Uzasadnienie
W związku z wniesieniem skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] października 2013 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z opłat sądowych wskazując, że poniesienie tych opłat uszczupliłoby znacznie środki przeznaczone na utrzymanie, uzyskiwane przez skarżącą z tytułu świadczenia z ZUS w wysokości [...] zł brutto (wg załączonej kopii decyzji o waloryzacji emerytury z [...] marca 2013 r. - k. 3). W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątku złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o prawo pomocy wnioskodawczyni wskazała następnie, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, osiągającym dochody z emerytury w wysokości [...] zł. Oświadczyła, że oprócz domu o powierzchni [...] m2 nie posiada innego majątku ani oszczędności. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że ponosi wydatki na leczenie [...] oraz [...], a także na leczenie przewlekle chorego męża. Wskazała ponadto, że wspiera finansowo małoletniego wnuka, pomagając przy zakupie przeznaczonej dla niego [...] oraz artykułów medycznych i spożywczo-dietetycznych.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza ujawnionej we wniosku o prawo pomocy sytuacji finansowej skarżącej dokonana z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie wiążą się z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym w ramach którego strona wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazuje na brak podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Wnioskodawczyni pozostaje w dwuosobowym gospodarstwie domowym, prowadzonym dzięki środkom pozyskiwanym ze świadczeń emerytalnych, a stały dochód z tego źródła wynosi [...] zł miesięcznie (brutto).
Wysokość tego dochodu bez wątpienia wskazuje na potrzebę oszczędnego gospodarowania otrzymywanymi środkami, niemniej w świetle oświadczeń strony z których wynika, że część jej budżetu domowego przeznaczana jest na zakup leków i artykułów medycznych oraz środków dietetyczno-spożywczych niezbędnych choremu wnukowi należało uznać, że skarżąca zarządza posiadanym majątkiem w sposób umożliwiający jej również samodzielnie wypełnienie obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych ze swoim udziałem w postępowaniu. Na obecnym etapie postępowania na skarżącej ciąży obowiązek uiszczenia wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł, stosownie do dyspozycji § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Pozostałe koszty sądowe każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł, zaś ich uiszczenie rozłożone będzie w czasie.
Wysokość tych opłat oraz ich jednorazowy charakter, w odniesieniu do ujawnionej przez skarżącą jej sytuacji finansowej pozwala przyjąć, bez potrzeby wykorzystania możliwości wezwania wnioskodawczyni na podstawie art. 255 p.p.s.a. do złożenia dodatkowych oświadczeń oraz dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów (np. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych lub innych dokumentów, zgodnie z § 4 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy, Dz.U. Nr 227, poz. 2245), że poniesienie kosztów sądowych nie będzie prowadzić do uszczerbku w utrzymaniu jej rodziny. Okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego (adwokata) dodatkowo wskazuje na zasadność przyjęcia oceny, że sytuacji majątkowej strony nie można utożsamiać z sytuacją osób pozbawionych zupełnie środków do życia lub posiadających środki niewielkie, wystarczające jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, które w zamiarze ustawodawcy mają być beneficjantami instytucji prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.