Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...].
W dniu 7 maja 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny M. F. Podczas rozprawy w dniu 3 lutego 2015 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się pełnomocnik substytucyjny radca prawny D. M. składając pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez radcę prawnego M. F. do zastępowania podczas rozprawy. Pełnomocnik substytucyjny wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
W dniu 5 lutego 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika radcy prawnego M. F. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną świadczoną z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani części.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stosownie natomiast do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie ponadto z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik reprezentował skarżąca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Występując z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnik zaznaczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c powołanego rozporządzenia (120 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.
O powyższym orzeczono, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit c wyżej powołanego Rozporządzenia.