Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku tego Sądu z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/18. Wyrokiem z 24 kwietnia 2018 r. Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" - w części, w jakiej dotyczy on gruntu stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...], nieoddanego w użytkowanie wieczyste właścicielom wykupionych lokali w budynku na nim posadowionym, w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszenie prawa.
Skarżący wniósł o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w maksymalnej wysokości ustawowej, przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Złożył także wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi podał, że wyrokiem z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt
I SAB/Wa 99/18 Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został doręczony Prezydentowi 1 sierpnia 2018 r., a zatem termin do rozpoznania wniosku upływał 1 listopada 2018 r.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu Prezydent nie rozpoznał wniosku, wobec czego skarżący pismem z [...] listopada 2019 r. wezwał organ do wykonania prawomocnego wyroku.
Skarżący zaznaczył, że ma świadomość stopnia skomplikowania sprawy, konieczności pozyskania licznych dokumentów oraz opinii, jednak tak znaczny okres od dnia złożenia wniosku jest w jego ocenie wystarczający dla zgromadzenia materiału dowodowego, jak i dokonania jego całościowej analizy. Skarżący wskazał na poczucie krzywdy wynikające z bezradności w zakreślaniu przez organ kolejnych terminów załatwienia sprawy, które następnie nie są dotrzymywane.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że jeden ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości zmarł, wobec czego konieczne było ustalenie następstwa prawnego po zmarłym. Podał, że dokument potwierdzający prawa do spadku po zmarłym dostarczono przy piśmie z [...] lipca 2019 r. Następnie, na skutek niezgodności w adresach korespondencyjnych stron postępowania oraz nieścisłości co do stanu prawnego pozostałych lokali w budynku przy ul. [...], konieczne było przeprowadzenie weryfikacji stanu faktycznego i podjęcia kolejnych działań, co spowodowało przedłużenie terminu wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ zaznaczył, że decyzja zostanie podjęta bez zbędnej zwłoki po otrzymaniu wyceny nieruchomości, której sporządzenie zostało zlecone uprawnionemu rzeczoznawcy majątkowemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Skarga w zakresie, w jakim zarzuca Prezydentowi [...] niewykonanie wyroku jest zasadna, co skutkować musi wymierzeniem organowi grzywny, jak też oceną charakteru zaistniałej zwłoki.
Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w § 1 wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów - art. 154 § 6 P.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 P.p.s.a.). Uwzględniając skargę Sąd, stosownie do treści art. 154 § 7 P.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 99/18 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" - w części, w jakiej dotyczy on gruntu stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...], nieoddanego w użytkowanie wieczyste właścicielom wykupionych lokali w budynku na nim posadowionym, w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta wraz z odpisem prawomocnego wyroku wpłynęły do organu [...] sierpnia 2018 r. (data stempla wpływu akt do organu) i od tej daty rozpoczął bieg termin, w jakim sprawa powinna być rozpoznana.
W konsekwencji termin ten upłynął [...] listopada 2018 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżącego organu do wykonania prawomocnego wyroku (pismem z [...] listopada 2019 r.), Prezydent nie rozpoznał wniosku.
W sprawie zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny.
Biorąc pod uwagę upływ czasu od terminu wyznaczonego wyrokiem Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., spełniając funkcję represyjno - dyscyplinującą.
Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z 24 kwietnia 2018 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyznaczony w wyroku z 24 kwietnia 2018 r. termin załatwienia sprawy został przez organ znacznie przekroczony. Po zwrocie akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku pierwszą czynność w sprawie Prezydent podjął dopiero po ponad czterech miesiącach, kiedy to poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następną czynność podjął 8 lutego 2019 r., zwracając się do Urzędu Stanu Cywilnego o nadesłanie danych dotyczących zmarłej strony. Wprawdzie należy zgodzić się z organem, że zgon strony uniemożliwiał zakończenie postępowania, jednakże organ w oczekiwaniu na ustalenie następców prawnych zmarłej strony powinien zawiesić postępowanie, co uchroniłoby go od zarzutu bezczynności za ten okres.
Sąd dokonując oceny bezczynności organu w wykonaniu wyroku uwzględnił okoliczność, że zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.).
Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. Z powyższych względów przy ocenie bezczynności organów Sąd nie uwzględnił okresu od 14 marca 2020 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.
Sąd nie uwzględnił wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna z art. 154 § 7 P.p.s.a. ma charakter kompensacyjny i prewencyjny. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. Środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu oraz w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma niejako zrekompensować stratę, jaką poniosła na skutek bezczynności organu.
W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżący nie uzasadnił wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Z treści skargi, nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy lub szkody którą należałoby zrekompensować. Dlatego w tej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).
W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 4 sentencji). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art.119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.