Uzasadnienie
- I. Stan faktyczny
- 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę R., w trybie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa komunalizacyjna), z mocy prawa własności nieruchomości położonej w J., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, opisane w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Wojewoda w orzeczeniu odwołał się do decyzji Starosty [...] z dnia [..] czerwca 2010 r. nr [...] o odmowie uznania powołanych działek za mienie gromadzkie, wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 ze zm.). Powyższe, zdaniem Wojewody, wyklucza komunalizację w trybie art. 7 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.
- 2. Odwołanie od decyzji z dnia [..] lipca 2011 r. wniósł S. W. (dalej powoływany jako skarżący), domagając się zmiany lub uzupełnienia przedmiotowej decyzji przez ustalenie, że właścicielami przedmiotowych działek są A. W. i J. W.
- 3. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umorzyła postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Komisja wskazała, że stroną postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa - jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, ponieważ postępowanie dotyczy wprost interesu prawnego tych podmiotów. Wyjątkowo, w postępowaniu komunalizacyjnym może wziąć udział także inny podmiot, ale tylko wówczas, gdy wykaże, iż skomunalizowane mienie stanowiło w istocie jego własność. Brak wykazania się przez skarżącego takim tytułem prawnorzeczowym do mienia, będącego przedmiotem komunalizacji, wyklucza możliwość skutecznego uczestnictwa w postępowaniu, w tym wniesienia odwołania.
Ponadto Komisja stwierdziła, że skarżący nie może być stroną postępowania, ponieważ z dołączonej do akt informacji wynika, że nie jest Przewodniczącym Wspólnoty Gruntowej Wsi J. i występuje w sprawie jako osoba fizyczna, działając we własnym imieniu, co wprost wynika z treści odwołania.
- 4. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono brak odniesienia się do faktu, że objęta wnioskiem o komunalizację nieruchomość stanowi własność A. W. i J. W., których skarżący jest spadkobiercą.
- 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
- II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje
1. Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej Ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
2. Skargę należy uznać za całkowicie bezzasadną. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma bowiem okoliczność, że przedmiotem odwołania była decyzja Wojewody uznająca za niedopuszczalną komunalizację powołanych działek na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Stwierdzić należy, że decyzja ta w ogóle nie rozstrzyga o prawie własności do nieruchomości, a jedynie z uwagi na to, że działki te nie stanowiły mienia gromadzkiego, odmawia ich komunalizacji. W ramach tego postępowania, dysponując powołaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., organ nie miał kompetencji do rozstrzygania komu przysługiwała własność przedmiotowej nieruchomości, w szczególności, czy wchodziła ona w skład wspólnoty gruntowej, czy też stanowiła własność osób prywatnych. Takie ustalenia w decyzji byłyby pozbawione mocy prawnej, ponieważ organ komunalizacyjny nie rozstrzyga sporów o własność nieruchomości.
Skarżący wnosząc odwołanie od tej decyzji nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, iż był właścicielem przedmiotowych działek. Powoływane przez niego dowody nie mają znaczenia dla ustalenia kto był właścicielem tych nieruchomości. Takie kwestie mogą być wykazywane w odrębnych postępowaniach mających za przedmiot ustalenie stanu prawnego tych nieruchomości. Podkreślić należy, że decyzja o odmowie komunalizacji w żaden sposób nie narusza praw skarżącego, a więc słusznie nie został on uznany za stronę postępowania. Dodatkowo za brakiem jego interesu prawnego w tym postępowaniu przesądza to, że nie występuje on w imieniu wspólnoty gruntowej, ale jako osoba prywatna.
Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji.