Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 18 października 2022 r., nr KOA/4204/Op/22, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. z 21 września 2022 r., nr OPS/8121/1747/22, o odmowie przyznania zasiłku celowego.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z 23 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu) A. S. (dalej jako skarżący) wystąpił do Burmistrza G. o przyznanie zasiłku celowego na cele mieszkaniowe na sierpień 2022 r.
Po rozpoznaniu tego wniosku Burmistrz G. decyzją z 21 września 2022 r., nr OPS/8121/1747/2022, odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia.
Wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stronie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Jednakże postanowił odmówić przyznania stronie ponownie świadczenia na cele mieszkaniowe - z uwagi na to, że strona pomoc na ten cel w kwocie 600 zł już otrzymała na mocy decyzji z 9 sierpnia 2022 r. nr OPS/8121/1460/2022.
Podniósł, iż zgodnie z art. 3 ust.4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Tymczasem OPS w G. dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych i nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich zgłaszanych potrzeb. Dodał, że - zgodnie z orzecznictwem sądowym - jeżeli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej strony własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego - to takiej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.
W rezultacie jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 18 października 2022 r., nr KOA/4204/Op/22, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie dotyczy świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej tj. w szczególności: pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, a jest nim bez wątpienia zasiłek celowy, przysługuje osobom spełniającym kryteria dochodowe określone w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Istota pomocy społecznej polega na wspieraniu osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Pomoc społeczna jest niewątpliwie instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).
Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Właśnie taką funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.
Kolegium podkreśliło, iż art. 3 ustawy o pomocy społecznej nie dopuszcza możliwości uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Przeciwna interpretacja byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania. Przyznanie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, jest to świadczenie o charakterze fakultatywnym zarówno w zakresie jego przyznania jak i wysokości.
Wobec uznaniowego charakteru wnioskowanego świadczenia, nawet fakt spełnienia kryterium ustawowego nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniem.
Z przepisów regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika jednoznacznie, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń.do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb innych osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.
Decyzja w sprawie zasiłku celowego nosi znamiona aktu uznaniowego, a zatem spełnienie wymogów określonych w tym przepisie, a także wymogu dotyczącego kryterium dochodowego (art. 8 ustawy) - otwiera możliwość przyznania zasiłku celowego, przy czym podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego w tej sprawie nie jest obowiązkiem organu. Przyjęcie przez ustawodawcę konstrukcji uznania administracyjnego oznacza wyposażenie organu administracji w kompetencję do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (zob. wyrok NSA z 3 września 2010 r,, II GSK 745/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).
Swoboda ta, czy innymi słowy pole uznania przysługującego organowi podejmującemu decyzję uznaniową, podlega pewnym ograniczeniom, przy czym głównych ograniczeń szukać należy w dyrektywach wynikających z granic "wewnętrznych" i granic "zewnętrznych" uznania. Granice wewnętrzne to nic innego jak cele (wartości), dla realizacji (ochrony) których ustawodawca wyposaża organ w możliwość działania uznaniowego. Cele (wartości) te można wyczytać wprost z ustawy, w której regulacjach znajduje się norma materialnoprawna zawierająca upoważnienie do korzystania z uznania, z Konstytucji KP, z prawa wspólnotowego, umów międzynarodowych, czy nawet ogólnych zasad prawa i zasad prawa administracyjnego.
Z kolei granice zewnętrzne uznania mają wynikać wprost z normy (norm) prawa materialnego administracyjnego, na podstawie których podejmowana jest decyzja (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2019 r. II SA/GI 644/19, CBOSA).
Jak wskazano wyżej, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym, które obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń może zostać uznany przez organ za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia, organ może uwzględniać tylko te, które w danej sytuacji są najistotniejsze.
Zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy oraz jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego. Oznacza to, że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza jeszcze automatycznego przyznania świadczenia wnioskodawcy. Organ bowiem może, lecz nie musi, przyznać świadczenie. Uznaniem administracyjnym objęta jest ocena przez organ warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzja co do jej wysokości.
Kolegium pokreśliło, że skarżący pozostaje pod stałą opieką OPS w G. Natomiast oceniając zaskarżoną decyzję organu I instancji pod kątem zarzutów odwołania i obowiązujących przepisów ustawy o pomocy społecznej - Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania i nie naruszył prawa w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia lub zmiany wydanego rozstrzygnięcia.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący - podnosząc, że zaskarżona decyzja nie zawiera przekonującego i rzetelnego uzasadnienia prawnego i materialnego. Nie ma w niej polemiki prawniczej z treścią jego odwołania, a ponadto decyzja wykracza poza granice uznania administracyjnego.
Podniósł także, że w postępowaniu administracyjnym nie zebrano kompletnego materiału dowodowego. Zaś decyzja organu I instancji jest bezprawna z kilku powodów - przykładowo nie posiada przekonującego i rzetelnego uzasadnienia prawnego i materialnego i wykracza poza granice uznania administracyjnego.
Skarżący wniósł o unieważnienie/uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji w granicach rozsądku, sprawiedliwą, obiektywną, w granicach uznania administracyjnego, niezakłamaną, po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania administracyjnego przez organ I instancji i po zebraniu kompletnego materiały dowodowego. Wskazał, że chce dostać 664 zł zasiłku na cel mieszkaniowy.
Wniósł także o prowadzenie postępowania sądowego w formie elektronicznej, w trybie niejawnym, bez rozpraw oraz o uznanie wszystkich załączników do skargi za materiał dowodowy i wniosku dowodowe.
W uzasadnieniu skargi przytoczył argumenty na poparcie swojego stanowiska - jednocześnie stwierdzając, że szacuje swoje potrzeby w granicach 1.890 zł - 2.100 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi oraz o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z 11 września 2023 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego uzupełnił skargę i zarzucił zaskarżonej decyzji:
- 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia prawidłowego i rzetelnego postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji arbitralne przyjęcie stanu faktycznego sprawy, w tym szczególności co do stanu zdrowia i sytuacji życiowej oraz mieszkaniowej skarżącego i bezpodstawne uznanie, że skarżący w aktualnym stanie zdrowotnym jest w stanie podjąć zatrudnienie stacjonarne lub w inny sposób zwiększyć swoje dochody w zakresie wykraczającym poza działania, które podejmuje obecnie, co miało istotny wpływ na ustalenie kryterium dochodowego, od którego uzależnione jest przyznanie zasiłku celowego;
- a. przez przekroczenie granic tzw. uznania administracyjnego wskutek przyjęcia przez organ braku celowości przyznania pomocy społecznej poprzez nieustalenie w wywiadzie środowiskowym jaką kwotę należałoby wydatkować, aby faktycznie zaspokoić w stopniu wystarczającym wymagalne i bieżące potrzeby mieszkaniowe i życiowe skarżącego i nieustalenie, że nie jest on w stanie zabezpieczyć we własnym zakresie środków na ten cel i błędne ustalenie, że potrzeba skarżącego nie jest niezbędna, tylko ze względu na fakt, że podobną pomoc otrzymał już wcześniej,
- 2. art 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wskutek przyjęcia, że wadliwie ustalone okoliczności faktyczne mają zastosowanie do tych przepisów prawa materialnego oraz wskutek błędnej wykładni następujących pojęć: "niezbędna pomoc", "niezbędne potrzeby bytowe", wskutek czego między innymi nie został przyznany skarżącemu zasiłek celowy,
- 3. skarżący pomocniczo powołał się na inne rozstrzygnięcie w analogicznej sprawie dotyczącej jego osoby, tj. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 338/22.
W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcia go poprzedzającego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone dotychczas w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę według tych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 października 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. z 21 września 2022 r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na cele mieszkaniowe na sierpień 2022 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901), zwanej dalej "ustawą".
Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przy czym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Zatem osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.
Zgodnie natomiast z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Podkreślenia wymaga, że decyzja dotycząca zasiłku celowego jest decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, iż spełnienie przesłanek ustawowych przez stronę ubiegającą się o przyznanie tego świadczenia nie obliguje organu do wydania rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Przyznanie stronie pomocy pieniężnej (jej rodzaj, wysokość oraz okres, na który ma być przyznana) uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań. Rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy - to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej nie jest prawnym obowiązkiem organów administracji i nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie świadczenia, a dla ośrodka pomocy społecznej obowiązku jego przyznania. Nie każdy potrzebujący może w każdym czasie uzyskać spełnienie pełnych oczekiwań, ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej. Organy pomocy społecznej muszą mieć bowiem na uwadze również potrzeby innych osób korzystających z ich pomocy.
W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że skarżący przy dochodzie 600 zł z tytułu zasiłku okresowego spełnia określone w art. 8 ust. 1 ustawy kryteria przyznania mu świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego, co zostało potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym.
Organ I instancji na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że skarżący ma 59 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie ma bliskiej rodziny. Nie pracuje, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się z zasiłku okresowego w wysokości 600 zł oraz zasiłków celowych. Choruje na wiele chorób i leczy się u różnych specjalistów: urologa, kardiologa, ortopedy. Mieszka w mieszkaniu po zmarłej matce – T. S.. Jego warunki mieszkaniowe nie zmieniły się, są dobre, zaś wydatki mieszkaniowe wynoszą ok. 700 zł miesięcznie.
Nie kwestionując trudnej sytuacji życiowej skarżącego pamiętać jednak należy, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obowiązkowym - co oznacza, że może zostać przyznany, jeżeli są spełnione ustawowe wymagania. Ma on zatem uznaniowy charakter. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 116/10 - "W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej".
W dacie rozpatrywania wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku celowego na cele mieszkaniowe na sierpień 2022 r. skarżący - na mocy decyzji Burmistrza G. z 9 sierpnia 2022 r., nr OPS/8121/1460/22 - otrzymał już zasiłek celowy na cele mieszkaniowe w sierpniu 2022 r. w wysokości 600 zł. Przy czym w treści skargi skarżący wskazał wprost, że domaga się świadczenia w kwocie 664 zł miesięcznie na cele mieszkaniowe. Zatem skoro skarżący na wnioskowany cel mieszkaniowy na sierpień 2022 r. otrzymał już zasiłek celowy w wysokości 600 zł, to pozostałą część kwoty, ponad otrzymany zasiłek, powinien uzyskać ze własnym zakresie - wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
W tej sytuacji, z uwagi na przyznanie zasiłku celowego na wnioskowany cel, wprawdzie w mniejszej wysokości niż żądana przez skarżącego, organ miał prawo odmówić przyznania kolejnego zasiłku celowego na ten sam cel. Uwzględnienie przez organ kolejnego wniosku skarżącego dotyczącego tego samego celu spowodowałoby przyznanie świadczenia finansowego w zakresie większym niż wynikającym z niezbędnych potrzeb skarżącego oraz prowadziłoby do wypaczenia celów pomocy społecznej.
Przy czym organ pomocy społecznej ma obowiązek przede wszystkim zabezpieczyć odpowiednią kwotę pieniężną na realizację świadczeń obligatoryjnych wynikających z samej ustawy.
Podkreślić należy, że pomoc przyznawana w ramach pomocy społecznej nie ma służyć zaspakajaniu danej potrzeby strony w pełnej wysokości. Strona wnioskująca o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej winna liczyć się z tym, iż nie otrzyma w pełnej wysokości świadczenia, o które wnioskowała. Ubiegający się o pomoc w pierwszej kolejności winni rozwiązywać swoje problemy życiowe we własnym zakresie. Powinni przede wszystkim w zakresie własnych możliwości dążyć do finansowania swoich potrzeb i pokrywania bieżących opłat. Pomoc społeczna pełni jedynie funkcję uzupełniającą w stosunku do własnych możliwości osób uprawnionych. Ma za zadanie jedynie wspierać osoby w wysiłkach zmierzających do poprawy trudnej sytuacji, a nie je wyręczać. Nie jest więc jej celem zapewnianie wnioskodawcy stałego źródła finansowania jego wszystkich potrzeb, zobowiązań finansowych i to w pełnej żądanej wysokości.
Tym bardziej, że z akt sprawy wynika, iż skarżący mieszka w mieszkaniu odziedziczonym po zmarłej matce położonym w G. około 40 km od Warszawy i mógłby np. wynająć jeden pokój w tym mieszkaniu, a pozyskane w ten sposób środki przeznaczyć na zaspokojenie swoich koniecznych wydatków i potrzeb.
Ponadto skarżący w uzasadnieniu podania z 21 sierpnia 2023 r. wskazał, że "poza swoim łóżkiem nigdzie nie zasypiam przez trzy, cztery pierwsze noce. Odpada praca w byle jakiej ochronie na nocną zmianę. Nie zasnę na siedząco".
Wobec powyższego w ocenie Sądu - wbrew stanowisku skarżącego - właśnie taka praca w firmie świadczącej usługi ochroniarskie na nocną zmianę jest dla skarżącego optymalnym rozwiązaniem. Charakter pracy w firmie ochroniarskiej i zadania postawione przed pracownikiem ochrony powodują, że wykonując swoje obowiązki w porze nocnej pracownik ochrony nie można spać. Skoro skarżący nie może spać w nocy i nie usypia na siedząco, to posiada on warunki idealne do pracy w firmie ochroniarskiej wykonywanej w porze nocnej. Mógłby chociażby pracować na siedząco przy obsłudze monitoringu, czy też dokonywać - co jakiś czas - obchodów terenu obiektu chronionego.
Podkreślić też trzeba, iż skarżący nie jest pozbawiony pomocy ze strony opieki społecznej. Wręcz przeciwnie - jest on objęty stałą opieką ze strony organu pomocowego. Jak wynika bowiem z wywiadu środowiskowego utrzymuje się on z zasiłku okresowego w wysokości 600 zł i zasiłków celowych z przeznaczeniem na zaspokajanie różnych jego potrzeb. W podaniu z 21 sierpnia 2022 r. skarżący wskazał wprost, że w sierpniu 2022 r. dostał z opieki społecznej łączną pomoc w wysokości 1750 zł (przy szacunku swoich potrzeb na kwotę 1.890 zł - 2.100 zł miesięcznie) - co oznacza, że regularnie otrzymuje wydatną pomoc finansową z pomocy społecznej.
Sąd uznał, że powołany przez pełnomocnika skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 338/22, nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dlatego, że każda sprawa rozpatrywana jest przez organy pomocowe i sąd indywidulanie. Powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego był wiążący w tej jednej konkretnej sprawie, a więc organy i sąd w niniejszej sprawie nie były związane oceną prawną zawartą w tym wyroku. Ponadto, wyrok ten dotyczył innego stanu faktycznego niż w rozpoznawanej sprawie.
W tej sprawie podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było otrzymanie przez skarżącego, na mocy decyzji z 9 sierpnia 2022 r., zasiłku celowego na cele mieszkaniowe w sierpniu 2022 r. w wysokości 600 zł. Tymczasem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył sytuacji, w której organ nie wykazał ani braku możliwości przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości ani nie wskazał na obiektywne zasady przyznawania świadczeń. W istocie organ nie uzasadnił odmowy przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości w jakikolwiek inny sposób niż wyłącznie w oparciu o konieczność uwzględnienia potrzeb wszystkich uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, co nie stanowi bezpośredniego wyjaśnienia odmowy uwzględnienia żądania wnioskodawcy w całości na tle realiów tej sprawy.
Podsumowując Sąd uznał, że decyzji organów obu instancji nie można określić jako dowolnych. Organy rozpoznające sprawę - nie przekraczając granic uznania administracyjnego - wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.