Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 października 2021 r., znak KOC/6088/Zs/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, dalej "SKO", na podstawie art. 219 i 144 ustawy z 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.Z, 2020, poz. 256), dalej "kpa", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 11 marca 2021 r. nr 6/2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Stan sprawy w przedstawiał się w sposób następujący.
S. H., 4 stycznia 2021 r. wniósł o wydanie zaświadczenia o przekształceniu w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ulicy [...][...] – działka nr [...], obręb 7-05-07, [...].
Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 11 marca 2021 r. nr 6/2021 wydał rozstrzygnięcie odmowne wobec ustalenia, że nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym.
Zażalenie wniósł K. H., który nabył w części w drodze darowizny prawo do wyżej opisanej nieruchomości. Drugie zażalenie zostało wniesione przez S. H..
SKO wydając postanowienie z 15 października 20231 KOC/6088/Zs.21 nie nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, wskazało, że wg danych w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem. Poza tym stanowi odrębną nieruchomość wobec nieruchomości składającej się z działek [...] i [...]. Nie ma zatem podstaw do zastosowania art. 1 ust. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. D.U. 2019, poz. 916), dalej "ustawa".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł K. H..
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1. Art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy w zw. art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 2a, 3, 3a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku do wartości dodanej poprzez wadliwą wykładnię,
- 2. Art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 4 ustawy w zw. z art. 217§ 1 kpa poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia o przekształceniu;
- 3. Art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak zapewnienia możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji;
- 4. Art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1, art. 7a. 8 § 1, 80, 81 a § 1 w zw. z art. 140 kpa i art. 218 §1 i 2 kpa poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania oraz brak analizy dokumentów wynikających z prawa budowlanego i geodezyjnego dotyczących przedmiotowej nieruchomości i rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącego a także brak odniesienia się do złożonego wniosku dowodowego i jakichkolwiek ustaleń co do zabudowy działki nr [...];
- 5. Art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu "okoliczności podniesione w zażaleniu pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie" bez żadnej logicznej argumentacji faktycznej i prawnej jak również brak wykazania na jakiej podstawie SKO ustaliło, że działka pozostaje niezabudowana podczas gdy na działce znajduje się część budynku który posadowiony jest na działkach [...] i [...] tj. schody. Poza tym przez działkę przebiega linia ciepłownicza.
W uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację przede wszystkim prawniczą wskazując, że działka zabudowana jest schodami od budynku położonego na działkach sąsiednich oraz trwałym ogrodzeniem działek [...] i [...] a poza tym przez działkę przebiega linia ciepłownicza.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Nieruchomość stanowi obecnie przedmiot współwłasności S. H. i K.H., co potwierdza treść księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, [...]. Wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony przez S. H. a następnie był popierany przez nabywcę udziału K.H.. Obaj brali udział w postępowaniu przed Prezydentem m.st,. Warszawy, który wydał postanowienie nr 6/2021 r. z 11 marca 2021 r.
Następnie SKO postanowieniem z 19 maja 2021 r., po rozpoznaniu zażalenia S. H., utrzymało postanowienie nr 6/2021 r. w mocy.
Kolejnym postanowieniem (obecnie zaskarżonym) z 15 października 2021 r. SKO na skutek zażalenia K. H. ponownie utrzymało postanowienie nr 6/2021 w mocy.
Wyrokiem WSA w Warszawie z 2 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/WA 1607/21 Sąd uchylił postanowienie SKO z 19 maja 2021 r KOC/2528//s/21 oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 11 marca 2021 nr 6/2021 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia drugiemu ze współwłaścicieli wyżej opisanej nieruchomości tj. S. H. Obaj współwłaściciele brali udział w obu postępowaniach tj przed prezydentem m. st. Warszawy oraz SKO. SKO wydając postanowienie z 15 października 2021 r. KOC/6088/Zs/21 ponownie oceniło zatem postanowienie z 11 marca 2021 r. nr 6/2021r. choć na skutek zażalenia innego podmiotu (K. H.).
Powyższe prowadzi do konstatacji, że SKO dwukrotnie rozpoznawało sprawę zakończoną postanowieniem nr 6/2021.
Taka sytuacja faktyczno-prawna powoduje konieczność uchylenia obecnie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania zażaleniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i § 3 ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa, ponieważ po pierwsze organ nie mógł dwukrotnie rozpoznać tej samej sprawy a pod drugie zapadł już wyrok WSA uchylający rozstrzygnięcie organu I instancji.
Sąd w takiej sytuacji wstępuje w rolę organu administracji publicznej i wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn.. akt. VI SA/WA 1247/19 z 5 lutego 2020 r).
W przypadku gdy w rozpoznawanej sprawie administracyjnej wpłynęły dwa zażalenia na to samo rozstrzygnięcie organu I instancji, oba powinny być rozpoznane łącznie przez organ odwoławczy ponieważ organ rozpoznaje konkretną sprawę a nie zażalenie. Wydane powinno być jedno postanowienie na skutek dwóch zażaleń. W sytuacji w której tak się nie stało a w sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego eliminujący rozstrzygnięcie organu I instancji sąd także nie może ponownie oceniać pod względem zgodności z prawem tego samego orzeczenia organu I instancji. Powyżej wskazane okoliczności powodują brak możliwości oceny przez sąd wskazanych w skardze zarzutów naruszenia prawa.
Skutkiem uchylenia postanowienia SKO i uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego w sprawie I Sa/Wa 1607/21 sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji z udziałem S. H. i K. H..
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa zasądzając od organu na rzecz skarżącego 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.