Uzasadnienie
Z. M. – radny Gminy w K. złożył w dniu [...] grudnia 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy nr [...] z dnia [...] września 2004 r. w sprawie zasad przejęcia nieruchomości położonej w K. z przeznaczeniem na drogę dojazdową.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że przed podjęciem skarżonej uchwały, w dniu [...] lipca 2004 r., w obecności Wójta Gminy, została zawarta ugoda pomiędzy właścicielami działki nr [...] G. i L. L., a właścicielami działek o numerach [...], [...], [...] i [...] mocą której wydzielono z działki nr [...] drogę dojazdową dla tych działek. G. i L. L. otrzymali od właścicieli działek po [...] zł, a pas przeznaczony na drogę miała przejąć na własność gmina.
Uchwała z dnia [...] września 2004 r. wyraziła zgodę na nieodpłatne przejęcie części działki nr [...] o szerokości 5 metrów z przeznaczeniem pod drogę dojazdową do wskazanych działek przy czym koszty związane z podziałem i przejęciem gruntu miała ponieść Gmina K. Do skargi Z. M. dołączył wniosek skierowany do Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. o uchylenie uchwały, a nadto skargę do [...] Urzędu Wojewódzkiego wraz z odpowiedzią, informującą o braku podstaw do wszczęcia postępowania i wydania rozstrzygnięcia nadzorczego.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wnosiła o jej oddalenie, a równocześnie przedstawiła wyciąg z protokołu sesji Rady z dnia [...] grudnia 2004 r. podczas której podjęto uchwałę o nieuwzględnieniu skargi w sprawie i uchylenia uchwały z dnia [...] września 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył.
Stosownie do przepisu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, a skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.
Mając na względzie, że skarżący nie przestawił dokumentu, iż reprezentuje grupę mieszkańców, należy uznać, że skargę złożył w imieniu własnym.
Skarga wniesiona w tym trybie musi spełniać dwa warunki - skarżący musi wykazać interes prawny, który został naruszony określoną uchwałą lub zarządzeniem, a uchwała lub zarządzenie muszą dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej.
O ile jest oczywistym, że wytyczenie na terenie gminy drogi dojazdowej do pozostałych działek przez Gminę leży w interesie publicznym, o tyle skarżący nie wykazał istnienia tej pierwszej z przesłanek do zastosowania uprawnień płynących z cytowanego przepisu.
Zgodnie z istniejącym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pojęcie "interes prawny" użyte w art. 101 ust. 1 ustawy, rozumie się interes grupowy, zbiorowy, a więc publiczny. Można tu posłużyć się tezą wyroku z dnia 9 czerwca 1995 r. sygn. akt IV SA 346/96 (NSA 1996/3/152) "Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.t., to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących" lub też wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r. III RN 42/02 (OSNP 2004/7/114) "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm. - w wersji obowiązującej w 2001 r.) musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym".
Tymczasem Z. M. nie wykazał w jaki sposób uchwała naruszała jego bezpośredni interes prawny i w jaki sposób został zagrożony on jej treścią. Powołując się na wskazany przepis jako podstawą prawną skargi – art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący nie zastosował się do jego dyspozycji. Jako radnemu tej Gminy, Z. M. nie przysługiwały szersze uprawnienia od przypisanych każdemu obywatelowi, który pragnie w tym trybie uchylić wydany samorządowy akt prawny.
Przesądzając o braku czynnej legitymacji skarżącego w tej sprawie, Sąd nie badał zarzutów skargi kwestionujących podstawę prawną uchwały Rady Gminy to jest przepis art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zmianami).
Z przytoczonych względów Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.