Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T.G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji odmówiono przyznania T.G. świadczenia w formie zasiłku celowego w grudniu 2006 r. na dożywianie w wysokości 180 zł.
Rozpoznając odwołanie T.G. organ drugiej instancji stwierdził, iż zaistnienie przesłanek do udzielenia pomocy w trudnej sytuacji życiowej nie jest równoznaczne z koniecznością udzielenia pomocy w oczekiwanym przez stronę zakresie, a ocena każdej zgłoszonej przez stronę potrzeby bytowej pozostawiona jest uznaniu organu pomocy społecznej – zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
Organ stwierdził, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, iż posiadane zasoby własne i udzielana pomoc w wielu sprawach bytowych stwarzają sytuację, w której możliwe jest zaspokojenie potrzeb związanych z wyżywieniem bez zasiłku celowego na dożywianie. W ocenie organu kwestia zalecanej ilości posiłków nie ma znaczenia dla oceny zasadności przyznania pomocy na dożywianie, a dodatkowo na podkreślenie zasługuje fakt, iż T.G. nie mieszka sama, a zatem może korzystać z pomocy dorastającego syna w zakresie prac domowych, w tym związanych z przygotowaniem posiłków.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca wskazała na dochód przekraczający kryterium dochodowe o 36 zł, zły stan zdrowia oraz na ponoszone opłaty i koszty związane z wyżywieniem. W ocenie skarżącej nie jest ona w stanie zabezpieczyć bieżących potrzeb bytowych, a organy obu instancji nie uwzględniły jej ciężkiej sytuacji w sposób całościowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podkreślił, iż brak jest podstaw do uznania, aby nieprzyznanie pomocy finansowej na dożywianie w sytuacji, gdy przyznane zostały talony do baru, a także pomoc na inne cele bytowe, przekraczało granice uznania administracyjnego i naruszało prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo wykazało, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż samo spełnianie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może ale nie musi przyznać świadczenie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu zasiłku celowego wskazał, iż przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę zakres przyznanej już pomocy oraz potrzeby wnioskodawczyni, jak również możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ podkreśli, iż odmowa udzielenia wnioskodawczyni pomocy w formie zasiłku celowego w grudniu 2006 r. na dożywianie w wysokości 180 zł wynika z faktu, iż T.G. nieprzerwanie korzysta z pomocy w formie bezpłatnych talonów do baru "[...]" przyznanych na okres od października (w wysokości 225 zł) do grudnia 2006 r. (w wysokości 232,50 zł). Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawczyni posiada swój własny dochód, który może przeznaczyć chociaż w części na wyżywienie, tym bardziej, że nie ponosi ona wielu podstawowych opłat, takich jak: energia, leki, dojazdy syna do szkoły.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w kwestii podjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania skarżącej pomocy, jakiej żądała we wniosku z dnia 30 października 2006 r. decydowały nie tylko sytuacja życiowa wnioskodawczyni, ale przede wszystkim rodzaj potrzeb, które w pierwszej kolejności zabezpieczał Ośrodek Pomocy Społecznej, jak również możliwości finansowe tego ośrodka.
W związku z powyższym organy obu instancji dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.