został w art. 24 ust. 2a powołanej ustawy, który stanowi, że "jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności."

Trzymiesięczny termin, o którym mowa w cytowanym przepisie ma charakter terminu prawa materialnego. Oznacza to, że uprawnienie do otrzymania (wstecznie) świadczenia pielęgnacyjnego może zostać ukształtowane wyłącznie pod warunkiem dopełnienie w tym czasie czynności, dla której ów termin został przewidziany. Jego niezachowanie skutkuje zaś brakiem możliwości ubiegania się o przyznanie świadczenia od momentu złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Materialny charakter terminu z art. 24 ust. 2a ww. ustawy oznacza również, że nie podlega on przywróceniu, a okoliczności i przyczyny niezłożenia wniosku przed jego upływem, za które osoba uprawniona może nawet nie ponosić winy – a na takowe powołuje się skarżąca - nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym także ewentualny brak winy strony, nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia (tak wyroki NSA z 15 października 2021 r., I OSK 642/21, z 3 września 2021 r., I OSK 207/19).

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie zaliczenia syna skarżącej do osób niepełnosprawnych wymagających stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji zainicjowane zostało przez nią we wrześniu 2017 r. (odwołanie z 22 września 2017 r.) a zakończone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt [...]. Wyrokiem tym zmieniono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z 4 stycznia 2019 r. i ustalono, że M. O. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7). Wyrok ten został wydany na posiedzeniu niejawnym, zaś odpis tego wyroku został doręczony pełnomocnikowi B. C. w dniu 20 maja 2020 r. A zatem, trzymiesięczny termin, od którego uzależniony jest okres przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności upłynął dnia 28 lipca 2020 r. Jak Sąd wskazał wyżej termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest terminem materialnoprawnym, a zatem w powyższej sprawie nie ma zastosowania art. 58 § 1 i 2 k.p.a.

Jednocześnie zgodzić się należy z Kolegium, że w sprawie nie miał zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Przepis ten został dodany do ustawy z dniem 16 grudnia 2020 r. przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach (...) i utracił moc z dniem 16 maja 2022 r. (z dniem odwołania stanu epidemii Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. Dz. U. z 2022 r., poz. 1027). Od 16 maja 2022 r, na stronie ciąży obowiązek dochowania terminów. Co istotne w sprawie, pełnomocnik skarżącej dowiedział się o wyroku Sądu z 28 kwietnia 2020 r. w dniu 20 maja 2020 r., kiedy to został mu wyrok doręczony. Tym samym mógł poinformować skarżącą nie tylko listownie ale i telefonicznie. Skarżąca zaś wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wniosła 3 sierpnia 2022 r.

W tych uwarunkowaniach Prezydent [...] nie miał innego wyjścia, jak ustalić na jej rzecz prawo do ww. świadczenia zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 24 ust. 2 ustawy oświadczeniach rodzinnych, tj. począwszy od miesiąca, w którym wniosek ów został przez nią złożony. Czyniąc tak organ I instancji nie naruszył zatem przepisów ww. ustawy. Stąd nie narusza ich także utrzymująca jego decyzję w mocy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Sąd nie dostrzega także w działaniach organów istotnego naruszenia przepisów procedury administracyjnej.

W sytuacji zaś gdy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego, skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegać musi oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.