Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji odmówiono przyznania T. G. świadczenia w formie zasiłku celowego w grudniu 2006 r. na spłatę części zaległości za czynsz w wysokości 300 zł.
Rozpoznając odwołanie T. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż zaistnienie przesłanek do udzielenia pomocy w trudnej sytuacji życiowej nie jest równoznaczne z koniecznością udzielenia pomocy w oczekiwanym przez stronę zakresie, a ocena każdej zgłoszonej przez stronę potrzeby bytowej pozostawiona jest uznaniu organu pomocy społecznej – zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pomocy społecznej, iż brak jest podstaw do uwzględnienia żądania udzielenia pomocy na spłatę zadłużenia czynszowego, ponieważ spłata ta nie musi być realizowana przez pomoc społeczną, zwłaszcza w sytuacji, gdy osoba zainteresowana nie podejmuje żadnego wysiłku, który wpływałby na zmniejszenie istniejącego zadłużenia.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca wskazała, iż z braku fizycznych możliwości nie jest w stanie ze skromnego domowego budżetu wnieść jakiejkolwiek kwoty na konto administracji, a dotychczasowe odmowy pomocy spowodowały nagłe zadłużenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ - powołując się na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2772/95 - podkreślił, iż spłata zadłużenia z tytułu czynszu mieszkaniowego nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową, uzasadniającą przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo wykazało, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż samo spełnianie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może ale nie musi przyznać świadczenie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego wskazał, iż przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę zakres przyznanej już pomocy oraz potrzeby wnioskodawczyni, jak również możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ podkreśli, iż odmowa udzielenia wnioskodawczyni pomocy w formie zasiłku celowego w grudniu 2006 r. na spłatę części zaległości za czynsz w wysokości 300 zł jest spowodowana głównie tym, iż Ośrodek Pomocy Społecznej nie jest w stanie zobowiązać się do wpłaty co miesiąc kwoty należności czynszowej, a ponadto organ wskazał, iż w samym miesiącu wrześniu 2006 r. wnioskodawczyni otrzymała od Ośrodka Pomocy Społecznej pomoc finansową opiewającą na łączną kwotę 456,36 zł oraz talony do baru o wartości 225 zł, w październiku 2006 r. wnioskodawczyni otrzymała kwotę 814 zł oraz talony do baru o wartości 232,50 zł, a w miesiącu listopadzie 2006 r. suma przyznanych zasiłków wynosiła łącznie 939,55 zł wraz z talonami do baru o wartości 225 zł.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, iż oczekiwania skarżącej przekraczają możliwości Ośrodka Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu żądania podnoszone przez skarżącą wynikają z jej przekonania, że świadczenia z pomocy społecznej mają jej zapewnić stałe zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i być głównym źródłem utrzymania. Z tak wyrażonym poglądem nie sposób się zgodzić, gdyż jest to sprzeczne z istotą i charakterem świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej, jak również z treścią art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten wyraźnie mówi, iż forma pomocy społecznej nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych całomiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter szczególnej pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w kwestii podjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania świadczenia decydowały nie tylko sytuacja życiowa wnioskodawczyni, ale przede wszystkim rodzaj potrzeb, które w pierwszej kolejności zabezpieczał Ośrodek Pomocy Społecznej, jak również możliwości finansowe tego ośrodka.
W związku z powyższym organy obu instancji dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.