Uzasadnienie
I. S. (dalej: skarżąca), pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Do skargi załączony został wniosek (z tej samej daty) o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.
Skarżąca wskazała, że o ww. decyzji dowiedziała się dopiero w dniu [...] lutego 2016 r., gdy otrzymała kopię tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaznaczyło w odpowiedzi na skargę, że decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] została przesłana skarżącej w dniu [...] listopada 2015 r. Przesyłka polecona, pomimo dwukrotnego awizowania w dniach [...] i [...] grudnia 2015 r., nie została przez stronę podjęta, co potwierdzają adnotacje na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W dniu [...] grudnia 2015 r. została zwrócona do nadawcy z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie".
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, I. S. wskazała, że nie otrzymała żadnego awiza o przychodzącej korespondencji z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. O wysłanej przez organ korespondencji w niniejszej sprawie dowiedziała się dopiero po telefonie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], po czym w dniu [...] lutego 2016 r. otrzymała kopię zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 ww. ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.).
Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony.
W ocenie Sądu, wniosek I. S. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez skarżącą okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności.
Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez skarżącą fakt, że nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Zarzuty skarżącej, sprowadzają się w istocie do twierdzeń o nieotrzymaniu awiz i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego Poczty Polskiej.
Z adnotacji na kopercie, zawierającej zwróconą do organu korespondencję znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu [...] grudnia i [...] grudnia 2015 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Sądu powołanie się przez skarżącą na okoliczności, że nie otrzymała przesyłki oraz ani pierwszego, ani powtórnego awiza o jego pozostawieniu w placówce pocztowej, nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został przez skarżącą obalony.
Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a.
Należy również w tym miejscu wskazać, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze zastosowanie się skarżącej do treści art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.