Uzasadnienie
A. R. skargą z dnia 14 listopada 2013 r. wniósł o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/12.
Powyższym wyrokiem Sąd zobowiązał Prezydenta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku A. R. z dnia 9 stycznia 2004 r. o odszkodowanie za udział w nieruchomości [...] "[...] nr [...]", nr rej. hip. [...], położonej przy ulicy [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Z uwagi na nierozpoznanie sprawy w zakreślonym terminie, pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. skarżący wezwał organ do wykonania powyższego wyroku.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2013 r. organ poinformował skarżącego, że ze względu na dużą ilość spraw o odszkodowanie nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie do 19 stycznia 2012 r. wyznaczonym przez Sąd. Oraz, że zlecono wykonanie operatu szacunkowego do dnia 28 lutego 2013 r., zaś przewidywany termin wydania decyzji zakreślono do dnia 31 marca 2013 r. Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. organ poinformował, że wobec braku środków pieniężnych nie jest możliwe wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie, a będzie możliwe w terminie do 30.
- 04. 2014 r., po zabezpieczeniu środków pieniężnych
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że akta wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organu 19 listopada 2012 r. i powołał się na ww. pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie była skarga na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W-wie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/12 wniesiona w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a.
Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W utrwalonym orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Grzywna, o której mowa w powołanym przepisie stanowi karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych (por. J. Drachal (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zagadnienia wybrane., s. 95).
W razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 sąd obowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę, chyba że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy. W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. (Z. Żukowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 maja 1998 r., IV SA 1317/96, OSP 1999, z. 3, poz. 57).
Podstawowym warunkiem do stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. jest upływ terminu do wykonania wyroku wyznaczonego przez sąd administracyjny do wydania aktu lub podjęcia czynności bądź też upływ ustawowego terminu. Działania organu podjęte po wniesieniu skargi nie stanowią podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi tylko z tego względu, że organ podjął czynności, do realizacji których był zobowiązany (art. 154 § 3 p.p.s.a.).
W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 p.p.s.a., sąd administracyjny ma obowiązek ustalić przede wszystkim, jak przebiegało postępowanie i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też zwłoka w wykonaniu wyroku jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu.
Wyrokiem, którego wykonania domagał się skarżący Sąd zobowiązał Prezydenta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku A. R. z dnia 9 stycznia 2004 r. o odszkodowanie za udział w nieruchomości [...] "[...] nr [...]", nr rej. hip. [...], położonej przy ulicy [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu zostały zwrócone organowi w dniu 19 listopada 2012r.
Wobec nierozpoznania wniosku w zakreślonym terminie, pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku.
Następnie wystosował do skarżącego dwa pisma, w pierwszym z dnia 30 stycznia 2013 r., jako przyczynę zwłoki w wykonaniu wyroku wskazał dużą ilość spraw odszkodowawczych i zawiadomił o zleceniu sporządzenia operatu szacunkowego, a termin rozpoznania wniosku przewidział do 31 marca 2013 r.
Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. organ poinformował zaś o braku środków pieniężnych, a w konsekwencji niemożliwości rozpoznania wniosku do 30.
- 04. 2014 r.
Niemniej, do dnia wydania niniejszego wyroku organ nie podjął żadnych innych czynności w celu rozstrzygnięcia sprawy i wykonania ww. wyroku.
W związku z powyższym, jako naganne należało ocenić nierespektowanie przez organ prawomocnego wyroku sądowego. Takie działanie organów władzy publicznej podważa zaufanie nie tylko do samych organów, zobowiązanych do działania z poszanowaniem prawa, ale i do władzy publicznej.
W niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż wystarczająco represyjną i zarazem dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz będzie odpowiednia z punktu widzenia ponad czternastomiesięcznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że przekroczenie terminu zakreślonego w powyższym miało charakter rażącego naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.