Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi W. G., J. N., U. K. i A. N. na bezczynność Prezydenta W., wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 215/13, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 7 listopada 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
W dniu 25 lipca 2013 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu z dnia 28 maja 2013 r. zostały zwrócone do organu.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. pełnomocnik stron, radca prawny M. A. poinformował Prezydenta W. o śmierci jednej z wnioskodawczyń J. N. Jednocześnie przesłał akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 26 czerwca 2013r., z którego wynika, że spadkobiercami zmarłej zostały jej córki U. K. oraz W. G. W związku z nierozpoznawaniem przez organ wniosku odszkodowawczego, pismem z dnia 24 września 2013 r. W. G., U. K. i A. N. wezwali organ w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wykonaniu wyroku Sądu z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 215/13.
Następnie pismem z dnia 28 października 2013 r. wnioskodawcy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem ww. wyroku.
Prezydent W., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że pismem z dnia 27 listopada 2013 r. pełnomocnik stron został poinformowany, o aktualnym etapie postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a).
Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Po pierwsze bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 215/13 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 7 listopada 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Podkreślić należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
W przedmiotowej sprawie akta wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 28 maja 2013 r. wpłynęły do organu w dniu w 25 lipca 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem.
Wskazać należy również, że w sprawie spełniony został także drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., a dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Skarżący pismem z dnia 24 września 2013 r. wezwali bowiem Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 28 maja 2013 r.
Zważyć należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej albo ich respektowanie zostaje przez nie uzależniane od innych czynników, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, gdzie organ warunkuje wydania decyzji od zabezpieczenia środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania (pismo organu pismem z dnia 27 listopada 2013 r.). Taka sytuacja świadczy o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania, co skutkuje spadkiem zaufania jednostek do organów władzy publicznej.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 28 maja 2013 r. sprawy nie załatwił. A wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony
W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd oraz z uwzględnieniem faktu, że Prezydent W. po zwrocie akt sprawy z sądu, nie podjął w sprawie działań zmierzających do wykonania zapadłego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.