Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw z art. 127 § 3, art. 144 i art. 21TT kpa Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej jako organ/minister) utrzymał w mocy swoje postanowienie z 8 lipca 2021 r. nr D03.7611.150.2019.RR odmawiające wydania zaświadczenia o ostateczności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 sierpnia 2015 r. znak DOI-3-7713-122-MM/14. W uzasadnieniu organ wskazał, że od ww. decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 6 sierpnia 2015 r zostały złożone wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, które nie zostały dotychczas rozpatrzone.
W skardze na ww. postanowienie J. S. (dalej jako skarżący) zarzucił ministrowi naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. art. 127 § 1 i § 3 kpa polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji w niezaskarżonym zakresie i uznanie, iż organ II Instancji bez względu na granice zaskarżenia rozpoznaje sprawę w całości merytorycznie, podczas gdy zgodnie z jednolitym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, organ odwoławczy może orzekać tylko w granicach sprawy objętej odwołaniem i nie może orzekać ponad zakres zaskarżenia;
- 2. art. 28 kpa w zw. z art. 7 dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, polegające na uznaniu, że M. T. jest stroną niniejszego postępowania i skutecznie zaskarżył ww. decyzję z 6 sierpnia 2015 roku (znak: DOI-3-7713- 122-MM/14), podczas gdy M. T. w toku postępowania nie wykazał następstwa prawnego po właścicielu nieruchomości i tym samym nie zaskarżył skutecznie decyzji, co do której skarżący wnioskował o wydanie zaświadczenia stwierdzającego jej ostateczność;
- 3. art. 218 § 1 kpa w zw. z art. 217 § 2 pkt. 2 kpa polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji w niezaskarżonym zakresie, podczas gdy w takim zakresie decyzja stała się ostateczna i organ I instancji miał obowiązek wydać zaświadczenie na potwierdzenie stanu prawnego, wynikającego dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu;
- 4. art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 219 kpa polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność decyzji w niezaskarżonym zakresie, podczas gdy wniosek skarżącego był uzasadniony i nie było podstaw do odmowy wydania żądanego zaświadczenia.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia ministra z 19 października 2021 roku (znak: D03.7611.150.2019.OC) oraz poprzedzającego go postanowienia z 8 lipca 2021 roku (znak: D03.7611.150.2019.RR) oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ; a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia ostateczności decyzji administracyjnej jest ściśle formalna. W toku stwierdzania ostateczności organ nie bada sprawy merytorycznie, nie odnosi się do istoty sprawy a jedynie sprawdza, czy decyzja, odnośnie do której strona żąda wydania zaświadczenia o jej ostateczności, nie została poddana trybowi odwoławczemu przewidzianemu w kpa.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje jego podstawy prawne i stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ przywołał treść art. 28 kpa i wyjaśnił, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr MT Odw.63/68 z dnia 14 maja 1968 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie nr GT.III-II-6/W/27/67 z 18 września 1967 r. są nie tylko następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. [...], ale również aktualni użytkownicy wieczyści przedmiotowej nieruchomości.
W konsekwencji organ uznał, że zarówno M.T. jako następca prawny przeddekretowych współwłaścicieli ww. nieruchomości jak i H. G. jako obecny użytkownik wieczysty części nieruchomości, słusznie zostali uznani za strony prowadzonego postępowania nadzorczego, zatem mieli prawo złożyć odwołania od skierowanej do nich decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 sierpnia 2015 r. znak DOI-3-7713-122-MM/14. Organ odniósł się też do kwestii terminu, w jakim złożono odwołanie i przywołał art. 57 § 5 pkt 2 kpa (w brzmieniu z daty złożenia przez H. G. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Wyjaśnił także, że wbrew zarzutom, odwołania nie zostały ograniczone do części decyzji, a zatem decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 sierpnia 2015 r., znak DOI-3-7713-122-MM/14 nie stała się decyzją ostateczną w żadnym zakresie, ponieważ została zaskarżona w całości przez dwie strony prowadzonego postępowania nadzorczego.
Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skoro w kontrolowanej sprawie organ ustalił, iż w stosunku do ww. decyzji z 2015 r. następcy prawni właścicieli dekretowych złożyli wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy, i wnioski te nie zostały dotychczas rozpoznane, to ww. decyzja nie korzysta z waloru ostateczności. W postępowaniu zaświadczeniowym organ nie ma zresztą obowiązku ustosunkowywać się do kwestii merytorycznych, a więc do badania zasadności odwołania. Uznanie braku przymiotu strony przez jakikolwiek podmiot biorący udział w postępowaniu czy przekroczenie terminu ustawowego, powinno skutkować odpowiednim orzeczeniem: bądź to umorzeniem postępowania odwoławczego, bądź postanowieniem o niedopuszczalności odwołania bądź np. postanowieniem o przekroczeniu terminu. Każde tego typu orzeczenie jest osobnym aktem administracyjnym podlegającym kontroli. Nie jest zatem zadaniem organu dokonywanie oceny poszczególnych zarzutów odwoławczych w toku procedury dotyczącej stwierdzenia ostateczności danego aktu.
W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie nie naruszono ani art. 28 kpa, ani przepisów dekretu (art. 7), ani – wyartykułowanych w skardze przepisów kpa, w tym zwłaszcza art. 127 § 1 i § 3 kpa. Skutkowało to oddaleniem skargi. Wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt. 3 ppsa