Uzasadnienie
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku J. M., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. M., W. K. i M. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z dniem 1.01.1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w Ł., obręb [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 13.08.2004 r. Zarząd Dróg i Transportu w Ł. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z dniem 1.01.1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ul. [...], stanowiącej torowisko.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego. 2006 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. własności przedmiotowej części nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie uznał, iż nie wszystkie przesłanki wymienione w art. 73 ww. ustawy zostały spełnione, ponieważ przedmiotowa część nieruchomości w tym dniu stanowiła własność Skarbu Państwa. Powyższe potwierdza wyrok Sądu Rejonowego[...].
Odwołanie od ww. decyzji do Ministra Transportu i Budownictwa złożył Prezydent Miasta Ł. Organ II instancji orzekł, iż mając na uwadze ww. wyrok z dnia 26 lipca 2002 r. posiadający klauzulę wykonalności, należy uznać iż Skarb Państwa nie nabył skutecznie własności przedmiotowej części nieruchomości. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] Minister Transportu i Budownictwa uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. własności przedmiotowej części nieruchomości.
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. odwołanie złożył J. M. - działający w imieniu własnym i jako pełnomocnik J. M., W. K. i M. K. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi wojewódzkiemu.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji wskazał na konieczność ustalenia kręgu osób będących współwłaścicielami nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., tj. uzyskania wszystkich postanowień sądów po byłych właścicielach i ich kolejnych spadkobiercach oraz przytoczenia konkretnych faktów stanowiących potwierdzenie władztwa publicznoprawnego sprawowanego na przedmiotowej nieruchomości.
Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (gminną - ul. [...]), położonej w Ł. Od powyższej decyzji odwołanie ponownie złożył Pan J. M. Następnie Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do rozpoznania przez organ I instancji, wskazując na konieczność zebrania stosownej dokumentacji geodezyjnej odnoszącej się do prawidłowego oznaczenia przedmiotu sprawy oraz na potrzebę ustalenia czy grunt znajdujący się pomiędzy jezdnią ul. [...] a torowiskiem stanowił część drogi.
Na podstawie dokonanych ustaleń, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczna, położonej w Ł., w obrębie [...].
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. po raz kolejny złożył J. M. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury ponownie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do rozpoznania przez Wojewodę [...]. Organ II instancji przekazując sprawę organowi wojewódzkiemu do rozpatrzenia zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu wydzielenie części działki nr [...] zajętej w dniu 31 grudnia 1998 r. pod torowisko.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].09.2012r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1.01.1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. prawa własności w/w nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r. odwołanie wniósł J. M., działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. M., W. K. i M. K. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku J. M. i innych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872) uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31.12.1998 r. następujących przesłanek:
- - zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną,
- - pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego,
- - braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego.
Z ustaleń organu wynika, że w dniu 31.12.1998 r. nieruchomość położona w Ł., oznaczona jako działka nr [...], stanowiła własność J. M., W. K. i M. K. Aktem notarialnym z dnia [...].02.2003 r. Rep. [...] J. M. nabył prawo własności do przedmiotowej nieruchomości.
Działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...].
Zatem w dniu 31.12.1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego.
Ulica [...] na podstawie uchwały nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz.[...]), została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Z dniem 1.01.1999 r. droga ta, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną.
Na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej część dawnej działki nr [...] pod torowisko w pasie ul. [...] w dniu 31.12.1998 r. zdaniem organu wskazuje mapa z dnia [...].05.2006 r., a także kopia mapy ewidencyjnej z dnia [...].08.2009 r. i wypisy z rejestru gruntów. Z powyższych dokumentów wynika, że część działki nr [...] w dniu 31.12.1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Okoliczność zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną potwierdza również protokół z dnia [...].10.2010 r., w którym to J. M. wskazał, iż na części działki nr [...] w dniu 31.12.1998 r. znajdowało się torowisko.
Fakt zajęcia działki nr [...] pod torowisko potwierdza również mapa z projektem podziału nieruchomości z dnia [...].06.2012 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Zgodnie z adnotacją powyższa mapa obrazuje stan zajęcia działki nr [...] na dzień 31.12.1998 r.
Następnie organ powołując się na orzecznictwo NSA wskazał, że kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 w/w ustawy jest przesłanka władztwa. Dla udowodnienia władztwa należy wykazać wykonywanie prac związanych z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega.
W konsekwencji organ stwierdził, że nad torowiskiem w ul. [...] w dniu 31.12.1998 r. sprawowane było władztwo publicznoprawne, co potwierdza umowa użyczenia [...] zawarta pomiędzy M. Sp. z o.o. oraz Miastem Ł. M. Sp. z o.o. pismem z dnia [...].10.2008 r., znak: [...] oświadczyło, że w latach obowiązywania umowy użyczenia torowisko w ul. [...] było sprzątane przez M. Skoro zatem zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy, Wojewoda [...] obowiązany był wydać stosowną decyzję.
Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, iż zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 Kpa następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji (brak ich nabycia) lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości załatwienia sprawy.
W niniejszej sprawie w ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie zachodzi tożsamość spraw rozstrzygniętych decyzją Prezydenta Miasta [....] z dnia [...] 12.2003 r. znak: [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] oraz kwestionowaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r. ze względu na odmienny przedmiot oraz inną podstawę prawną.
Decyzja wojewody ma charakter deklaratoryjny, bowiem potwierdza, że konkretna nieruchomość została wywłaszczona z dniem 1 stycznia 1999 r. W odrębnym zaś postępowaniu, tylko na wniosek byłego właściciela takiej nieruchomości, starosta orzeka o wysokości odszkodowania za utraconą własność. Niezależność wskazanych spraw administracyjnych powoduje, że brak jest bezpośredniego związku decyzji wojewody wydawanej na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających z możliwością złożenia wniosku o odszkodowanie.
Odnosząc się do podniesionej kwestii braku dokumentów z okresu 1998/1999 organ wskazał, iż zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Niedopuszczalne jest zatem przyjęcie, iż dowodem w niniejszej sprawie może być tylko dokument, który powstał w okresie 1998/1999.
W zakresie zarzutu nieistnienia działki nr [...] organ stwierdził, że przedmiotem postępowania jest grunt zajęty faktycznie pod drogę w dacie 31.12.1998 r. Powyższy grunt został wydzielony geodezyjnie z działki [...] jako działka nr [...] dla celów tego postępowania.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących wydzielenia działki nr [...] organ wskazał, iż powyższa kwestia nie jest przedmiotem niniejszego postępowania toczącego się w trybie art. 73 w/w ustawy.
Skargę na wskazaną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik, J. M., W. K. i M. K. zarzucając jej naruszenie art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, art 107 § 3 kpa poprzez brak w decyzji uzasadnienia stanu faktycznego przez nie ustosunkowanie się do pełnego materiału dowodowego - w szczególności do załączonych przez skarżących dokumentów jako dowodów w sprawie oraz art 105 § 1 kpa z uwagi na to, iż sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną o której mowa w art 156 § 1 pkt. 3 kpa.
Z uwagi na powyższe skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego.
W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli między innymi, że organ II instancji nie ustosunkował się do treści ich uzasadnienia i pominął wskazane przez nich dowody, które załączyli do prowadzonego postępowania takie jak: mapę prawną z 1996r oraz mapę ewidencji gruntów z 2003r., a także wypisy z ewidencji gruntów z lat 2002 i 2003 i inne dowody takie jak decyzje, postanowienia, pisma, protokóły i umowy przedstawiające stan faktyczny i prawny działki [...] na dzień 31 grudnia 1998r będącej przedmiotem postępowania, a za wiarygodne uznał takie, których wartość dowodowa jest słaba, bowiem zostały one wytworzone po 2005r. i mają służyć jako podstawa zastosowania art. 73 ust 1 celem przejęcia części nieruchomości J. M. pod drogę - są to:
- - mapa z dnia [...].05.2006r gdzie naniesiono w sposób nieudolny dodatkowe linie regulacyjne ul [...] od strony mojej nieruchomości, przedstawiającej jakoby stan z 1998r.
- - kopia mapy zasadniczej z dnia [...].08.2009r. z dokonanymi zmianami po modernizacji ewidencji gruntów i budynków w latach 2006-2007;
- - wypis z rejestru gruntów z 2008r. stojący w sprzeczności z decyzją [...] z dnia [...].06.2007r. przywracającą stan sprzed modernizacji jako działkę [...] z klasyfikacją gruntu Bz;
- - mapę z kolejnym wstępnym projektem podziału opracowaną w 2012r.
Ponadto skarżący wskazali, że w uzasadnieniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jest zapis, że działka [...] uległa podziałowi na działki [...], zatem w dniu 31.12.1998r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego - tego typu użyte sformułowania stanowią zdaniem skarżącego pewnego rodzaju manipulację. Działka [...] nie uległa podziałowi na działki [...] ponieważ nie została wydana żadna decyzja administracyjna zatwierdzająca taki podział a, sprawa podziału tej działki została rozstrzygnięta obowiązującą obecnie ostateczna decyzją [...] z dnia [...].06.2007r. która na skutek zgłoszonych przez skarżącego zarzutów do opracowanego w 2007r. operatu ewidencji gruntów, nie uwzględnia wprowadzonych tam zmian podziału - przywracając stan sprzed modernizacji jako działkę [...].
Natomiast faktycznie w dniu 31.12.1998r., działka [...] z klasyfikacją gruntu Bz nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego co potwierdza Wyrok Sądowy z dnia [...].
J. M. wskazał również, że Zarząd Dróg i Transportu zawarł z nim umowę dzierżawy a tym samym uznał, iż będąca przedmiotem tejże umowy nieruchomość jest w jego posiadaniu co potwierdza zawarta umowa użyczenia z dnia [...].07.2003r. pomiędzy właścicielem nieruchomości a [...]. Pojęcie władztwa nad nieruchomością jest zdaniem skarżącego oczywiste gdyż " posiadanie przywrócone to posiadanie odzyskane w sposób zgodny z prawem, a więc zarówno w wyniku sądowego przywrócenia posiadania. Każde w ten sposób przywrócone posiadanie ma taki skutek, jak gdyby nigdy nie było przerwy".
W pozostałym zakresie skarżący omówił w uzasadnieniu skargi zagadnienia wskazane we wniesionym wcześniej odwołaniu skierowanym do organu II instancji, do których Minister się nie ustosunkował.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45).
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.
Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.).
Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Przesłanki te to, władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie.
Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej.
W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej.
Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).
W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że droga gminna, ul [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych. W świetle zaś prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] będąca przedmiotem postępowania nieruchomość stanowiła własność osób fizycznych.
Uzasadnione wątpliwości budzi natomiast fakt zajęcia tej nieruchomości pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz fakt władania nią w podanej dacie przez Gminę Miasto Ł. Ze znajdujących się bowiem w aktach sprawy dokumentów nie wynika w sposób jednoznaczny jaki był na dzień 31 grudnia 1998 r. stan zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną, szczególnie w odniesieniu do granic spornej nieruchomości wydzielonej z dawnej działki o nr ewidencyjnym [...].
Przywołana przez organ mapa z dnia [...].05.2006r. (tom 2 str.316), gdzie naniesiono dodatkowe linie regulacyjne ul. [...] od strony przedmiotowej nieruchomości, jest w istocie kopią dokumentu podobnie jak mapa zasadnicza z dnia [..].08.2009r (tom 2 str. 325).
Wskazane przez Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wypisy z rejestru gruntów nie odnoszą się do daty 31 grudnia 1998 r. lecz do okresów późniejszych (str. 327 i 326).
Dowód w postaci mapy z projektem podziału nieruchomości z dnia [...].06. 2012r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu [...].07.2012r.nie może być zaś w tym zakresie uznany za decydujący. Przesądza o tym fakt, że oprócz widniejącej na tej mapie adnotacji, że obrazuje ona stan zajęcia działki nr [...] pod drogę w dniu 31 grudnia 1998r., żadne inne okoliczności tego nie potwierdzają. Nie wiadomo jakie dokumenty pozwoliły geodecie na dokonanie takiego ustalenia.
Także treść protokołu z dnia [...]10.2010r. (tom 3 akt str. 382), wbrew stanowisku Ministra, nie potwierdza zajęcia działki [...] pod drogę w zakresie urządzenia na niej torowiska w granicach wskazanych w treści zaskarżonej decyzji.
Przeciwnie składający oświadczenie J. M. wskazał, że w dniu 31.12.1998r. na przedmiotowej działce było jedno torowisko od ulicy [...]. Pozostała część nie była urządzona, było tam tylko klepisko. Przebudowa miała miejsce w 2006r. i taki stan istnieje w dacie spisywania protokołu.
Także przesłanki władania nieruchomością nie można, zdaniem Sądu, uznać za dostatecznie udokumentowaną.
W szczególności Sąd zwraca uwagę, że organy rozpoznające sprawę pominęły w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji fakt i ocenę prawną podpisania w dniu [...].07. 2003 r. umowy ze skarżącym przez Zarząd Dróg i Transportu dotyczącej dzierżawy spornej nieruchomości (tom 1 str.14). Organy nie wyjaśniły jak winien być oceniony fakt podpisania tej umowy w kontekście zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki władania przez Gminę Miasto Ł. tą nieruchomością.
Podkreślić także wypada, że niewiele wnosi do sprawy na okoliczność sprawowania władztwa publicznoprawnego nad torowiskiem w ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. dowód w postaci umowy użyczenia nr [...] z dnia [...] października 1997 r. zawartej pomiędzy M. Sp. z o. o. oraz Miastem Ł. M. Sp. z o. o. pismem z dnia 6 października 2008 r. oświadczyło, że w latach obowiązywania umowy użyczenia torowisko przy ul. [...] było sprzątane przez M. Umowa użyczenia zawarta jest w 1997 r. a kwestię władania nieruchomością należy odnieść do daty 31.12.1998 r. Nie jest wiadome czy umowa obowiązywała w tej dacie. Ponadto, oczyszczanie ulic i dróg niewątpliwe dotyczyło pasa drogowego, ale pod warunkiem, że ten pas drogowy był we władaniu Gminy Miasta Ł. we wspomnianej dacie.
Niezależnie od uwag poczynionych wyżej, zaznaczyć wypada, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. oraz zaniechał oceny wskazanych przez nich dokumentów.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający w sprawie niniejszej stanął na stanowisku, że kwestia władania i zajętości działki nr [...] pod torowisko stanowiące element drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r. wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia istniejącego materiału dowodowego.
Skoro w rozpatrywanej sprawie nie został należycie udokumentowany ani stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. ani fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Skarb Państwa, to oznacza to brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przez organ przed wydaniem rozstrzygnięcia i brak właściwego udokumentowania istnienia wszystkich koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz faktu władania w tej dacie przedmiotową nieruchomością.
Tym samym uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu możliwości pozbawienia skarżącego posiadanego przez niego i konstytucyjnie chronionego prawa własności przedmiotowej działki.
Wyjaśnić wypada, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, dokumenty geodezyjne sporządzone przez uprawnionego geodetę wykazujące stan zajętości przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998 r. (tzw. mapa synchronizacyjna). Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 nie zawiera zatem zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że Skarb Państwa ma możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami, w tym również opracowaniami geodezyjno-kartograficznymi.
W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów, również tych przedstawionych przez stronę skarżącą. Oznacza to konieczność sporządzenia dokumentacji geodezyjnej (np mapy geodezyjnej wraz z wykazem synchronizacyjnym), która dokumentować będzie istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. stan faktyczny sprawy. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń organ będzie mógł skonfrontować ustalony stan faktyczny z treścią przywołanego wyżej art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i ocenić możliwość jego zastosowania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.